Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-07-19 01:39

Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst door de TopicStarter : 29-07-19 01:39

Hey bokkers,

De titel klinkt als een 16-jarige die net in een opstandige bui zit, maar niets is minder waar. Graag zou ik jullie om tips en adviezen vragen over hoe ik het kan aanpakken. Moest de relatie met mijn vader nu goed zijn had ik jullie hulp niet nodig. Ik zal proberen het gehele verhaal te schetsen zodat alles duidelijk wordt voor jullie. Mochten er vragen zijn, stel ze gerust.

Toen ik 16 was is mijn moeder komen te overlijden. Toen de arts in het ziekenhuis ons het nieuws kwam vertellen schoot mijn familie recht naar mijn vader om hem sterkte toe te wensen. Na enige tijd toen ze doorhadden dat ik hier ook nog zat kreeg ik de melding 'Je vader is zijn vrouw verloren, jij moet nu voor hem zorgen.' Sindsdien staat mijn leven op pauze.

Nu ben ik er bijna 27 en woon nog steeds met de man die zijn vrouw verloren is. Al meer dan 10 jaar maak ik elke dag zijn eten, poets ik het huis en zorg ik dat alles draait in en rond het huis. Ik heb tweemaal een studie moeten stopzetten omdat ik het niet getrokken kreeg door de zorg voor een perfect gezonde volwassene en een huishouden draaiende te houden. Hierdoor ben ik nooit verder geraakt dan mijn middelbare diploma, waar ik ontzettend veel spijt van heb.
Omdat ik niet met de vinger wil wijzen zeg ik erbij dat ik dit met mijn arts besproken heb en niet zo maar zaken uit mijn mouw schud om het verhaal aan te dikken. Ik heb het eens gehad over het gedrag van mijn vader en mijn arts zei me dat hij voldoet aan het profiel van een narcist. Waar moet ik bv mee omgaan ;
- ik moet elke dag koken wat hij wil en hoe hij het wilt of hij gooit het weg en gaat klagen tegen mijn grootmoeder dat ik expres dingen kook die hij niet lust.
-de avondklok van 22h-6h geldt nog steeds, na 22h moet de televisie uit en moet ik slapen zodat ik voor hem ontbijt kan maken en koffie kan zetten, voor hij opstaat.
- elke ochtend ligt mijn schema klaar van wat ik elke dag moet doen, wat ik moet poetsen, koken,...
- ik mag geen vrienden uitnodigen thuis en als ik het dan toch mag moeten we in de keuken blijven zitten zodat hij de gesprekken kan volgen
- uitgaan, no way!
- bij mijn vriend blijven slapen, no way!

Dat lijken misschien maar frustraties, maar het is het mentale aspect dat erg doorweegt. Onlangs ben ik in behandeling gegaan omdat ik het niet meer trok. Ik stortte in elkaar op men werk en begon steeds meer en meer aan automutilatie te doen. Al sinds de dag dat hij zijn vrouw verloor is hij begonnen met het mentale op me uit te spelen en met zijn narcistische karaktertrekken lukt het hem aardig hier mee door te gaan. Als ik eens een dagje weg wil gaan nodigt hij ofwel zichzelf mee uit of krijg ik een stortvloed aan verwijten (jij wil me eenzaam laten voelen, ik moet maar verhongeren, laat een oude man maar alleen, ik kan me beter aan de trap ophangen want je kijkt nooit naar me om....) en dan ga ik enkel maar een dagje shoppen. En zo is het voor alles, het eten dat ik kook is nooit lekker, het huis is nooit deftig gepoetst, ik laat hem in de steek als ik eens een dag moet overwerken, ik ben ondankbaar als ik niet bij elk ding 'dank u vader' zeg en ga zo maar door. Na 10 jaar kan ik het niet meer aan.

