Geplaatst Hier mijn beleving van de avond en wat er allemaal door mijn hoofd ging.
Lang verhaal trouwens.
----------------------------------
Het begint thuis al met wat ik aan moet trekken. Ik ken mijn stiefmoeder, zij gaat altijd in het net dus ik kan eigenlijk niet in mijn huiskloffie aan komen. Maar na 100x mijn kast van links tot rechts doorzocht te hebben besluitt ik toch voor mijn nette spijkerbroek te gaan met net blousje. Hoge laarzen mee en Nikes aan in de auto. Haar wat gekruld, meer make up op dan normaal, mooie oorbellen in en dat moet het dan maar worden. Ik kijk in de spiegel...denk na...staar even en bedenk me dan maar dat dit is wie ik ben dus we gaan het zo doen.
Ik heb een theeglas laten bedrukken voor mijn stiefmoeder en een mok met foto voor mijn vader. Die mensen hebben alles al en kopen zelf ook veel dus het was lastig om iets te verzinnen. Natuurlijk zal mijn cadeau lang niet zo mooi/goed zijn als de rest maar het budget is nou eenmaal niet groot.
Make up, check! Cadeaus, check! We kunnen gaan, hop de auto in. Tank was vol dus richting snelweg en 1.5 uur rechtuit rijden. In de auto gaan mijn gedachten al alle kanten op...wie zouden er zijn? Wie niet? Staart iedereen die er al zit mij aan als ik binnenkom? Zit mijn haar wel goed? Is mijn kleding goed genoeg? Ik raak zo verzonken in gedachten dat ik bijna niet meer let op het verkeer en zet mijn radio om naar de USB, volume omhoog en zing mee met mijn favoriete nummers.
Naarmate we dichterbij komen krijg ik toch wel een raar gevoel in mijn maag...van die zenuwen weet je wel. Heel irritant. Ik probeer mijzelf weer af te leiden door mee te zingen met Cascada's 'Everytime we Touch'. Oh, daar is de afslag...nou dan moet het zo maar.
Ik parkeer de auto zo dichtbij mogelijk en zag de auto van mijn vader al staan. Ik pak mijn lipgloss, doe het spiegeltje naar beneden en kijk of alles nog goed zit. Hmm, het moet maar.
Ik trek mijn jas aan, pak het cadeau en mijn tas en doe de deur op slot. Ik loop naar binnen en zie gelijk op het scherm staan dat het feest van meneer en mevrouw Trap op de eerste verdieping in. Ik krijg nog niet eens één stap op de trap of er komt al familie van haar kant aanlopen om mij te feliciteren. Het ging allemaal zo snel dat ik niet eens meer wist wie het ook al weer waren.Dan de trap op. Boven aangekomen ga ik eerst naar de wc, even de zenuwen eruit plassen.
Nog een keer make up check en lachen in de spiegel. (zit er niets tussen mijn tanden?) Ik zeg tegen mijzelf rustig blijven, gewoon door ademen en dat ik het kan. Het zijn ook maar gewoon mensen.Ik loop naar de zaal en met 1 blik door de zaal zie ik al familie die ik al een paar jaar niet gezien of gesproken heb en de zenuwen zijn terug in mijn maag. Shít, daar ga ik dus straks mee 'moeten' praten omdat ze willen weten hoe het met me gaat. Ik parkeer die gedachte even in de koelkast en loop naar mijn vader en stiefmoeder. Ik geef ze beide een zoen en geef het cadeau aan mijn stiefmoeder. Terwijl ze het openmaakt werp ik nog een blik door de zaal. 'Kijken ze naar me?' Ze zegt dat ze het leuk vindt en bedankt mij voor het cadeau. Mijn vader doet hetzelfde maar ik heb geen goed gevoel. Ik denk dat ze het niet leuk vinden. De reactie was wat flauwtjes.
Ik slik alles even in en maak netjes mijn 'hallo en gefeliciteerd' rondje aan hun tafel af. Daarna dapper zijn en door naar de andere tafel waar de familie zit waar ik het net over had. Het liefste had ik in het algemeen 'hallo allemaal, gefeliciteerd!' gezegd maar ik weet dat ik daar niet mee weg kom.
