Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Moderators: Polly, Ladybird, Hanmar, ynskek, Mondy, Shanna, Princesj, Dani, EvelijnS

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Wolkje_2018
Berichten: 2
Geregistreerd: 23-10-18

Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-10-18 19:47

Dag bokkers,

Allereerste: dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Ik heb heel lang zitten twijfelen of ik een schaduwaccount moest aanvragen. Wat ik met dit topic wil bereiken? Hopelijk tips, advies en ook deels mijn verhaal kwijt kunnen. Het is een lang verhaal, dus respect als je tot het einde komt. Het is uiteindelijk wel een heel lang verhaal geworden (2000 woorden), onderaan staat een samenvatting := . Mocht je me herkennen, zet het dan liever niet in het topic ;).


Ik ben in de zomer van 2013 voor het eerst in aanraking gekomen met de psychische gezondheidswereld. Ik ben toen gediagnoseerd door mijn huisarts met een psychose en door psycholoog met milde depressie met matige remissie. Er was geen diagnose op persoonlijkheidsproblematiek, kon ook niet omdat ik te jong was (en ben). Verder zeer verstoorde ouder-kind relatie. Ik heb toen bijna twee jaar cognitieve gedragstherapie gehad, wat in het begin zeker hielp. In de laatste fase had ik nog weinig afspraken, omdat je natuurlijk uiteindelijk zonder psycholoog verder moet. Echter zakte ik toen zo diep weg dat ik weet aan het begin van alles stond. CGT heeft mij de rug redelijk toegekeerd: waar ik eerder het gemakkelijk vond om te weten wat ik dacht, werd dat een enorme warboel en extreem veel denken. Uit de helpende gedachten, voor- en tegenargumenten kwam ik niet meer. Tevens verviel ik oud gedrag, opkroppen en zeggen dat er niets aan de hand is. Bij mijn laatste afspraak hebben we dan ook afgesloten en ben ik depressie-af verklaard. In die periode heb ik ook nog veel in het ziekenhuis gezeten i.v.m. wel/niet epilepsie. Uiteindelijk ben ik weggestuurd met diagnose burn-out en een hartritmestoornis door stress.

Ik startte september 2015 mijn nieuwe opleiding en had echt het idee opnieuw te kunnen beginnen. Ik heb de zomer gehad om letterlijk bij te slapen. Helaas bij het eerste tentamen stak alle angst en depressieve gedachten direct de kop op. In de winter viel mijn pony plotseling dood neer. Ze was al bijna mijn hele leven bij me en had me al door zoveel getrokken. Ik viel wederom in een gat. Ik zette door en door en zo kwamen we in 2016 aan. Altijd moe, nog steeds hartritmestoornis door stress en vooral klaar met alle angst- en depressieve gedachten. Eind 2016 krijgt een familielid te horen dat hij slokdarmkanker heeft. Voor als je daar niets vanaf weet: slokdarmkanker is over het algemeen gewoon klaar. Gelukkig is hij er bovenop gekomen, maar ondertussen zat ik wel iedere keer chemo bij hem. Na zijn operatie was ik bijna dagelijks bij hem. Daarnaast had ik twee paarden per dag te verzorgen, slokte mijn studie 40 uur op en werkte ik nog 8 – 16 uur per week. Ik ben naar de huisarts gegaan voor een verwijzing, welke ik direct kreeg. Ik woonde toen nog thuis en mijn ouders hebben mij toen eruit gepraat om me ergens aan te melden (want hoe zou ik dat moeten doen qua tijd etcetcetc).