Nu heb ik een fantastische vriend leren kennen en ook hij merkt dat het mentaal alles behalve goed gaat. Ik ben geconstateerd met een depressie en burn out omdat ik zo een graad van perfectie moet halen die ik nooit kan evenaren voor mijn vader. Nu had mijn vriend gevraagd of ik met hem wilde samenwonen, me weghalen uit deze situatie en me laten proeven van het leven. Maar hoe pak ik dat aan?
Ik kan nog niet eens een avondje weg zonder die verwijten, laat staan een eigen leven opbouwen. Volgens mijn spych moet ik het met de harde pijn doen, werkt het beste voor mensen met die karaktertrekken. Maar ondanks dat hij men leven op pauze heeft gezet is het toch moeilijk te horen dat hij liever zichzelf verhangt dan hij een avond alleen op de bank moet zitten. Het blijft ook mijn enige ouder. En steun van men familie hoef ik niet te verwachten, het is altijd zijn vrouw gebleven die dood is, nooit mijn moeder.

Sorry voor het lange verhaal lieve bokkers, maar hebben jullie tips over hoe ik het toch kan aanpakken? En ook mijn excuses voor als het lijkt alsof ik overdrijf en ondankbaar ben, maar ik ben niet altijd even goed in het uitdrukken hoe ik me voel.

Groetjes,
Morrow_Less

**Geplaatst**: 29-07-19 01:51

Geplaatst: 29-07-19 01:51

Heb je al een andere woning? Ik zou het niet te ver van te voren aankondigen in dit geval.

Misschien kun je ook eens voorzichtig opperen dat je vader aan het daten gaat en op zoek naar een nieuwe vrouw, “want jij blijft natuurlijk ook niet eeuwig thuis wonen”.

En verder toch af en toe maar eens bij je vriend overnachten. Eventueel de avond voordat je weggaat alvast z’n koffie klaar maken zodat hij alleen nog maar op het knopje hoeft te drukken, eventueel al een gesmeerd boterhammetje in de koelkast.. veel meer kun je niet voor hem doen en zo kun je hem toch op een enigszins vriendelijke manier voorbereiden. Alle commentaar dat volgt maar het ene oor in en het andere oor uit.

**Geplaatst**: 29-07-19 01:57

Geplaatst: 29-07-19 01:57

Dat is even het eerste wat in me opkomt... Jezus zeg. :(:)

Het klinkt misschien hard maar volgens mij heeft je vader aardig misbruik gemaakt van de situatie toen. Misschien een moeilijkere vraag, maar ik neem aan uit wat jij dus allemaal in het huis moet doen, dat jouw moeder dat vroeger allemaal moest doen..?
Ook een nogal bijzondere reactie van de rest van je familie, dat ze jou gewoon zo hebben laten hangen toen. Volgens mij zit er dan toch iets in de genen, die apathy...

Echt, jouw vader heeft mentale hulp nodig. Ofwel is hij zoals jouw huisarts zegt een narcist (of heeft hij sterke trekken) ofwel zit hij nog steeds dik in zijn zelfmedelijden (of gewoon een combinatie van beide).

Het is makkelijk gezegd natuurlijk, maar je moet nu echt voor jezelf kiezen. Ik denk niet dat het veel nut heeft om een 'ophelderend' gesprek met je vader aan te gaan en eventueel voor te stellen om psychologische hulp te zoeken, maar het valt te proberen. Zo kan je jezelf later alleszins niet verwijten dat je niks geprobeerd hebt.
Ik zou dus wel voor proberen te stellen dat je uit huis gaat, je eventueel met hem meewilt naar de huisarts/psych en je nog een aantal keer per week langs komt (in het begin). Al vrees ik dat de kans groot is dat hij je dan gaat manipuleren, daar moet je wel doorheen gaan uiteindelijk. Het is belangrijk dat je niet aan hem toegeeft.

