Geplaatst Er zijn vast en zeker meer mensen die hun verhaal willen doen, of die gepest worden. Misschien wel (vroegere) pesters die ook willen reageren: waarom?
Het blijft vaak een taboe, stilgezwegen, kennelijk mag je het niet toegeven, of is het nog een heikel punt- jaren later?
Om van wal te steken, en misschien mensen bewust te maken van de gevolgen van pesten; mijn verhaal.
Ik kwam uit 'de stad', en verhuisde naar een dorp. Ik was ienie minie, maar dat maakte kennelijk niet uit. Ik was altijd het buitenbeentje, die 'van buitenaf'.
Dat ik stil was, was vreemd. Dat ik met graag ook met jongens speelde en niet zo geïnteresseerd was in nagellakjes (en er ook niet goed in was op de bassisschool
) maakte me 'vreemd'. Dus er werd over me geroddeld, ik werd buitengesloten en ik was 'raar'. Het waren maar kinderen, dus ik begrijp het achteraf wel. Een introverte 'rare' wordt door zoiets nog introverter.Mijn leraren aan het einde van de basisschool vonden dat ik maar vmbo moest doen, en hooguit, als ik mijn best deed, mavo kon halen, maar daar moesten we de hoop niet op vestigen.
Ik besloot naar de middelbare te gaan, havo (op mijn sloffen gehaald), en ook daar werd ik gepest. Tja, introvert en bestempeld als rare. Dat moest dan wel.
Heel graag wilde ik erbij horen, maar wist me geen houding te geven. Ik kan me nog helder voor de geest halen dat ik in de klas zat, en mijn 'vrienden' me voor gek aan het houden waren. Ik durfde niets te zeggen.
Er waren uiteindelijk ook mensen waar ik het mee kon vinden, en wij werden gemakshalve als collectief gepest.
'ach joh, een beetje pesten- word je hard van' heb ik weleens gehoord.
Ondanks dat ik wel uiteindelijk een groepje had om mee om te gaan, en dat ik heel ondersteunende ouders heb, ben ik uiteindelijk in een depressie geraakt. Ik heb daarin ook gekeken hoe ik het beste uit het leven kon stappen, voor mij voelde het als een dal van wanhoop waar ik niet meer uit kwam. Het duurde een aantal jaar, maar ik kwam er toch uit.
Het pesten heeft ervoor gezorgd dat mijn zelfbeeld dusdanig laag was dat ik mezelf ondergeschikt aan alles en iedereen vond, en me overal voor liet ge-en misbruiken. Het heeft jaren geduurd (pas rond mijn 21e kwam begon de doorbraak te komen), voordat ik mezelf ok vond. Daarna werd ik tevreden met mezelf en heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt in wat ík eigelijk daadwerkelijk leuk vond, of wilde. Weer wat jaren later durfde ik dat dan ook eindelijk wereldkundig te maken voor iedereen, niet alleen voor mensen die dicht bij me stonden. Ik had ook toen nog een torenhoge en meters dikke muur tegen de buitenwereld
Voor mezelf opkomen was lang niet mogelijk, want ik was toch niets waard? Ik was niemand. De wereld was beter af zonder mij.
Ik werd een perfectionist, moest het beste zijn, want ik wilde in de smaak vallen. Er lag een enorm hoge lat, die ik er zelf neer had gelegd.
Pas de laatste jaren heb ik geleerd dat ik het heel ok vind om fouten te maken- en ik heb er wat grote gemaakt.
Dat heeft me uiteindelijk gewapend tegen een heel aantal mensen later in de gaan. 'Heb je dan echt geen abities dan dat stomme baantje?' 'nogsteeds geen vriend? Ben je lesbo? Is er iets mis met jou?'
Om daartegen te zeggen 'ik hou van mijn baan en ben hier gelukkig in- dat jij dat niet in jouw baan kunt vinden vind ik jammer voor je', of 'als ik ook lesbisch zou zijn is daar niets mis mee. Ik heb geen vriend nodig om mijn leven compleet te maken. Vind ik iemand;geweldig. Vind ik niemand? Net zo geweldig.'
Maar dat heeft jaaaaaren geduurd.
En nee, ik wil daarmee niet anderen de schuld in de schoenen schuiven van mijn ellende, of mijn fouten. Maar pesten heeft mijn zelfbeeld vernietigd, en heeft mede daardoor bijna mijn hele leven lang een schaduw geworpen.
Dus, andere mensen die slachtoffers zijn van pesten, of dat nu nog zijn; laat gerust van je horen. Misschien helpt het mensen, misschien opent het zelfs de ogen van misschien maar 1 pester.
Wellicht wil zelfs een (ex) pestkop reageren?
Laten we het echter wel respectvol houden naar iedereen!
. Maar wat mooi en goed dat bijna iedereen zijn/ haar verhaal wil en kan delen.
Overigens deed bijna de hele klas daaraan mee.