Het is niet heel raar dat op een gegeven moment bij alles knapte. Dat was november vorig jaar. Ik nam een docent van mijn opleiding in vertrouwen. In het begin dacht hij hetzelfde als iedereen: het valt wel mee, ik laat immers toch niks los. Echter toen ik wat meer los kwam, kwamen de verhalen en vond hij dat ik direct hulp moest zoeken. Eind november naar de huisarts, daar kreeg ik te horen er is een wachttijd van 6 tot 8 weken. Ik zat op een dusdanig diep punt dat ik naar hem heb uitgesproken dat ik denk dat ik dat niet zou halen. Hij zei dat hij dat ook niet dacht, maarja er was geen andere oplossing en stuurde me dus naar huis met een pakje oxazepam. Toen m.b.v. die docent contactgegevens gevonden van zelfstandige psycholoog. Ik heb hen twee dagen later gebeld en binnen 5 minuten had ik een afspraak binnen twee weken. Ze vond mijn verhaal alleen een beetje apart/voelde dat er meer zat en verbond mij door met iemand binnen het bedrijf die er meer ervaring in had. Ik heb met haar bijna een uur gebeld en zij heeft geregeld dat ik direct bij de crisisdienst terecht kon. Bij de crisisdienst namen ze me wel serieus en ben ik onder toezicht gesteld voor het weekend bij mijn vriend met hoge dosis oxazepam om me letterlijk rustig te houden. Het enige wat ik nog kon doen was janken, omdat ik niet meer wilde. Mijn ouders wisten nog van niks en zijn die week erna uitgenodigd op een gesprek daar, dat was kort gezegd traumatisch. Ze vonden (vooral mijn vader) het dikke onzin dat ik het niet aan hun kon vertellen hoe het met me ging, dat ik even uit huis moest, dat ik medicatie had, etc. Mijn vader weigerde daarna ook heen te gaan, mijn moeder is nog één keer geweest. Hoewel de crisisdienst korte lijntjes heeft, werd de wachttijd bij hen ook 8 weken. Ze konden me in de tussentijd niks anders bieden dan een gesprekje met iemand. Ik heb na 11 dagen twee pogingen gedaan voordat ik werd afgevoerd door de politie, eerst gedropt bij de eerste hulp en daarna bij crisisdienst van de stad waar ik studeer. De volgende dag kon ik terecht bij mijn eigen crisisdienst, welke me wederom wegstuurde met afspraak na het nieuwe jaar (twee weken tussentijd!) en een doosje Quetiapine (in lage dosis wordt dat gebruikt voor depressie). In die twee weken sliep ik amper thuis, maar slapen dat ging eigenlijk niet. Dus kreeg ik nog een doosje, ditmaal Zolpidem mee. Zolpidem werkte bij mij totaal niet, het is een spierverslapper dus mijn lichaam werd slap, maar geest was extreem wakker. Een soort slaapparalysis, het was extreem eng dus dat heb ik ook niet meer gebruikt.

In het nieuwe jaar kon ik terecht op mijn nieuwe woonplaats, een kamer in de stad waar ik studeer en daarbij hoorde ook een nieuwe crisisdienst. Ik was met alle pillen gestopt, omdat ik me daar nog verschrikkelijker onder voelde en stortte me volledig op school. Doordat ik een vak had gekozen waarbij ik 40 uur op school zat, was er ook amper tijd voor de nieuwe crisisdienst. Ik heb dit expres gedaan, omdat ik niet in het gat wilde vallen waar ik in december was gevallen (geen vak, alsnog geen crisisdienst of in ieder geval helpende en uiteindelijk dus die twee pogingen). Dat werd absoluut niet in dank afgenomen door mijn nieuwe crisisdienst, want als ik zo in crisis was moest ik tijd maken voor hen. Ook als ik keer op keer vertelde hoe de maand ervoor verlopen en dat ik dat koste wat het koste wilde voorkomen, kreeg ik iedere keer een snauwende medewerker. Ik had dan ook absoluut geen zin in de eerste afspraak, omdat ik niet het idee kreeg dat deze mensen mij wel konden helpen. Hoe kort gezegd de eerste afspraken verliepen was ik die in eerste instantie mijn mond dichthield en zoiets had van vraag mijn medische dossier maar op bij crisisdienst 1. Vervolgens was crisisdienst 1 zo bizar koppig (niet willen geven aan crisisdienst 2, ook niet met toestemming, ook niet aan mij en ze hebben het eindelijk aan mijn vriend meegegeven zonder mijn handtekening). Ik ben uiteindelijk daar ook weer gebroken, want ik wist dat zodra ik begon met praten dat er wel eerst goede hulp moest zijn, anders… Goede hulp was van korte duur, want ik had iedere week weer een ander persoon en op de een of andere manier hadden ze mij ingedeelde bij degene in opleiding met wie ik niet opschoot.

Helaas bleek ook hier dat de wachttijd lang was, meer richting 5 maanden. Ik zou in de tussentijd bij de crisisdienst blijven om toch zo een beetje iets van hulp te krijgen. Afijn, zolang er enigszins goede begeleiding was dan prima. Ik heb toen kunnen regelen dat de wachttijd die ik had opgebouwd via crisisdienst 1 voor een therapie ergens werd doorgezet bij crisisdienst 2. Toen ik daar mijn intake heb, hebben ze me weggestuurd met 1. Wij kunnen geen 24-uurs zorg bieden en dat heb jij nodig; 2. Je problematiek is veel te complex. Dus ging mijn wachttijd voor een therapie binnen het bedrijf van crisisdienst 2 verder. Ondertussen ging het vrij slecht tussen degene met wie ik de meeste gesprekken had, waarbij hij op een gegeven moment zei ‘ja maar je hebt borderline’ of iets in die trant. Daar ben ik me dood van geschrokken, want als ik een persoonlijkheidsstoornis zou hebben, dan zou ik zo gefaald hebben dan kon ik er net zo goed niet zijn. Dan was ik echt als persoon gefaald. Dit is overigens ook gezegd zonder daadwerkelijk een vragenlijst oid in te vullen. Dus de volgende afspraak helemaal over de zeik met de psychiater van mijn case samen de DSM doorgespit en tot de conclusie gekomen dat ik gewoon niet aan voldoende punten voldoe én te jong ben voor een diagnose. Needless too say, ik wilde echt geen gesprekken meer met hem, want zo ging ongeveer ieder gesprek. Ik ging heen, alle moed verzamelt en zei iets waardoor ik uiteindelijk een week lang weer dieper in het dal zak.