Maar onthou goed, als je vader zichzelf iets aandoet; het is nooit jouw schuld. Je vader is duidelijk goed bij bewustzijn, verkeerd niet in een psychose of dergelijke. Als hij die keuze toch maakt, is dat zijn bewuste keuze. Nu denk ik dat de kans dat hij het werkelijk doet klein is en dat hij het enkel zegt zodat jij bij hem blijft. Maar je weet nooit natuurlijk wat zo'n soort mensen uithalen om aandacht te trekken.

Hoe denk je trouwens dat je vader zou reageren als je zegt dat je gaat vertrekken? Is hij soms ook fysiek agressief? Dan moet je het natuurlijk wel al een stuk voorzichtiger aanpakken..

Veel sterkte met de situatie. :(:)

**Geplaatst**: 29-07-19 01:58

Geplaatst: 29-07-19 01:58

Jeetje, ten eerste heel veel sterkte.

Misschien moet je inderdaad even keihard zijn.
Pap, ik ben je dochter, niet je vrouw, je moeder of je huishoudster.
Leg het bij hem terug dat hij voor jou had moeten zorgen en jij niet voor hem.
Aangeven dat je je eigen leven wil opbouwen.
En aangeven wat jij eens daarvan verwacht.
klinkt natuurlijk nu allemaal heel simpel, maar betrek het op je zelf, wat wil je zelf, hou het bij jezelf.
Heel moeilijk als je vader dan in de slachtofferrol gaat zitten, maar probeer nogmaals aan te geven dat je zijn dochter bent en niet zijn verzorger of weet ik veel wat .
hou daarbij eventueel het lijntje met je psychiater kort, zodat die je kan steunen in het hele proces, zo ook je vriend.
Schrijf eventueel voor je zelf op wat de voor en na delen zijn.
wat vind je echt belangrijk en waar wil je water bij de wijn doen?
geef het je vader als mededeling, niet als vraag. misschien ook niet een al te lange termijn overheen laten gaan om daadwerkelijk uit huis te gaan. des te langer je blijft zitten des te meer je op je huid gezeten gaat worden.
probeer je zelf echt los te trekken en voor je zelf te kiezen.
Succes en nogmaals heel veel sterkte

**Geplaatst**: 29-07-19 02:03

Geplaatst: 29-07-19 02:03

Wauw TS wat onwijs sterk van je dat je dit al 10 jaar gewoon volhoud, respect en vanaf deze weg ook een dikke virtuele knuffel!

Hoe is het verdere contact met de familie nu?

Als je al een woning etc heb zou ik, vast alles langzaam aan er naar toe verplaatsen van waarde en eigendommen en op het moment dat je het gaat vertellen je laatste tasje meenemen en gaan. En desnoods dat je vriend daarbij is!
En verder ga ik nu al met mijn voorgangers mee.

**Geplaatst**: 29-07-19 02:33

Geplaatst: 29-07-19 02:33

Op het allerlaatste moment pas vertellen, als je praktisch al de deur uit stapt zou ik ook niet doen. Denk dat dan bijna iedereen zich boos/verraden/in de steek gelaten zou voelen. Gewoon een maand of twee van te voren en als zijn gemopper of wat dan ook te erg wordt even kijken of je de resterende tijd bij je vriend kan doorbrengen.

**Geplaatst**: 29-07-19 04:18

Geplaatst: 29-07-19 04:18

x_Jeanine_x schreef:
Wauw TS wat onwijs sterk van je dat je dit al 10 jaar gewoon volhoud, respect en vanaf deze weg ook een dikke virtuele knuffel!

.

Nou, dit dus.

En het komt op mij over alsof je familie ook vrij harteloos reageerde 10 jaar terug. Je vader was niet alleen z’n vrouw verloren. Jij was ook je moeder verloren.

Ik zou zorgen dat je je eigen plekje gaat regelen. En je vader, wellicht samen met iemand die je vertrouwd, inlicht dat je gaat vertrekken.

