Geplaatst: 01-06-19 16:33 Maar nu komt het, hoewel ik aan de ene kant enorm zin heb in mijn eigen stekje, het op jezelf zijn, je eigen ding doen, ... merk ik dat ik precies toch niet al te enthousiast ben om daadwerkelijk te verhuizen. Eerst had ik mezelf geen datum gezet want het komt wel en er moet toch nog vanalles gebeuren. Maar alles is intussen gebeurd, je kan er prima wonen, het meeste is al daar (behalve kleding, paardenspullen en de laatste dingen) en toch werd ik niet enthousiast. Heb mezelf dan maar wel een datum gezet: volgende week ga ik verhuizen. Dinsdag begin ik aan de kleding (maandag is nog even een snipperdag want kom dan uit nachtdienst) en hoop dit op 1 dag af te hebben zodat ik woensdag of donderdag de daadwerkelijke overstap kan maken.
Toch krijg ik geen enthousiast gevoel, maar begint het een soort schrik te worden. Niet om op mezelf te zitten, ik vind het heerlijk om rustig alleen te zijn en mijn eigen ding te doen. Maar gewoon de rest. Ga ik het wel allemaal kunnen? Het huishouden, boodschappen, zorgen voor mijn eigen eten (ben op dat gebied een beetje verwend
en het interesseert me eigenlijk ook weinig dus nooit veel in de keuken gestaan ), de poets/was/plas/ ... Ga ik dat wel allemaal kunnen plannen en doen?En dan wat ik denk dat de grootste issue is: de hond.
Officieel mijn hond, intussen zo'n 12 jaar (en epilepsie-hondje) maar mijn moeder is op pensioen dus meer thuis. Bedoeling was eerst dat de hond bij mijn moeder zou blijven en ik op vrije dagen en als ze eens weg moest hem op zou vangen ed. Maar ik weet niet of ik dat kan, en we weten ook niet of de hond dat gaat kunnen. Hij hangt nogal aan mij zeg maar, bv. als hij mij thuis verwacht eet hij niet totdat ik ook daadwerkelijk thuis ben. Nu werk ik met wisselende posten dus het is nooit echt een vaste routine, maar ik kom wel altijd thuis, als het niet 's avonds (laat) is dan is het wel 's morgens. En als ik naar mezelf kijk, misschien stom, maar ik heb nog nooit zonder de hond in huis geslapen
Op vakantie ga ik alleen als de hond mee kan, en verder kom ik dus altijd terug naar huis. Weet niet hoe ik mij ga voelen zonder hond. Alles samen maakt dus dat ik precies niet zo erg enthousiast ben om te verhuizen, iets wat ik wel had verwacht te zijn. Is dit herkenbaar? Hebben jullie dit ook gehad? Hoe heb je dat aangepakt/opgelost? Het gaat dan specifiek om 'uit huis' gaan/alleen gaan wonen. Kan me voorstellen dat het met partner ed ook wennen is, maar dat is toch anders, want dan moet je met 2 wennen
) dus dan is het helemaal niet handig. Moeder wil hem eventueel wel komen halen en hem dan na de werkdag weer terugbrengen, maar dat lijkt me ook zo'n gedoe en weet niet of de hond daar beter van wordt. Gewoon de hond meenemen en dan alleen laten gedurende de werkdag gaat trouwens ook niet gebeuren (niet dat dit gedacht wordt). 
) en denk ook niet dat het dan beter geweest zou zijn. Dan liep ik helemaal verloren denk ik. Nu zie ik het op zich wel zitten, ben ook niet bang om alleen te zitten of noem het maar. Alleen tja .. het onbekende zeker? Zal vast niet omkomen van de honger, maar nu moet ik er steeds aan denken dat ik ook eten moet maken als ik terug kom van het werk of van de paarden 