Na 4 maanden had ik eindelijk mijn intake bij de tak van het bedrijf dat mij kon gaan helpen. Ondertussen was mijn merrie dusdanig geblesseerd, dat het twee weken op randje van leven/dood heeft gehangen. Ik was dus echt heel blij dat ik eindelijk ergens een intake had, waar ik waarschijnlijk niet weggestuurd zou worden. 1 intake, werden 3 intakes voor diagnosering maar ook voor een profiel qua psycholoog. Diagnose was op dat moment angst/paniekstoornis, sociale fobie, depressie, PTSS. Ik werd naar mijn eindstation gestuurd voor EMDR therapie.

Nu zou ik dit verhaal niet schrijven als alles goed zou gaan. Van EMDR therapie kwam niks, want eerst moest er diagnosering komen voor een persoonlijkheidsstoornis en waarschijnlijk zou ik dan weer doorverwezen worden. Nu kwam er nogmaals uit dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb, maar wel trekken van. Bijvoorbeeld van paranoïde, want ik vertrouwde niemand. Nee gek he… Ik heb net binnen 5 maanden tijd meer dan 45 hulpverleners (ik heb op een gegeven moment geteld :+ ) gezien en geen een die me ook maar een beetje heeft kunnen helpen. Het is alleen maar vechten geweest om naar de sGGZ te gaan of er iets van te krijgen. Wat apart dat ik dan niet gelijk denk ‘Ja, ik denk dat jij me kan helpen’, ik was al een kat uit de boom-kijker en wat betreft psychologen nu helemaal. Uiteindelijk kreeg ik bij haar wederom cognitieve gedragstherapie, wat niet echt van de grond kwam, gezien ze toevallig in die periode een operatie had en ook vakantie gepland. Dus ging ik van 24-uurs zorg dat ik nodig zou moeten hebben naar 1 afspraak per 3 weken. Na me een paar keer redelijk groot te hebben gehouden, voelde ik me enigszins comfortabel genoeg om me even te laten gaan. Ik heb toen 40 minuten lang in volle paniek voor haar zitten janken en zij deed… Niks, niet eens een zakdoekje aanbieden, gewoon niks. Daarna had ik een beetje zoiets, we hebben zoveel moeite gedaan om een goed profiel op te zetten voor wat ik nodig heb (tegengas, maar ook met extreme paniek kunnen omgaan), dat ik echt klaar mee was.

Ik ben gestopt bij haar en afscheid genomen van de grote organisatie waarin zij en de crisisdienst zaten. Opnieuw naar mijn (nieuwe) huisarts. Samen met haar tot de conclusie gekomen dat ik misschien wel beter af zou zijn bij een zelfstandig psycholoog, waar ik gewoon eerst een paar kan uitproberen of de persoon iets voor mij is en anders makkelijker kan wisselen. Tevens geen grote bureaucratische organisatie. Ik heb het even voor een paar maandjes in de koelkast gezet, omdat ik vooral de energie niet had om weer te gaan vechten. Nu dus contact gezocht met de overkoepelende organisatie die alle zelfstandige psychologen in mijn stad regelt en ze hebben dus geen plek en zeggen wederom dat ze mij niet de hulp kunnen bieden die ik nodig heb OF 95 euro per afspraak dokken, wat niet vergoed wordt. Dus vandaar, een schaduwaccount om tips te vragen, want heel eerlijk ik weet niet waar ik nog terecht kan.


Kort samengevat:
Ik heb al twee crisisdiensten gehad en wil vooral geen grote organisatie meer, maar bij een zelfstandige psycholoog wordt ik afgewezen. De tak van de grote organisatie van mijn tak waar de meeste neuzen naar wezen (voor persoonlijkheidsproblematiek) heeft een wachttijd voor de intake van 9 maanden en voor behandeling dan nog eens plus 4 maanden. Afgezien dat ik liever niet bij een grote organisatie zit, verhuis ik waarschijnlijk binnen 9 maanden terug naar de stad van crisisdienst 1. Ik denk dat ik weer terug moet naar mijn huisarts om te vragen of zij nog een optie voor mij heeft. Ik weet namelijk niet van een ander bestaan af dan van de grote overkoepelende organisatie waar ook de crisisdienst onder valt én een organisatie voor alle zelfstandige psychologen (waar zowel wel als niet dekking is van zorgverzekering)

Niet geheel onbelangrijk, mijn klachten op dit moment zijn depressieve en angstklachten (geen suïcidale klachten). Diagnoses op dit moment nog onveranderd: paniek/angststoornis, sociale fobie, depressie, trekken van borderline en paranoïde persoonlijkheidsstoornis. Ik vind als therapie ACT erg interessant klinken en wil dat ook graag uitproberen, maar binnen de sGGZ wordt dat dat sowieso niet aangeboden en de zelfstandig psychologen die het geven zitten vol of worden niet vergoed.