Het is denk ik overigens wel noodzakelijk dat er hulp in huis voor je vader gezocht wordt. Want op mij komt hij hulpbehoevend over. Wellicht samen met de familie of huisarts hier over praten?

**Geplaatst**: 29-07-19 05:32

Re: Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst: 29-07-19 05:32

Ach wat een afschuwelijke situatie.
Jij bent ook je moeder verloren hoor.
Je vader had de moederrol meer moeten gaan vervullen. Niet jij!

Maar voordat ik je advies kan geven zou ik graag willen weten wat je planning nu is? Hebben jullie al een huis op het oog? Trek je bij je vriend in?

Misschien kan je veilig thuis contacteren? Misschien hebben zij nog tips voor je hoe je dit het beste kunt aanpakken?

Maar voor nu een dikke knuffel.
Dapper dat je het al 10 jaar zo vol houdt!

**Geplaatst**: 29-07-19 05:44

Geplaatst: 29-07-19 05:44

Poeh, je bent in ieder geval heel sterk geweest de afgelopen jaren..

Heb je enig idee hoe hij gaat reageren? Als je bang bent dat hij door het lint gaat zou ik zorgen dat ik al een huis heb en mijn belangrijkste spullen weg zijn voordat ik het zou vertellen.. Als je denkt dat hij niet zo lekker gaat reageren maar het verder wel meevalt zou je nu alvast iets kunnen laten vallen om hem duidelijk te maken dat het leven verder gaat, ook voor jou en dat jij nu wil gaan samenwonen.
Je moet echt voor jezelf kiezen nu en dat mag ook, hoe je vader zich daar bij voelt is nu even niet zo belangrijk want je hebt de afgelopen jaren al meer dan genoeg rekening met hem gehouden. Dus ik zou het doen op een manier waar jij je prettig bij voelt en als hij je wel gaat manipuleren is dat zijn gebrek.. Jij bent hem niets verschuldigd en dit is normaal op jouw leeftijd dus als dat voor hem een reden is om zichzelf op te willen hangen dan is dat iets waar hij zelf aan moet werken en hulp voor moet zoeken, dat kan jij niet voor hem doen.

Heel veel sterkte in ieder geval.

**Geplaatst**: 29-07-19 05:45

Geplaatst: 29-07-19 05:45

Joh, wat een verhaal :(:)

Wat erg voor jou dat jij zelf geen steun hebt gehad na het overlijden van je moeder en dan ook nog je leven on hold moet zetten om voor je vader te zorgen. Hij had voor jou moeten zorgen!

Misschien kun je (evt via je huisarts) eens met maatschappelijk werk gaan praten? Die kunnen je helpen met het maken van een plan.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 29-07-19 06:06

Re: Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst: 29-07-19 06:06

Pfoe, wat een heftig verhaal TS! Goed dat je hulp hebt gezocht!
Ik zou het samen met je vriend vertellen. Mocht je vader dan van alles naar je hoofd slingeren, dan kan je vriend het richting hem relativeren en je bijstaan.
Ik zou het niet op het allerlaatste moment vertellen, maar ook niet te lang wachten om te gaan verhuizen nadat je het hebt verteld.
Maatschappelijk werk inschakelen lijkt me ook geen verkeerd plan.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:17

Geplaatst: 29-07-19 07:17

Jeetje wat een bizarre en ook trieste situatie. Je vader is 10 jaar stil blijven staan, heeft zoch niet ontwikkeld en heeft geen acceptatie van wat er gebeurd is. Heeft hij uberhaupt iets verwerkt?
Is het een idee om hem eens mee te nemen naar een gesprek met je behandelaar zodat je met zijn steun jouw verhaal kan doen en je zorgen en wensen kan uitspreken? Ik zou het inderdaad kort van tevoren doen, mee delen en dan spullen pakken en gaan. Geen tijd geven om hem jou te laten beïnvloeden.
Succes, wat fijn dat je zo'n begripvolle vriend hebt gevonden. Veel geluk samen, ik hoop dat hij je een ander en gezonder beeld van relaties kan laten zien.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:29