En jawel hoor 'hey, hoe is het met jou zeg?! Lang niet gezien! Straks wel even bijpraten hoor!'. Great.
Maar ik lach en zeg 'natuurlijk, doen we zo even!'.Gelukkig hadden ze een plaats voor mij vrij gehouden aan de tafel van mijn vader dus ik hang mijn jas over de stoel en ga zitten. Ik heb er dorst van gekregen en schenk gelijk mijn glas vol met water. En dan begint het staren. Terwijl er steeds gasten binnen komen zit ik op mijn stoel en kijk een beetje om mij heen. De paar andere mensen aan de tafel doen hetzelfde. Ik vraag kort hoe het aan de mevrouw links van mij is en krijg netjes maar kort antwoord. Okee...verder om mij heen kijken dus. Ik neem maar weer een slot water. En zo zit ik daar 10 minuten...20 minuten. Dit wordt een lange avond zo...
En jahoor, mijn oom zet zijn stoel naast die van mij en vraagt hoe het met me is. Diepe zucht en ik begin mijn verhaal. Ik ben net klaar met vertellen als de obers binnen komen met een voorgerechtje. Mijn oom gaat terug naar zijn tafel. Ik ben een zeurpiet met eten, lust gewoon niet heel veel en had dit niet zien aankomen. Meloen (lekker!) met rauwe ham. (jakkie!) En er lag en vijg op het bord. (nooit gegeten) Maar ik weet nu al dat er commentaar komt van mijn stiefmoeder dat ik weer iets laat staan omdat ik het niet lust. De meloen eet ik op maar de rauwe ham laat ik liggen. Ik probeer een klein stukje vijg maar dat is niet mijn ding dus ook dat laat ik liggen. Ik voel me dan altijd erg opgelaten omdat ik mijn bord niet leeg eet en kijk ook nu om mij heen of anderen naar mijn bord kijken. Gelukkig worden de bordjes snel weggehaald. Diepe zucht.
En weer zwijgen en de kamer rondkijken...voor mij uit staren. Diepe zucht.
Weer komen de obers binnen, dit keer met soep. Het ruikt krachtig maar niet verkeerd, ik proef een klein beetje en kom tot de conclusie dat het een soort bouillon was. Mooi, dit lust ik. Hoewel ik dit lust doe ik wel mijn best om een beetje tegelijk klaar te zijn met de rest, vreselijk als je de enige bent die nog aan het eten is. Het lukt. Alleen mijn stief tante is net iets na mij klaar. Succes!
Vurig hoop ik dat we geen gerechtjes meer krijgen en mijn wens ging in vervulling want het vuur onder het buffet werd aangestoken. Ik neem nog maar een slok water. Vreemd genoeg slaat de bediening mij de hele tijd over en blijf ik dus aan het water zitten. Ja, ik kan opstaan en naar de bar lopen. En nee, daar heb ik geen zin in. Water is prima.
En dan tikt mijn tante op mijn schouder. De vrouw van de oom van net. Hoe het met mij gaat en of ik even bij hun aan tafel kom zitten. Diepe zucht. Ik pak mijn stoel en zet hem bij de andere tafel neer. Ik zeg dat ik haar man net hetzelfde heb verteld maar ze wil het van mij nog een keer horen. Zucht. Dus ik vertel weer precies hetzelfde.
Mijn tante is wel okee eigenlijk. Ze is dokters assistente en weet dus best veel op medisch gebied. Ze werpt een blik op mijn handen na het horen van mijn verhaal en komt met wat tips. Dat is dan wel weer fijn. We wisselen nummers uit en ik app haar een foto van mijn handen in standje doodgaan. Ze gaat de foto aan haar arts laten zien en dan appt ze mij met haar bevindingen.
Met een wat beter gevoel zet ik mijn stoel terug aan mijn eigen tafel als ik zie dat die helemaal leeg is en de mensen eten aan het pakken zijn. Oeps, we hebben best lang gepraat. Ik heb nooit zin in die gesprekken maar mijn tante is best tof en ik voel me een stukje beter na ons gesprek. We lopen samen naar het buffet en ik vul mijn bord.