Wellicht heeft bokt nog een tip voor mij!

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount


Lente
Berichten: 27398
Geregistreerd: 07-05-03

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 19:59

Pfoei! Het klinkt niet zozeer alsof er geen mogelijkheid voor behandeling is maar alsof behandeling niet van de grond komt. Ik denk dat het belangrijk is dat je medicatie gemonitord wordt. Het kan even duren tot iets werkt zoals bedoeld is.

Specifieke tips heb ik niet maar ik wil je wel sterkte wensen en ik hoop dat je snel de hulp krijgt die je nodig hebt.

[o]

Dee_Es

Berichten: 3069
Geregistreerd: 05-11-05
Woonplaats: Eindhoven

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:11

Via je zorgverzekeraar kan je psychologen zoeken die (deels) vergoed worden. Is het mogelijk dat jij of iemand voor jou via je zorgverzekeraar op zoek gaat naar een hulpverlener waar je snel terecht kan?

xChanelx
Berichten: 1469
Geregistreerd: 05-04-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:12

Allereerst: een flinke virtuele knuffel voor je, want mijn hart breekt als ik lees dat je je zo rot, onbegrepen en niet geholpen voelt. :(:)

Excuus voor een eventuele verkeerde aanname, maar wat je verhaal bij me oproept is hoever je van jezelf, jij als mens, verwijderd lijkt. Ik lees veel over diagnoses en je klachten en wat daaraan gedaan werd, maar jij als persoon lijkt hierin vergeten te zijn. Wie ben jij als mens, los van alle diagnoses, en wat heb jij nodig om je beter te gaan voelen?

Als je nog openstaat voor 'nieuwe gezichten' zou je eventueel ook met iemand van het maatschappelijk werk/sociaal wijkteam (geen idee hoe dat in jouw gemeente geregeld is) kunnen praten en aan hen vragen of zij nog organisaties kennen die je op weg zouden kunnen helpen. Hierbij kan het heel helpend zijn om te benoemen wat jij belangrijk vindt en waar je moe van bent geworden/vertrouwen door kwijt bent geraakt. Dus bijvoorbeeld dat 'profiel' waar je het aan het eind van je verhaal over hebt. Vaak zitten deze mensen beter in het hulpverleningsnetwerk dan een huisarts. Huisarts is opgeleid tot 'curing': er is een ziekte/probleem, dus dat moet opgelost worden, waar hulpverlening meer bedoeld is als 'caring': zorgen voor/leren omgaan met. Dat kan ervoor zorgen dat er andere mogelijkheden aangedragen worden.

Geen idee of het iets voor je is, maar heb je al aan 'alternatieve' soorten gedacht? Zoals psychomotorische therapie (PMT, gericht op doen ipv denken), coaching met paarden, mindfulness. Misschien niet om 'op te lossen', maar wel om het draaglijker voor jezelf te maken.

En omdat EMDR helaas niet van de grond is gekomen...Wie weet geeft dat je verlichting als je dat traject wel succesvol kunt doorlopen.

Ik wil je veel kracht wensen.

Enjoy the little things in life, because one day you will look back and realize it were the big things.

Janneke2

Berichten: 13726
Geregistreerd: 28-02-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:12

Hoi meis,
wat een;rotverhaal...! En ik hebhetvaker gehoord, "het zegt niets over jou",;soms is de ggz zelf niet goed snik!!!
Heel naar als je hulp zoekt en ze doen zo onmogelijk.

De term persoonlijkheidsstoornis mag wat mij betreft niet alleen worden afgeschaft.
De term maakt mensen ziek en hoort dus verboden te worden!

Verder gaat het onder andere om leeftijd (ouder dan 18) , maar ook of je bijvoorbeeld weg bent geweest van je ouders. Zo zat ik in een groep met een vrouw wier moeder het "geintje" uithaalde van vragen 'Wil je een dropje of een pepermuntje?' - als je drop wilde, moest je pepermunt zeggen.
En dat niet alleen bij snoep, maar eigenlijk bij alles.....
(Ik geloof grif dat die moeder een gestoord iemand was, met de dochter als mens was weinig mis, maar ze moest honderdduizend dingen opnieuw leren en een serie trauma's kwijt.)

Wat het zou horen te zijn is 'de lange lijn in jouw biografie'. Dingen waar je telkens weer tegenaan loopt. De 2e as van de diagnose. En dat noemen ze dN persoonlijkheid.

En op zich hoef je wat mij betreft niet alles op bokt te gooien, maar ik heb als voormalige cliënte slechte ervaringen met enkel de etiketjes.
Je kunt in termen van de DSM voldoen aan voldoende turfjes voor depressie, en de mindere kwaliteit hulpverlening schrijft dan depressief op.
....de DSM is een veredelde turflijst en wie voldoende turfjes voor depressie heeft kan zeer beslist getraumatiseerd zijn. Voor de keuze van behandeling wezenlijk!