Geplaatst: 29-07-19 07:29

dikke knuffel voor jou TS. Wat ben je de afgelopen jaren sterk geweest en wat goed dat je nu voor jezelf gaat kiezen. Een gezonde situatie is het zeker niet. Veel sterkte toegewenst, je gaat het namelijk toch niet voor iedereen goed doen. Als je maar zorgt dat je de stappen neemt zoals jij vindt dat ze genomen moeten worden. Verlies jezelf daarbij niet uit het oog of als het lukt zet jezelf juist centraal.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:30

Geplaatst: 29-07-19 07:30

Lieve TS, ik vind het erg dat je dit hebt moeten maken. Maar je hebt een sterk karakter en ik denk dat als je daar eenmaal weg bent, je echt gaat openbloeien.

Hou vooral in gedachten, en onderzoek ook of je het gelooft, dat jij niet verantwoordelijk bent voor zijn geluk.

Persoonlijk zou ik het niet aankondigen. Dan goed je verhuis voorbereiden en eventueel een brief schrijven als het zo ver is.
Hij heeft jarenlang van jou kunnen profiteren, dat leven gaat hij niet zomaar opgeven als je met hem erover in gesprek (discussie) gaat.

Biezen pakken en weg, zorgen dat je meest bijzondere spullen veilig zijn.

Die dingen die je opsomt zijn echt ziekelijk.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:33

Geplaatst: 29-07-19 07:33

Jeetje wat een verhaal :(:)

Mijn tips:
Maak eerst voor jezelf een plan van aanpak (samen met je vriend). Bepaal een verhuisdatum en verzamel waardevolle spullen zoals je id kaart, rijbewijs, bankpassen, foto's van je moeder en dingen die waarde hebben voor jou.
Ga daarna het gesprek aan met je vader. En weet je meis, of je het nu hard, lief, voorzichtig, of heel direct vertelt, er is geen enkele methode die ervoor gaat zorgen dat dit gesprek makkelijk verloopt of dat je vader de redelijkheid van je verzoek in zal zien. Kies dus vooral de methode die bij jou past, en hoe jij het fijn vindt om dit af te sluiten. En bereid dit gesprek dan samen met de psycholoog voor. Schrijf het op en voor mijn part lees je het dan voor.
Je vader controleert en manipuleert de boel nu. En dat gaat hij verliezen en er is niets wat jij van jouw kant kunt doen om hem goed hiermee om te kunnen laten gaan. En dat is ook niet jouw verantwoordelijkheid. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk en een goede vader zou natuurlijk jou moeten steunen hierin. In plaats daarvan zijn bij jullie de rollen omgedraaid. Maar jij hoeft niet te zorgen voor je vader. Hij is volwassen en kan dat heel goed zelf.
En je zult hem de ruimte moeten geven dit te leren.
De boodschap is dan ook heel simpel, pap, ik heb ... leren kennen en wil samen met hem mijn leven op gaan bouwen. Ik ga per datum met hem samenwonen. Ik houd nog steeds van jou. En ik hoop dat je me hierin wil steunen. Maar zo niet, dan ga ik toch nog steeds weg. Houd het kort en simpel. Geen lange verhalen, geen verwijten dat je het niet meer trekt. Ik denk dat dat het alleen erger gaat maken.
Ik denk dat je vader zal reageren met boosheid en verwijten dat je wel niet de allerslechtste dochter ooit bent. En daarna zal hij proberen in te werken op je schuldgevoel door zich als slachtoffer op te stellen en eventueel zelfs te dreigen met zelfmoord. Laat je hierdoor niet van de kaart brengen, stel ook in geen enkel geval je plan bij. En doe geen beloftes die je niet na wilt en kunt komen om je boodschap te verzachten. Dus niet ik kom elke week schoonmaken, koken, de was doen, op bezoek enz. Je weet totaal niet hoe je je straks voelt als je daar niet meer woont. En wat je wel en niet aankunt. Kijk daar eerst naar en dan kun je altijd nog oppakken wat JIJ wilt. En ik verwacht dat dit stuk voor jou heel pittig zal zijn. Als je al weet wat je zelf wilt en hoe jij je over dingen voelt in je leven. Ik denk dat hier nog wel een stuk werk voor de psycholoog zit.
En zet hem op meid! En voel je niet schuldig oke. Jij hoeft niet te zorgen voor je vader. Dat is niet jouw taak. En het kan zijn, dat als alles op zn plekkie gekomen is dat jij je nog enorm gaat verbazen wat je vader allemaal wel kan. En hopelijk is er dan ruimte om jullie band te verbeteren. Maar dit kan alleen als je vader de controle losgelaten heeft. En hiervoor moet jij je eigen weg gaan volgen.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:35

