Geen idee eigenlijk.
Ik moest er wat mee.
Je kent het vast wel, iets staat gepland voor in de toekomst, maar je wilt er nu al zijn.
Het willen, maar nog niet kunnen.
Het gillende en rennende gevoel in je lichaam (bijna de run forest run idee) en gillend gek worden van jezelf.
Je kan maar één ding, en dat is ademhalen en je tijd uitzitten.
Nu is dat met leuke dingen al vervelend, maar als je ziek bent al helemaal! Of op een diagnose wacht.
Eigenlijk moet ik niet zeuren, want qua gezondheid ben ik best ok.
Iedere gek heeft zijn gebrek (ik waarschijnlijk wel meerdere).
Ja, ik heb er last van.
Ik zie dingen die ik in de toekomst wil en kan doen. En wil het dan zo graag.
Al vanaf begin december staat de verhuizing gepland.
Ja, van onszelf.
Uiteraard super leuk! Heel veel zin in. Maar waar ik nooit aan ergerde, is nu gewoon stront vervelend.
Mijn keuken van nu is te klein, ik heb vier kastjes en met mijn pannen en deksels heb ik altijd ruzie.
Wetende dat wij straks een keuken hebben met minimaal het dubbele erger ik mij als een gek dat mijn pannen mij aanvallen.
Daarnaast krijgen we een buffetkast, en houdt dus (misschien tijdelijk, hopelijk heel lang) veel ruimte over.
Het stukje verwaande komt in mij boven en schreeuwt: " ik wil het!!! En wel nu!!!" Diep van binnen moet ik erg om mijzelf lachen, dat ongeduldige.
Dit heb ik ook met de kledingkast.
Op de overloop zijn er twee walk in closet. Niet heel groot. Maar met mijn kast nu, waar ik alles in kwijt moet, mijn verzameling jurken van wél 30 stuks (niet verwaand, voor 2 euro per stuk gekocht, allerlei soorten. Kennis van mij is een Shopaholic.) En sinds mijn lief noodgedwongen bij mij in is komen wonen, moest ik mijn kast delen.
Dat delen lukt nog wel. Maar... Natuurlijk wil hij de onderste shirt. En al
naar mijn kast kijkend vouw ik alles opnieuw op.In mijn achterhoofd weet ik dat het straks niet meer hoeft. Maar die tijdelijke ongeduld en frustratie...
Ik ben sinds dat ik echt helemaal op mijzelf ben gaan wonen, erg gesteld op opgeruimd zijn. Leeg en schoon maakt mij hoofd leeg. Heerlijk!
En...ik...kan... niet wachten tot we samen in het nieuwe huis zitten. Meer opbergruimte, minder Rommel!!
En dit heb ik met alles!
Zo ben ik ook wachtende op een springzadel.
Vorig jaar na de dood van mijn merrie kwam ik prompt een nieuw paardje tegen.
Een veelzijdige dame die gefokt is voor de eventing.
Nu heb ik de smaak te pakken met springen, wat ik eerder nooit durfde. Maar dat wachten, die ongeduld in mij! Verschrikkelijk!
Als ik dit terug lees denk ik: wat ben ik een verwende trol.
Aan de andere kant, hier werk ik ook hard voor natuurlijk.
Iemand die dit herkent.