En: mijn ervaring is ook: wees hartstikke eigenwijs!
Naarmate mensen in de ggz eisen stellen, initiatief nemen, vragen stellen blijkt er (...na een tijd, diepe zucht....) vaak heel,veel te kunnen.
Goed dus om je hier te melden! !!

Persoonlijk weet ik niet exact wat jouw verzekering wel of niet dekt, een belletje naar de verzekering kan jou dat vertellen.
Dat alle zelfstandige psychologen onder 1 organisatie vallen bevreemd mij. (Het kan, maar het kan ook zijn dat het een club is van bijvoorbeeld 50% van de psychologen....?)
Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 23-10-18 20:33, in het totaal 1 keer bewerkt

[o]

Je suis Charlie - comme tout le monde.

(...en BAH wat is dit onderschrift actueel. )

ilsexxx

Berichten: 746
Geregistreerd: 21-02-11
Woonplaats: Groningen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:25

Jeetje meis wat een heftig verhaal, helemaal omdat je nog (volgens mij) zo jong bent. Ook een drama wat betreft het hele traject dat je hebt doorlopen en nu nog steeds niet bij de persoon bent waar je graag wilt zijn om goed geholpen te worden. Ik heb vanuit mijn zorgverzekering een lijst gekregen met alle psychologen die worden vergoedt en na aanraden van de huisarts een kleinschalige praktijk gevonden waar ik binnen een week zelfs terecht kon. Ik kampte met erg veel paniekaanvallen en angst en dus gediagnostiseerd met paniekstoornis. Nog steeds heb ik last van paniekaanvallen maar kan er nu een stuk beter mee omgaan door de hulp die ik hierbij heb gekregen. Wat betreft jouw problematiek gaat het wel wat dieper, helemaal omdat er wordt aangegeven dat je 24 uurs zorg nodig hebt. Is er niet de mogelijkheid dat de huisarts een brief kan schrijven naar een bepaalde organisatie die dit biedt met dringend verzoek jou vooraan de lijst te zetten? Erg lastig allemaal zeg... Ik weet niet waar je woont maar ik kan je de praktijk waar ik ben geweest via PB doorgeven als je daar behoefte aan hebt.

Shadow0

Berichten: 37774
Geregistreerd: 04-06-04
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:35

Een tip kan zijn om vanaf de andere kant te werken: niet vanuit het idee van behandeling maar vanuit het idee van ondersteuning. Misschien kan een praktijkondersteuner (POH) bij de huisarts (of de huisarts zelf als je daar goed contact mee hebt) daarin iets betekenen, maar het kan ook een maatschappelijk werker zijn, bv via de WMO (wijk- of buurtteams), maatjes (bijvoorbeeld via een organisatie als Humanitas), of 'peer support' - steun door mensen die zelf ook psychische kwetsbaarheden hebben meegemaakt.

Wat dat je kan bieden is een plek waar je niet veroordeeld of raar aangekeken wordt, waar jij je uit mag spreken en waar een vorm van regelmaat in zit - en die waarschijnlijk tegelijkertijd wel laten merken dat jij als mens belangrijk bent. En dan kunnen onderwerpen over acceptatie bijvoorbeeld ook aan de orde komen en ook dat kan al ruimte bieden. Dat lijkt niet veel, en toch is het voor een deel eigenlijk ook maar wat behandeling is.

Op erg moeilijke tijden, ook 's nachts, is er ook nog een telefonische hulpdienst: https://www.sensoor.nl/
Zij kunnen niets doen (voor spoed is de huisartsenpost of de crisisdienst meer de aangewezen plek) maar ze luisteren net als vele anderen niet-oordelend, en proberen om dan een klein beetje grip terug te krijgen. Niet voor de rest van je leven, maar wel voor dat moment.

Wees verder lief voor jezelf: je lichaam-geest heeft tijd nodig om te herstellen. Dus hak waar het kan dingen in kleinere blokjes: liever iets kleins dat je positief afsluit dan een levensgroot project wat vervolgens onhaalbaar is. Proberen ritme en regelmaat in je eten te houden, zodat je lichaam ook wat bouwstoffen krijgt om mee te werken (een psychische klap is ook een litteken.) Sporten kan behulpzaam zijn maar hou het leuk voor jezelf en je lichaam/geest: er moet wat energie overblijven voor herstel.
(En als je daarmee aan de gang gaat, ben je al een klein beetje van de ACT aan het doen voorzover ik die begrijp: een klein beetje acceptatie, een beetje proberen ruimte te geven aan jezelf ipv het op kracht van jezelf te winnen.)