Geplaatst: 29-07-19 07:35

Ik denk dat jij eerst sterker moet worden met professionele hulp.
Zodra jij daartoe in staat bent, ga je gewoon. Schrijf je vader een verklaring.

Je vader heeft zijn problemen. Maar dit alles heeft kunnen gebeuren, omdat je het hebt laten gebeuren (geen aanklacht!). Dat stuk ligt bij jou en daar moet eerst aan worden gewerkt, denk ik. Anders is gewoon gaan misschien voor jou niet mogelijk.

En is er kans op herhaling in relaties met andere mensen.

Veel succes!

Laatst bijgewerkt door Boras op 29-07-19 07:46, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-07-19 07:40

Geplaatst: 29-07-19 07:40

Ik ben het eens met Tieneke.
Verder een dikke knuf. Ik ben getrouwd geweest met zo'n figuur..... Er door opgevoed worden lijkt me verschrikkelijk. Nu vooral aan jezelf denken, lieverd, en therapie zal heel goed zijn voor je. Knuf!

**Geplaatst**: 29-07-19 07:52

Re: Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst: 29-07-19 07:52

Allereerst sterkte, dat is een verschrikkelijke situatie waar je in zit en waar je natuurlijk uit moet, anders heb je geen leven meer tot het moment dat hij doodgaat. Wat me wel van het hart moet: je bent nu heel afhankelijk van je vader en dat is ongezond en daar moet je uit. Maar wat je nu wilt gaan doen is je weer afhankelijk maken door bij je vriend te gaan wonen. Als je daar toch niet zo gelukkig wordt kan je nergens meer heen. Ik zou zelf proberen eigen woonruimte te gaan regelen zodat je van niemand meer afhankelijk bent. Nu klinkt je vriend perfect en de redder in nood maar de ervaring leert dat dit soort situaties zichzelf kan kopiëren. Ik hoop uiteraard dat je hartstikke gelukkig wordt met hem maar je moet ook realistisch blijven en zien dat je niks hebt als dat misloopt. Het zal nu nog niet lukken om eigen woonruimte te vinden maar ga wel bouwen aan een basis, ga werken en sparen en bouw iets op zodat je van niemand meer afhankelijk bent. Verlies je niet in een redder waar je jezelf weer afhankelijk van maakt.
Heel veel sterkte en succes. Het blijft toch je vader en dit zal heel moeilijk worden. Laat je niet gek maken door zijn dreigementen, als hij zichzelf van kant wil maken dan doet hij dat maar. Maakt het misschien nog wel makkelijker al snap ik dat je niet zo denkt als dochterzijnde.

**Geplaatst**: 29-07-19 07:58

Re: Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst: 29-07-19 07:58

Owh meid wat vind ik dit verschrikkelijk voor je!
Wat ben jij een goed mens!

Ik zou ook mn biezen pakken en gaan. Deze man tekent je voor het leven.

Kan je bij de huisarts terecht voor evt hulp voor je vader?
Want het lijkt erop dat hij niets alleen kan/wil.

