Geplaatst Ik ben benieuwd of hier animo voor is. Ik kon zo snel geen ander topic vinden dus ben er zelf maar 1 begonnen
Het lijkt mij gezellig en fijn om te kletsen met anderen. De leuke dingen en ook de dingen waar we tegenaan lopen. Ik ben namelijk in mijn directe omgeving de enige die mijn kind zonder partner of ex partner opvoedt. En mijn vrienden en vriendinnen die kinderen hebben (zijn er al weinig) doen het met partner. Ze snappen niet waar ik soms tegenaan loop.Ik zal gelijk aftrappen:
Ik ben Joyce 34 jaar en heb een zoon van 5 Jayden die ik vanaf het begin zonder partner opvoed. Gelukkig helpen mij ouders veel! Zonder hen zou ik niet in de zorg kunnen werken met onregelmatige werktijden. En dat is nu net wat ik heel leuk vind. Jayden logeert 1 nacht in de maand ongeveer bij zijn vader die bij zijn ouders woont. Jayden is gelukkig niet anders gewend. En ik ben blij dat hij in ieder geval weet wie zijn vader is en dat hij kan meepraten over zijn vader met andere kinderen.
Gisteren had ik tien minuten gesprek op school waar ik mijzelf best wel even druk om heb zitten maken. Van school uit hebben ze namelijk geadviseerd dat Jayden op fysiotherapie gaat en logopedie. Er is niks mis met zijn fijne motoriek, hij kan alles pakken etc. Alleen houdt hij zijn pen / potlood niet goed vast. En wat de logopedie betreft; Jayden heeft tot zijn derde jaar met een speen geopen (niet handig). Hierdoor zat de positie van zijn tong niet goed, ook heeft hij vergrootte amandelen waardoor hij lastig door zijn neus kan ademen en zijn mond eigenlijk altijd een beetje open heeft om te ademen. Sinds hij naar school gaat, praat hij super duidelijk en raakt hij niet meer gefrustreer omdat mensen hem niet verstaan. Dit alles heb ik gisteren nog een keer op school vertelt en de boodschap dat ik al die therapien onnodig vind. We oefenen thuis wel met de juiste manier van potlood vasthouden. En wat praten betreft heeft hij nu alleen nog moeite met vervoegingen maar daar kunnen we thuis aan werken. Ik laat hem op zijn eigen tempo en manier ontwikkelen heb ik aangegeven.
Het heeft mij allemaal best een tijdje onzeker gemaakt en het gevoel van falen als moeder zijn. Zullen jullie vast herkennen. Je hebt namelijk niet iemand naast je waarmee je het kan bespreken die je een back up kan geven. Of waar je tegen kan zeggen 'hey ga jij maar eens naar die gesprekken van school'. Of dat je samen gaat, waardoor je je toch wat gesterkt voelt. We doen het alleen en op onze eigen manier in de hoop dat het de juiste manier is... Ik ben er niet vaak mee bezig hoor eigenlijk, maar soms ontkom je er niet aan.... En toen ik vanochtend mijn zoontje de klas inbracht en tot de conclusie kwam dat ik de memo over verkleden had gemist brak er echt even iets. Normaal zeg ik bij zoiets oh sorry drop, volgende keer beter. Maar voor het eerst weer sinds 5 jaar ben ik vanochtend toch in huilen uitgebarsten... Ik brak echt even toen ik thuis kwam. Je ontkomt er soms ook niet aan..
Ik weet dat ik dan verschillende mensen kan bellen, en dat is hartstikke fijn daar gaat het niet om. Alleen ze snappen het niet. Die zeggen dan toch; je doet het hartstikke goed, je bent sterk etc. En dat is hartstikke lief hoor begrijp me niet verkeerd , maar ik wil soms gewoon even kwijt hoe poedersuiker ik het soms vind om het 'alleen' te moeten doen. Al die verdomd moeilijke keuzes alleen te moeten maken. Die schouder om je heen op zo'n dag. Gelukkig heb ik die dagen niet veel, maar als ik die een keer heb is het fijn om gewoon met iemand te kunnen praten die snapt wat ik bedoel en ervaringen uitwisselen...
Ik hoop dat ik niet de enige ben. En alle positieve verhalen en ervaringen zijn natuurlijk ook altijd welkom
het ligt niet aan je alleen zijn dat er dingen net niet helemaal lekker lopen of je dingen vergeet, echt niet, je bent gewoon mens en je doet het vast hartstikke goed 
) geen sociaal leven. Tijdens mijn relatie ben ik erg in het isolement geraakt helaas. Ik hoop dat zodra mijn oudste naar school gaat aan het einde van dit jaar dat ik weer wat sociale contacten op kan doen. 