=====
Dan nog wat administratieve en bureaucratische tips:
Verder zou je verzekering in elk geval een groot deel moeten vergoeden van de behandeling bij een geregistreerde psycholoog, en als er zo'n lange wachtlijst is des te meer: ze moeten namelijk eigenlijk voor voldoende zorg zorgen, en als dat niet binnen hun contracten is, dan erbuiten. Maar dit komt wel met een heleboel extra gedoe. Als je echter een psycholoog vindt waarbij je echt denkt 'deze is het', dan zou ik een mooi briefje maken met als strekking, 'beste verzekeraar, bij jullie instellingen krijg ik een veel te lange wachtlijst maar kijk, hier heb ik een psycholoog die me wel kan helpen, dus als jullie nou gewoon vergoeden dan is iedereen happy.'

En binnenkort is 'het overstapseizoen': informeer bij psychologen waar ze wel een contract mee afsluiten en/of kijk naar een goede restitutiepolis.

Wolkje_2018
Berichten: 2
Geregistreerd: 23-10-18

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-10-18 20:42

@lente tja de monitoring was er destijds gewoon niet. Nu zijn benzo's niet iets waar je langdurig aan kan zitten dus maakt het voor nu niet meer uit. En het is zeker dat hulp niet van de grond komt...

@Dee_es ja ik ben afgelopen week een deel van de site tegengekomen van mijn zorgverzekeraar waar wel vergoede psychologen opstaan. Echter na eventjes googlen niks over iemand kunnen vinden, dat zet me enorm aan het twijfelen. Vooral ook omdat ze waarschijnlijk al op dat overkoepelende netwerk staan en gewoon vol zitten.

@xChanelx goed idee, werkelijk geen idee hoe dat is geregeld hier gezien ik in een grote stad woon. Mijn huisarts is gelukkig eentje van uit het goede hout, begreep me na 3x gezien te hebben direct wat ik nodig had en heeft destijds de crisisdienst letterlijk achtereen gebeld zodat ik er direct terecht kon. Ze neemt niet snel nee voor een antwoord van ggz-mensen gelukkig :). Probleem van alle alternatieve therapieën (want daar valt bijvoorbeeld ACT ook onder) is dat het verschrikkelijk veel geld kost. Dan kom ik in een viseuze cirkel van moet geld verdienen, want moet naar therapie, want ik voel me enorm klote en weer terug. Daarmee ook dat ik eigenlijk minder zou moeten doen op dit moment om niet zo naast dit helemaal verhaal wederom een burn-out te hebben. Ik heb een basisverzekering en daarin worden alternatieve geneeswijzen niet vergoed. Met een simpele rekensom kwam ik ook op alsnog meer dan 2000 euro bij een "gewone" zelfstandige psycholoog incl vergoeding uit het duurste pakket a 250 euro per maand. Overstappen kan natuurlijk op redelijk korte termijn, maar dat is imo geen optie. Mindfulness heb ik in 2013 gehad en doe ik regelmatig nog wat mee.

@ilsexxx ik ga ook zeker even aankaarten dat ze bij de organisatie van zelfstandig psychologen dus ook geen plaats hebben, maar betwijfel of mijn HA er iets mee kan gezien zij bij niks zijn aangesloten. Bij veel van hun kun je zonder verwijsbrief beginnen.

Overigens vind ik zelf niet dat ik 24-uurs zorg nodig heb, iedereen vond het zo nodig omdat ik immiddels dus een suïcidale achtergrond heb. Wat iedereen echter vergeet is dat ik nu dus ook alweer bijna 5 maanden zonder hulp zit en er nog steeds ben. Ik ben van mening dat als er eenmaal een regelmatigheid in afspraken is dat er niet zo veel te vrezen valt. Ja het wordt moeilijk en ik zal soms knetter emotioneel en gebroken zijn, maar als ik weet dat ik de week erna bij iemand terecht kan is dat tenminste een toekomst. Ik ben ook inmiddels uit het dood willen, leven is ook niet fantastisch, maar ik heb een tijd geen idealities meer (en hoop dat ook zo te houden).


Ik was extreem zenuwachtig dat ik op verzend drukte, maar ben erg blij met de berichtjes tot nu toe. Bedankt daarvoor

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount

MightyJoe

Berichten: 4760
Geregistreerd: 12-09-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:46

Dee_Es schreef:
Via je zorgverzekeraar kan je psychologen zoeken die (deels) vergoed worden. Is het mogelijk dat jij of iemand voor jou via je zorgverzekeraar op zoek gaat naar een hulpverlener waar je snel terecht kan?

Vaak kan dit inderdaad. En heb je een restitutiepolis? Mocht je die niet hebben, misschien kan je daar volgend jaar naar kijken zodat je geen rekening hoeft te maken met contracten etc.

xChanelx
Berichten: 1469
Geregistreerd: 05-04-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 20:59

Fijn dat je wel een goed gevoel hebt bij je huisarts en zij jou serieus neemt. Dat is in ieder geval een klein positief lichtpuntje.
Goed dat je schrijft dat je voor jezelf wilt zorgen op het gebied van niet opnieuw burn-out raken.
Geen idee of het een mogelijkheid is, maar soms heb je specialistische jeugd-ggz/jeugdhulp, omdat je schrijft dat je nog jong bent. Misschien is daar de wachtlijst korter?