Jij bent ook je moeder verloren.. En je vader had een zorgzame man voor jou moeten zijn.. Wat heftig dit.

Ik wens je veel wijsheid en kracht toe!

**Geplaatst**: 29-07-19 08:05

Geplaatst: 29-07-19 08:05

Diddykong schreef:
Houd het kort en simpel. Geen lange verhalen, geen verwijten dat je het niet meer trekt...

Ik sluit me helemaal aan bij Diddykong. Met de nadruk op dit gedeelte. Hoe meer tekst en uitleg, hoe meer ruimte ontstaat voor verwijten en discussie... en om je te bedenken. En dat is nou net niet wat je wilt. In een later stadium is daar wellicht nog wel een keer gelegenheid voor.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 29-07-19 08:17

Re: Hoe vader vertellen dat ik uit huis ga

Geplaatst: 29-07-19 08:17

Afzonderen, klein houden, controleren... Alle red flags van een psychologisch mishandelend persoon zie ik daarin. Deze mensen laten je niet zomaar gaan. Spullen pakken, alles regelen en dan pas zeggen dat je ervandoor gaat, als je al praktisch buiten de deur staat.

Succes :(:)

kies voor jezelf

**Geplaatst**: 29-07-19 08:20

Geplaatst: 29-07-19 08:20

Ierpier schreef:
Afzonderen, klein houden, controleren... Alle red flags van een psychologisch mishandelend persoon zie ik daarin. Deze mensen laten je niet zomaar gaan. Spullen pakken, alles regelen en dan pas zeggen dat je ervandoor gaat, als je al praktisch buiten de deur staat.

Succes kies voor jezelf

Helemaal deze. Melden zodra je gaat, of op zn vroegst de dag van te voren. En zorg dat je hulp hebt. Hij is een gezonde volwassen man zoals je zegt, die redt zichzelf wel. En anders maar niet, hij is verantwoordelijk voor zijn eigen leven.

**Geplaatst**: 29-07-19 08:20

Geplaatst: 29-07-19 08:20

Hoe oud is je vader? En werkt hij?

Is het bv geen optie om je vader mee te nemen naar je psy en het daar te vertellen? Dan heb je haar steun als hè het nodig hebt.

**Geplaatst**: 29-07-19 08:23

Geplaatst: 29-07-19 08:23

Pa werkt dus pak je spullen in en leg brief neer en wegwezen . Eerst maar even bij je vriend in en eventueel van daar uit naar een eigen woning . Bespreek met je vriend dat je dit zo wil doen, dat je een poos op eigen benen moet staan om niet van de ene in de andere zorg situatie wil komen. Je vader( die titel verdient hij trouwens niet) zal stampij maken en reken maar dat er met de rest van de familie ook geen contact is en zeer waarschijnlijk heeft hij binnen de kortste keren een vriendin die bij hem woont en er dus ook intrapt. Geld en baan heb je misschien niet want lees nergens dat je buiten de deur werkt maar misschien is weggaan de uitgelezen kans om weet aan de studie te gaan .

**Geplaatst**: 29-07-19 08:33

Geplaatst: 29-07-19 08:33

Boras schreef:
Ik denk dat jij eerst sterker moet worden met professionele hulp.
Zodra jij daartoe in staat bent, ga je gewoon. Schrijf je vader een verklaring.

Je vader heeft zijn problemen. Maar dit alles heeft kunnen gebeuren, omdat je het hebt laten gebeuren (geen aanklacht!). Dat stuk ligt bij jou en daar moet eerst aan worden gewerkt, denk ik. Anders is gewoon gaan misschien voor jou niet mogelijk.

En is er kans op herhaling in relaties met andere mensen.

Veel succes!

Hier kan ik ook in meegaan. Je vader handelt niet juist, maar jij bent ook erg kwetsbaar. Zelf sterk worden. Zonder vriend!

Nomineer dit bericht ×