Geplaatst: 11-11-19 23:28 Zomaar een momentje uit mijn leven, en daarbij vind ik het heerlijk om zo 'mensen te kijken'. En ik ben vast niet de enige bokker die dat heeft... Dus wie herkent dit? Ik ben erg benieuwd naar van die lekker weg te lezen, simpele verhalen. Gewoon. Omdat het kan
Vanmiddag zat ik in de trein richting huis, en niet geheel onbelangrijk om te melden. Dit was in de spits... Dus met alle drukte in de trein loop ik naar achteren, en zie ik dat er nog een plaats vrij is naast een mevrouw. Met een vriendelijke 'mag ik hier zitten' kijk ik haar aan. Een knik volgt, en ik leg de krant die op de stoel ligt snel op het tassenrek boven in de trein. Nadat ik mijn rugtas vakkundig van mijn rug heb gehaald, ga ik zitten. Rustig scan ik de omgeving. Kijk ik naar de mensen om mij heen. Wie zijn er net als ik onderweg naar een bestemming, in een veels te drukke trein waar het voelt alsof je een sardientje bent. Samen met andere sardientjes geplaatst in een vol sardientjesblik. Een dame die ik regelmatig in de trein zie zitten, zit op de klapstoel bij de wand. Zoals altijd zit ze met haar roze-zwarte sportschoenen en blauwe sporttas rustig op haar mobiel te kijken, alsof de drukte haar niet deerd. Schuin tegenover mij zit een meneer. Met een wat langer ingevallen gezicht en een groene jas die wat groezelig om hem heen gedrapeerd is. "Waar komt deze man vanavond thuis? Zou er een vriend of vriendin op hem wachten? En eet hij een gekookte maaltijd of wordt het iets uit de magnetron nadat hij een sigaret heeft opgestoken?". Ook al gaat het mij als simpele voorbijganger niets aan. Ik ben benieuwd naar zijn verhaal, want volgensmij zit er achter zijn opvallende verschijning best een normaal persoon. Afijn. Meneer heeft een tas naast zich staan, voor een lege stoel. Terwijl de treindeur opengaat en het volgende sardientje de trein instapt hoor ik een: 'Kan ik hier zitten?'. Het antwoord volgt snel, en heb ik in de jaren dat ik met deze trein reis al wat vaker gehoord: 'Als je die tas bovenin kunt zetten, prima. Maar hij is vijftig kilo.' Het sardientje loopt door en zoekt ergens anders een plekje. Dan gaat de treindeur open en herhaalt hetzelfde ritueel zich weer. Gedoken in de hoge kraag van mijn winterjas kan ik een glimlach niet onderdrukken. Heerlijk hoe iedereen hetzelfde reageert, ja, we zijn echt kuddedieren. Rustig wacht ik af tot het volgende sardientje de trein instapt voordat de treindeuren zich sluiten zodat de trein door kan rollen naar het volgende station...
(En jihaa, feestje! Ik ben niet de enige persoon op deze aardbol die geniet van alle gehaaste mensen met opgestoken paraplus en capuchons! (Bonuspunten als men de capuchon met één of twee handen vasthoudt.)
simpel maar zo fijn!