Ik zet mijn bord neer aan onze tafel en kijk wat en hoeveel de rest heeft opgeschept. De meeste borden liggen 2x zo vol als de mijne. 'Is dat alles wat je eet?' wordt er gevraagd. 'Ik kan altijd nog een keer lopen' is mijn antwoord. Ik ken mijzelf, als ik teveel eet heb ik daarna last van mijn maag als ik in de auto zit. We eten allemaal zwijgend ons bord leeg en ik beslis dat ik genoeg heb. Ik wil op de toetjes wachten maar één blik op de klok vertelt mij dat het al 19.00 is geweest. Ik wil uiterlijk om half 8 weg want het is 1.5 uur rijden en mijn wekker gaat om 04.45. Mijn gesprekken hebben langer geduurd dan ik dacht.
'Heb je genoeg gegeten?' vraagt mijn stiefmoeder. 'Ja, ik heb genoeg' zeg ik. Ze zegt dat er nog toetjes komen en ik reageer met 'die ga ik niet meer zien, ik moet zo al weg'. 'Mijn wekker gaat erg vroeg want ik moet om 06.00 beginnen'. Ik zeg ze dat het erg druk is op mijn werk en dat ik daarom overwerk. Er zijn nog mensen aan het eten dus ik besluit om nog even te wachten met weggaan. Iets over half 8 sta ik op en ga even naar het toilet. Ik heb namelijk al iets van 3 glazen water en één soep op. En ik wil natuurlijk niet onderweg naar huis moeten stoppen om te plassen. Ik wil in één keer naar huis rijden.
Ik was mijn handen en check mezelf nog een keer in spiegel. Diepe zucht. Ik loop terug naar de zaal maar ga niet zitten en blijf bij mijn stoel staan. Mijn stiefmoeder is in gesprek met mijn tante dus ik wacht netjes tot ze klaar zijn. Dan kondig ik mijn vertrek aan. Ik krijg een knuffel en een kus en ik moet voorzichtig rijden. Ik twijfel of ik weer alle tafels rond moet gaan. Ik besluit om alleen de 'hoofd' tafel persoonlijk te 'bonjouren' en loop dan even naar mijn tante en oom. Ik zwaai naar de andere tafel en roep in het algemeen 'fijne avond nog!'. Dan draai ik mij om en loop richting de uitgang.
Ik stap in de auto. Diepe zucht. Ik heb het overleefd. Ik heb weinig met mijn vader en stiefmoeder gepraat maar de avond had slechter gekund. De gesprekken overleefd en toch ook lekker gegeten. Voelde ik mij erbij horen, nee niet echt. Voelde ik me soms ongemakkelijk? Jazeker. Maar voorlopig hebben we geen feestje of verjaardag mee. Ja, de mijne maar ik hoorde toevallig dat ze dat weekend niet kunnen. Ik hou van mijn vader...en ja, ook van mijn stiefmoeder maar ze kan soms zo moeilijk doen. Voornamelijk over geld. Onze relatie is heel slecht geweest en het kan nog steeds wat beter maar het is okee zo.
Alleen hou ik eigenlijk niet van dit soort feestjes. Je zit vaak maar wat om je heen te staren en/of vertelt je verhaal meerdere keren op de avond. Ik had kunnen passen voor de avond maar ik zie mijn vader en stiefmoeder niet veel en er komt een moment dat ze er niet meer zijn dus wat doe je dan? Je gaat naar dit soort dingetjes want het is je familie, in mijn geval bijna mijn enige familie en dan ben je stiekem wel blij dat je nog ergens bij hoort. Nu kan ik ze nog zien, nog vasthouden. Over 10 jaar misschien niet meer.
Ik start mijn auto en begin aan de reis terug. Ik zit een stuk relaxter achter het stuur dan op de heenweg. Ik kom veilig thuis en trek mijn slaap spul aan. Maak mijn haar los, poets mijn tanden en stap in bed. (nee, mijn make up haal ik er nooit af. Geen zin, ik ben lui)
Zo, ook weer achter de rug.
Ik zou je eigenlijk een schop onder je kont willen geven. 
