Bokt.nl

Muffin01 schreef:

‘’Ik ben de week goed doorgekomen’’
Dan wel zwaar vermoeit, 2 kilo zwaarder en 10 chocolade repen armer.

Ik heb besloten om eens naar mezelf te luisteren en niet naar anderen die altijd alles beter weten en heb rust genomen. Volledig meedraaien in de maatschappij is in deze weken voor mij niet mogelijk.

Dit heb ik vorig jaar wel gemerkt toen ik een dag naar stage was geweest. 1 dag stage heeft ervoor gezorgd dat ik de hele week oververmoeid ben geweest, niet heb kunnen lachen en het leven compleet nutteloos voor me leek. Ik wist op dat moment al lang dat dit niet goed voor me zou zijn maar omdat het van me werd ‘’verwacht’’ ben ik op komen dagen. Dat heb ik toen uiteindelijk wel gevoeld, ons mam was blij dat ik aan het einde van de week ‘’toch nog kon lachen’’.

Op stage vonden dat ik naar een oplossing moest gaan zoeken. Hoe willen ze dat ik dit doe? Niemand kan je precies vertellen hoe je moet rouwen, sommige mensen die om het zelfde rouwen, kan ik nog steeds niet begrijpen. Dat is niet erg, iedereen verwerkt dit soort dingen op zijn/haar eigen manier en hier is geen goed of fout in te vinden.

Soms was ik ontzettend boos en heb ik van alles kapot gegooid, het andere moment ‘’leek de werkelijkheid binnen te dringen’’ en zat ik op de grond te huilen en te schreeuwen ‘’Rens kom terug!’’. Twee ouders om me heen die zich geen raad wisten, mijn vader die me probeerde te troosten en mijn moeder die zelf volledig van de wap was en dingen zei die ze niet meende. ‘’Esther je bent echt knettergek, doe normaal!’’. Hier ben ik ook niet meer boos om omdat ik ondertussen begrijp dat ze zelf ook wanhopig waren.

Maar kwaad ben ik echt wel geweest de afgelopen jaren, op mijn ouders, de wereld, de dood, mijn broer.’’ Ik ga dit nooit accepteren, voor Rens moet ik me verzetten schoot er door mijn hoofd’’. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat dit niet ging werken en ik hiermee mezelf mee in de weg zat. Ook heb ik mezelf ontzettend alleen gevoeld vooral op mijn opleiding tot onderwijs assistent. Mensen wisten niet wat ze moesten zeggen en zeiden daarom maar gewoon niks. Als je niet weet wat je wilt zeggen of niks durft te zeggen is niet erg maar geeft dit aan. Laat mensen merken dat hun verdriet er is en er mag zijn. Het verzwijgen gaf me juist het idee dat het niemand ook maar iets interesseerde en dat het ook niet kon interesseren wat er met mij gebeurde. ‘’Al spring ik morgen voor de trein het boeit ze toch niet’’ spookte er vaak door mijn hoofd.

Op school hoopte ik heel erg dat daar ineens ‘’de werkelijkheid bij me binnen zou dringen’’ en ik weer een aanval zou krijgen. Niet omdat ik aandacht wilde maar zodat mensen in de gaten zouden hebben wat het met me deed en hoe leeg ik me voelde. Maar het werd (voor mijn gevoel) alleen maar erger, kwade berichten van klasgenoten waarom ik er niet was en mensen op de opleiding die me lui vonden. ‘’Esther is nooit op school en ze doet helemaal niks’’ is er blijkbaar in de klas gezegd.

Totdat een aantal mensen die ik niet eens goed kende en voor mijn gevoel ‘’een veel betere status hadden en beter waren dan ik’’ voor me op zijn gekomen. Toen ineens was het weer prettig op school, mensen praatten tegen me en ik had het idee dat ik er ook bij hoorde. Maar het was eigenlijk al te laat, ik was overspannen en kon de opleiding niet meer aan. Ik had een week eerder aangeven dat ik wilde stoppen met de opleiding ik vond het werk niet meer leuk, liep achter en voelde me niet prettig op school. Ik wilde wel iets typen voor school, maar het lukte niet. Mijn hoofd en handen leken niet geen contact te kunnen maken.

Ik weet ook niet precies waarom ik dit heb opgeschreven, voor het eerst deze week voelt mijn hoofd weer helder en leeg. Ik merk dat er toch nog steeds veel misverstanden zijn in rouw, je wordt na een tijdje toch weer verwacht ‘’normaal’’ te doen. Terwijl het iets is dat je altijd met je meedraagt. Ik ben het beu om alleen maar vrolijke dingen op facebook te plaatsen terwijl er zoveel mensen zijn van mijn leeftijd die helemaal vast lopen. Hopelijk voelen ze zich dan wat minder alleen.

Ik hoef geen aandacht of medelijden van anderen (en zeker geen haat!). Ik zeg ook niet dat alles wat hierboven staat de waarheid is, maar het wel hoe ik het heb beleefd. Ik wil mijn verhaal graag op een creatieve manier delen met anderen, echt goed zingen, tekenen of schilderen kan ik niet. Maar schrijven wel vandaar dat ik dit type.

Mensen die een iets willen weten of een reactie willen geven mogen dit (persoonlijk) aan me laten weten. Aan gemene reacties heb ik geen behoefte dat lijd meteen tot een blok en ontvriend worden.

http://i66.tinypic.com/256dbp5.jpg
In memorie of: Rens Rovers 30/01/1995 - 20/02/2015