Geplaatst Laat ik voorop stellen, ik heb een hele hechte familie.
Al jaren zijn er wat problemen met een klein deel van de familie. Een gezin. Die mocht die en die en die niet en liet nooit haar neus zien. De kinderen (mijn leeftijd, mijn neefje en nichtje) waren ook nooit van de partij, alleen bij opa of oma konden ze nog wel eens mee komen. Maar vaak, kwamen ze op een andere dag dan de rest van de familie.
Mijn nichtje zat toevallig bij mij op school. Op een dag had ze ruzie met haar toenmalige vriendje, en als liefhebbende nicht, ben ik er voor haar geweest toen ik haar huilend buiten aantrof. Ik heb haar gesteund en ben voor haar opgekomen. Een tijdje laten stak ze me echter onwijs in mijn rug door over mij te roddelen en mij zwart te maken. Voor die tijd ging het al niet goed, maar toen ik daarachter kwam, was ik er klaar mee. Ze wist mij te breken op school, en zelf zo goed als buiten schot te blijven. Als de rollen omgekeerd waren geweest had ik mijn mond open getrokken en was voor haar opgekomen. Zij was echter een van de aanstichters van het gepest en zwartmaken.
Op school werd er zo gedaan en ALS ik haar zag bij familie, deed ze poeslief tegen me. Mijn beeld veranderde steeds meer en ik begon haar ontzettend schijnheilig te vinden.
Begin vorig jaar werd mijn opa ziek. Afgelopen april, is hij een paar dagen voor zijn verjaardag overleden. Opa zijn grootste wens was dat de onenigheid in de familie zou eindigen en wij weer de hechte familie zouden worden die we ooit volledig waren. Het is ontzettend jammer dat mijn opa het niet bewust heeft mee kunnen maken dat er gezegd werd; zand erover. We beginnen opnieuw en maken een nieuwe start.
Opa zijn verjaardag werd nog gevierd met zijn allen, iedereen was aanwezig.
Nu hebben de betreffende oom en tante een surprise party georganiseerd voor mijn neefje en nichtje die beiden snel achter elkaar jarig zijn. Uiteraard zijn wij uitgenodigd. Maar ondanks dat de rest van mijn familie gezegd heeft; zand erover, kan ik dat niet.
Ik kan niet doen alsof er niks aan de hand is. Als mijn nichtje mijn nichtje niet geweest was, had ik haar nooit vergeven wat ze me geflikf heeft. Ik kan het niet vergeten of op dit moment nog geen plekje geven. Ze heeft me destijds ontzettend gekwetst.
Mijn gevoel zegt; ik mag haar niet. Ik irriteer me aan het toneelstukje dat ze speelt en aan het popiopie gedrag.
Moet ik naar een verjaardag van iemand waar ik mij zo aan irriteer? Moet ik me erover heen zetten om die nieuwe start te maken en me de hele avond gaan opvreten, lachen en doen alsof er niks aan de hand is? Me die avond ongelukkig voelen? Ik heb uiteraard goed recht om te zeggen; ik kom niet, of ik kan niet.
Ik weet wat voor de familie de juiste keuze is, maar dat is niet de juiste keuze voor mij. Ik word verdrietig van hoe ik me voel, ik weet wat opa graag zou willen.
Daarnaast zou ik best met haar willen praten, maar ik heb niet het gevoel dat ze volwassen genoeg is om er als volwassenen over te praten.
Eigenlijk zou ik eerst willen zien dat er verandering is in het gedrag en doen en laten van dat deel van de familie, voordat ik zelf zover ben om het een kans te geven.
Ik weet gewoon niet wat ik ermee aan moet, en wilde het heel graag van mij afschrijven. Ik heb niet het idee dat ik, mijn gevoel of mijn ideeën begrepen worden door de familie. Mijn vriend staat in elk geval achter mij, maar na 3 jaar kan hij er ook niet zo veel over zeggen.
Bedankt voor het lezen. Als je advies voor mijn situatie hebt is het uiteraard welkom!
). 