Heb je iemand in je buurt die je kan helpen het één en ander uit te zoeken? Of is er een sociale kaart van je omgeving beschikbaar? Googlen op "sociale kaart" + je woonplaats (ev. met stadsdeel als je in een grote stad woont) kan nog wel eens handige resultaten opleveren. Dan krijg je in het gunstigste geval allerlei organisaties/zelfstandigen die in jouw buurt werkzaam zijn en welke diensten zij aanbieden.

Wat ik me nog afvraag: wat weegt voor jou het zwaarst? Is dat bijvoorbeeld het lange wachten, het ontbreken van een klik met een hulpverlener, het niet kunnen vinden van de juiste hulp of nog iets heel anders?

Enjoy the little things in life, because one day you will look back and realize it were the big things.

mala26

Berichten: 3842
Geregistreerd: 05-02-13

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 21:30

Ik heb geen advies voor je maar wilde ook niet zo maar weg klikken. Dus hierbij een dikke virtuele knuffel en ik wens je heel veel sterkte en succes

Fog on her glasses, From the still steaming tea, A book in her hand, As she casually reads.
A catch in her breath, As the Climax grows near, She's deaf to the world : The book's all she can hear.
She's completely lost now, or perhaps she is found,
In this strange paper world
That's far from the ground.

zonnebloem18

Berichten: 21813
Geregistreerd: 10-06-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 21:40

Poeh jou verhaal laat toch weer duidelijk zien hoe het GGZ in Nederland aan het falen is.

Zelf heb ik heel veel baat gehad bij een zelfstandige praktijk, dit werd buiten de intake volledig vergoed. Het is even een investering die je moet maken, maar ik ben er als een ander persoon uitgekomen. Ik zat toentertijd bij Ditzo als verzekeraar en nu bij DSW, beide hebben vrije zorgkeuze en tweedelijns zit altijd in het basispakket. Dan moet je alleen een praktijk zien te vinden die je wil helpen, maar die zijn er vast wel. Je kan eventueel ook via je zorgverzekeraar kijken waar je geholpen kan worden.

Het is me in je verhaal nog niet duidelijk geworden of je weet waar je pijnpunten zitten. EMDR zou ingezet worden, maar dat is niet doorgegaan. Toch kan EMDR erg effectief zijn, dan moet er alleen wel een duidelijke oorzaak, een duidelijk beeld zijn om aan te pakken.

EMDR heeft mij van 95% van mijn angststoornis afgeholpen, alleen als ik slecht in mijn vel zit steekt het wat meer de kop op, maar over het algemeen is het niet meer aanwezig.

Geef niet op, je bent het waard om voor te vechten, om een leven te hebben zonder die zware rugzak die je de hele tijd moet dragen.

♥10 april 2014 is ons kleine wondertje Lotte geboren.♥

primera

Berichten: 693
Geregistreerd: 31-10-04
Woonplaats: Zuid Holland

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 22:31

Zo vreselijk herkenbaar. Ik zal mijn ervaring ermee maar niet erbij zetten omdat dat niet positiever is.
Ik wil je wel onwijs veel sterkte toewensen en een dikke virtuele knuffel geven.
Hoop dat je wel de juist passende hulp gaat krijgen en niet nog eens tig mensen daarvoor moet scannen.

Sterkte

Cayenne
Vlinderlicht

Berichten: 94331
Geregistreerd: 08-08-03
Woonplaats: Haaren (NB)

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-18 22:50

mala26 schreef:
Ik heb geen advies voor je maar wilde ook niet zo maar weg klikken. Dus hierbij een dikke virtuele knuffel en ik wens je heel veel sterkte en succes


Hier hetzelfde. Meid toch, wat ga jij door een hel heen...
Ik herken je wanhopige gevoel. Zelf heb ik een compleet andere problematiek (ernstige meervoudige slaapstoornis waar geen oplossing voor te vinden lijkt. Binnenkort ga ik een traject aan bij de laatst denkbare organisatie die zou kunnen helpen, maar anders 'moet ik er mee leren leven'.
Makkelijker gezegd dan gedaan :\ Je voelt je dan zo machteloos!

Ik hoop dat er toch een manier is dat ze jou kunnen helpen en je meer rust in je hoofd en leven in het algemeen krijgt.

Suzanne F.

Berichten: 32721
Geregistreerd: 03-03-01

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 06:40

Ik wil je ook veel sterkte wensen en veel kracht en licht in je leven en in je hart. Ik heb ook ooit een hele donkere periode gekend maar op een dag zag ik ineens hoe mooi alles om me heen was, alle kleine dingen, het blauw van de lucht en het groen om me heen. Dat gun ik jou ook. Weet dat ook jij uniek en bijzonder bent.

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me"

Azmay

Berichten: 16207
Geregistreerd: 01-01-09
Woonplaats: Zuid Limburg

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 06:50

Probeer je niet te verdrinken in een opleiding, neem juist tijd voor jezelf als je je zo rot voelt ookal is het moeilijk want dan moet je voelen.

