
Allereerst: ik ben echt niet lui of ongemotiveerd, ik kom uit een gezin met een eigen bedrijf en ben echt 100% bereid om hard te werken en help andere graag als ikzelf minder te doen heb.
Ik heb vorig jaar mijn hbo diploma communicatie gehaald. Echter heb ik nooit geweten wat ik wilde worden, vroeg je mij als kind wat wil je worden als je later groot bent, dan wist ik het ook niet. Na twee keer gestopt te zijn met een studie (commerciële economie en Integrale veiligheid) ben ik communicatie gaan studeren. Ik moest iets, dit was breed en uiteindelijk na behoorlijk zwoegen m’n diploma gehaald. Tijdens de studie had ik direct al weer ‘dit is het ook niet’, maar ja.. zat al veel studiegeld in en ik moest toch echt een keer een diploma halen..
Nu sinds januari werkzaam als communicatiemedewerkster en ik word met de dag ongelukkiger. Ik was geen geweldige leerling en heb het op het werk best moeilijk en vaak het gevoel ‘waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?’ Ik vind het kantoorwezen niet leuk en ben er ondertussen wel achter dat ik niet happy wordt hier/in een kantoorbaan. Maar ja.. ik heb hiervoor gestudeerd en al zou ik iets anders moeten doen, ik heb geen idee wat
Het is zó frustrerend dat ik niet weet wat ik wil en leuk vind. Ik weet wel dat ik mij huidige werk echt minder en minder vind en heb voortaan bijna wekelijks wel een moment thuis met flinke tranen van frustratie.Ondertussen hebben ik en mijn vriend een huis gekocht en is er geen geld voor een studie, ik heb echt een inkomen nodig om alle vaste lasten te kunnen betalen.
Ik weet niet wat ik precies met dit topic wil bereiken, even mijn hart luchten denk ik. En misschien dat er lotgenoten zijn waardoor ik me niet zo alleen voel? Het voelt namelijk vooral als falen en als een mislukkeling.