.Wij (ik en vriendlief) wonen nu een viertal jaar in onze huidige koopwoning. Een ruime jaren 80 woning (135m² excl. grote zolder, veranda en dubbele garage - alles samen dus een goeie 195m²) op een grond van ruim 1300m². Er is in de woning al het één en ander gerenoveerd, maar om het huis volledig in orde te krijgen moet er wel nog minstens 60/70.000€ ingestoken worden (vernieuwing dak, vernieuwing dak garage, heraanleg van oprit en terras van 300m² totaal, vloeren uitbreken in de woning, leidingen verwarming vernieuwen, nieuwe vloeren, vals plafond overal, renovatie badkamer,...).
Gezien we (qua ligging) hier niet heel graag wonen, hebben we de beslissing genomen om hier niet te investeren, maar toch te verkopen en iets anders te kopen. Rustig wat beginnen rondkijken, en op een fijn klein huisje gestoten dat ons wel aansprak. Een vrijstaande woning van amper 10 jaar oud, alles in bouwtechnisch in orde (naar de hedendaagse normen), superfijn gelegen met bossen op 400m van de deur, in een doodlopende nieuwbouwwijk, heerlijke verbinding tussen de woning en de tuin met een overdekt terras van meer dan 30m² met daar achter de tuin,...
Enige punt: Het huis is véél kleiner dan het onze (115m², inclusief inpandige garage), de grond is ook maar de helft van de onze (600m²) -met een klein tuinhuisje.
Goed - veel twijfelen later hebben we een zot bod gedaan (25k onder vraagprijs). En dat bod werd aanvaard
. We hebben dan ons huis te koop gezet, en daar hadden we een week later ook een goed bod op, dus die verkoopsovereenkomst is ondertussen ook in opmaak
. Qua hypotheek gaan we op exact hetzelfde zitten, spaargeld gaat weer nét wat omhoog door de meerwaarde op onze woning. Verschil is dat we in het nieuwe geen grote kosten hebben. Financieel is het plaatje dus heel netjes. Het lijkt nu allemaal super snel te gaan, en nu begin ik te panikeren
. De meeste mensen die hun woning verkopen om een nieuwe te kopen, doen dat met oog op een grotere woning. Wij gaan net véél kleiner. Al mijn collega's die aan het bouwen zijn, bouwen in de richting van 200m². Heb ik nu wel een juiste beslissing gemaakt? Gaat dat wel passen? Rationeel gezien weet ik dat het wel kan. We hebben met z'n twee 1,5jaar lang op een studio van 25m² gewoond, dat ging ook. We willen geen kinderen, dus zijn maar gewoon met twee (+2 honden weliswaar). We hebben in ons huidig huis véél te veel ruimte, super veel delen in ons huis die we eigenlijk ook niet gebruiken. Maar toch, het emotionele (PANIEK - TE KLEIN) volgt het rationele even niet. Vandaar even de vraag, hoe groot wonen jullie - en met hoeveel? Hoe groot/klein zijn jullie kamers hierbij? Voor degenen die ook in een kleinere woning wonen, hoe doen jullie dat praktisch, qua bergruimte en dergelijke (Voorbeeldfoto's zijn altijd heel welkom)? Is er nog iemand van jullie gedownsized? Ik weet dat jullie in NL gemiddeld gezien ook wel een stukje kleiner wonen dan wij in BE, dus misschien is het gewoon "wat is maatschappelijk aanvaard", eerder dan "kan het of kan het niet".
Lichtpuntje: dit wordt wel quasi mijn 'achtertuin' - in plaats van de woonwijk-naast-woonwijk-naast-woonwijk-naast-centrum waar we nu wonen
. Tenzij je verzamelwoede hebt 