Zelf zit ik ook regelmatig vrij diep, gelukkig tref ik het met psychiaters en ontvang ik veel (volledig vergoedde) behandeling. Probeer het overzicht te houden en snijd de huisarts er zoveel mogelijk tussen uit, die is niet voldoende gespecialiseerd.

Sterkte :(:)

henshem
Berichten: 711
Geregistreerd: 20-09-10

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 07:26

Ik lees dat je studeert. Soms zijn er via studie-instanties psychologen voor studenten beschikbaar. Misschien is dat een optie.

Vogelvrij
Stormjager

Berichten: 41656
Geregistreerd: 05-11-08

Re: Wat als er geen hulp voor je lijkt te zijn?

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 11:10

Als eerste, een dikke knuffel voor jou.

Wat een pech heb je gehad met de hulpverlening, en wat balen dat je ouders je niet steunen.
Wat ik wel terug zie komen in je therapie, dat het net allemaal verkeerd loopt. Jij krijgt geen hulp wanneer je t nodig hebt, en dan heb ej hulp en is het niet de juiste.

Ik wil alleen maar zeggen, hou hoop. Voor jou is er ook de geschikte behandeling. Wellicht kan de poh je helpen dit uit te zoeken?
Wat ik zelf heb gehad, is een psycholoog die ik voor moest schieten. Dus 94 euro per behandeling betalen en dan bij de tussentijdse betaling kon ik alles declareren bij de zorgverzekering.

Hannanas
Berichten: 9620
Geregistreerd: 21-01-06
Woonplaats: Gelderland

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-10-18 21:40

xChanelx schreef:
Allereerst: een flinke virtuele knuffel voor je, want mijn hart breekt als ik lees dat je je zo rot, onbegrepen en niet geholpen voelt. :(:)

Excuus voor een eventuele verkeerde aanname, maar wat je verhaal bij me oproept is hoever je van jezelf, jij als mens, verwijderd lijkt. Ik lees veel over diagnoses en je klachten en wat daaraan gedaan werd, maar jij als persoon lijkt hierin vergeten te zijn. Wie ben jij als mens, los van alle diagnoses, en wat heb jij nodig om je beter te gaan voelen?

Als je nog openstaat voor 'nieuwe gezichten' zou je eventueel ook met iemand van het maatschappelijk werk/sociaal wijkteam (geen idee hoe dat in jouw gemeente geregeld is) kunnen praten en aan hen vragen of zij nog organisaties kennen die je op weg zouden kunnen helpen. Hierbij kan het heel helpend zijn om te benoemen wat jij belangrijk vindt en waar je moe van bent geworden/vertrouwen door kwijt bent geraakt. Dus bijvoorbeeld dat 'profiel' waar je het aan het eind van je verhaal over hebt. Vaak zitten deze mensen beter in het hulpverleningsnetwerk dan een huisarts. Huisarts is opgeleid tot 'curing': er is een ziekte/probleem, dus dat moet opgelost worden, waar hulpverlening meer bedoeld is als 'caring': zorgen voor/leren omgaan met. Dat kan ervoor zorgen dat er andere mogelijkheden aangedragen worden.

Geen idee of het iets voor je is, maar heb je al aan 'alternatieve' soorten gedacht? Zoals psychomotorische therapie (PMT, gericht op doen ipv denken), coaching met paarden, mindfulness. Misschien niet om 'op te lossen', maar wel om het draaglijker voor jezelf te maken.

En omdat EMDR helaas niet van de grond is gekomen...Wie weet geeft dat je verlichting als je dat traject wel succesvol kunt doorlopen.

Ik wil je veel kracht wensen.


Exact, mooi verwoord, viel mij ook op.
En waar zijn je ouders in dit verhaal? Wat er mist is een eigen plan. Je focust erg op wat anderen allemaal goed doen, of niet in gang komt etc.

Maak je eigen plan.
Wat is je doel, wat heb je er voor nodig.

Bijv: aankomende twee jaar wil ik happy worden.
Wat heb ik daarvoor nodig?
- stoppen studie
- bij ouders wonen
- max (bijv) 12 uur in de week werken voor een klein zakcentje, of zelfs niet werken.
- psycholoog naar keuze
- coaching naar keuze
- rust, reinheid en regelmaat.

En ga er voor. Neem er de tijd voor.

Tiggs

Berichten: 3479
Geregistreerd: 30-05-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-10-18 11:27

Sterkte! Ik moet nog even doorlezen, maar waarom wordt bij jou de ACT-methode niet aangeboden binnen de sGGZ? Ik ben daar ook mee bezig, binnen de sGGZ (ivm terugkerende depressies).

Edit: het lijkt me slim om je verzekering eens te bellen om een en ander na te vragen over vergoedingen. Ik zit bij een wat grotere praktijk, maar niet bij 'de GGZ' of hoe dat dan ook genoemd wordt.

Life's a bitch so you can't win.
M. Python


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 bezoekers