Geplaatst 
Ik zal zelf met een paar verhalen beginnen.
Ondanks dat ik zelf echt extreem socially awkward ben probeer ik wel zo behulpzaam te zijn als ik kan.
De situatie ging als volgt; ik was 's nachts aan het skaten. En ik met mijn slecht zicht dacht dat er vuilniszakken op de grond lagen, met mijn blinde kop was ik natuurlijk al in mezelf aan het joken van 'same, dat is mijn leven'. Maar toen ik dus dichter kwam zag ik dat er een vrouw op de grond lag met de fiets bovenop haar en ze had een klein hondje vast aan de halsband.
Ik wandel er op af en ik vraag of alles oké is? (Obviously not maar hé)
Zegt ze 'Ja ja hoor'... Euhm ja... De hond zat aan een flexilijn, maar die was kapot gesprongen en zat helemaal rond het wiel van de fiets gewikkeld..
Awkward als ik ben vraag ik 'Moet ik de fiets van je afhalen?'
Dat moest ook niet.
(Vrouw was dronken) Uiteindelijk begon ik over haar hond en de leiband. Ze liet het wel toe dat ik haar hond even vasthield aan de halsband en die ondertussen een beetje probeerde te herstellen. Terwijl zij dus nog steeds op de grond lag met de fiets half op haar.
Nog een paar keer gevraagd of het oké was of ik de fiets mocht opheffen, maar dat moest nog steeds niet. Uiteindelijk kwam er wel een vriendelijke gast voorbij die de fiets gewoon van haar heeft afgehaald zonder het te vragen, zo moeilijk was het dus.
Om het kort te maken; uiteindelijk heb ik de flexilijn tussen haar wielen proberen uit te vissen en ze was mij wel ongelooflijk dankbaar. Ik had nog voorgesteld om eventueel met haar mee te wandelen omdat ze toch wel vrij dronken was... En ik me ook ergens wel zorgen maakte over het hondje, die had ze nu in de zijtas van haar fiets gezet. Maar dat moest niet. Maar ze beloofde me wel dat ze niet zou fietsen dus ik was al wat 'geruster'.
Tweede verhaal was weeral 's nachts. Ik was op weg naar huis en ik zag een oudere man langs de baan zitten. Ik vroeg wat er was en hij zei meteen 'Goh, jij bent de eerste die dat vraagt zeg...'
Blijkbaar wouden taxichauffeurs hem geen rit geven omdat hij dronken overkwam. Hij was al eens naar het ziekenhuis geweest omdat hij een hele rare bult op zijn scheenbeen had, maar daar vonden ze het blijkbaar niet erg genoeg (toen)? De bult had hij ook laten zien en het zag er erg naar uit... (Al had ik het persoonlijk niet willen zien, het was best wel schrikbarend.
) Dit is al een tijdje geleden gebeurd dus ik weet niet meer exact hoe het ging. Maar het ziekenhuis is hier dichtbij, dus ik heb hem aangeraden om toch maar even langs het spoed te gaan. Of hij werkelijk dronken was of niet weet ik niet, hij gedroeg zich wel 'vreemd' met hoe hij daar in het gras zat langs de baan, half te rollen, maar ik kan me wel voorstellen dat hij veel pijn had. Uiteindelijk is hij dus wel opgestaan en weg gewandeld richting het ziekenhuis.
Een laatste om het af te sluiten. Ik had geen zin meer in de fuif dus ik besloot om even vijf kilometer alleen naar huis te wandelen. Nuja, in het begin van mijn tocht kwam ik al iemand tegen.
Er zat een jonge half in de struiken met zijn gezicht in zijn handen. Dus ik ga er naartoe en ik vraag of alles oké is? Er waren problemen met zijn vrienden ofzo. Dus ik stelde voor dat hij wel met mij mee mocht wandelen als hij wou, want het was ook erg koud buiten en daar blijven zitten was niet echt een goed idee..
Uiteindelijk dus vijf kilometer gewandeld met een vreemde. Al heb ik er soms gemengde gevoelens over. Zelf was hij heel 'verwonderd' dat ik een vreemde aansprak en hielp. Hij zei dat hij dat zelf nooit zou doen. Ik vroeg waarom niet? Nuja, zijn antwoord was 'Omdat ik gewoon te fel met mezelf bezig ben, en als ik naar huis wil wil ik naar huis, dan maakt het mij niet uit of iemand daar zit.'
Iedereen zijn ding natuurlijk... Maar ik snap zo'n egoïsme niet. Ofja, ik snap het wel, maar ik vind het spijtig.
En toen zei hij verder nog dingen die niet echt door de boeg konden maar ik niet direct ga noemen.
Uiteindelijk zei hij 'Gij zijt echt mijn reddende engel, ik denk dat ge mij nog vaak gaat redden.'
Oké, ik ben behulpzaam, maar na wat hij gezegd/'gedaan' had dacht ik toch van 'Nee, dat denk ik niet.'
Voelde me uiteindelijk ook niet helemaal comfortabel bij deze situatie en dan vroeg ik me toch even af of het soms wel zo'n goed idee is om vreemde mensen op straat (half) op te pikken... Maar uiteindelijk zal ik het waarschijnlijk wel weer opnieuw doen.
Nu heb ik wel enkel voorbeelden van mezelf gegeven, maar ik heb al vrij veel getypt, anders gaat het te lang worden.
Maar omdat kleine acties ook wel tellen; in Londen in het museum wees een vriendelijke man mij erop dat mijn kaartje uit mijn zak gevallen was. Zonder dat kaartje had ik de rest van de dag buiten kunnen zitten waarschijnlijk.
Of op een warme zomerdag langs het tankstation wandelen om drinken te kopen. Uiteindelijk kwam ik vijf cent te kort (prijs kwam niet overeen met wat er op het rek stond). Dus ik zei dat ik wel iets anders zou nemen. Maar het meisje was zo vriendelijk om te zeggen dat het wel goed was zo. Terwijl ik gerust wat anders had kunnen nemen dat ik kon betalen. (En ja het gaat maar over vijf cent, maar ik kan me voorstellen dat het voor winkels wel wat uitmaakt.) Ondanks dat het maar iets 'kleins' was vond ik het wel erg vriendelijk.
Ondertussen zitten er terug al wat nieuwe verhalen in mijn hoofd van mensen die mij geholpen hebben. Maar ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen.
Hopelijk kan ik er in de loop van het topic ook nog wel een paar toevoegen.[Edit] Ik zie net wel dat het dus ongelooflijk lang geworden is.
Respect als je alles gelezen hebt. 
Al zijn veel mensen (begrijpelijk) panisch over het meegaan met vreemde mensen. 
Uiteindelijk met zijn telefoon die vriend kunnen opbellen (die niet wilde komen trouwens), en vervolgens zijn oudere zus die hem kwam ophalen.
Na een onverwachte beweging ik nog een tijdje om zn nek gehangen, maar toen ik de maaiende voorbenen zag toch mezelf maar af geduwd en in de berm laten rollen. M'n moeder in paniek op de fiets erachter aan (wat doe je, bij je kind blijven of achter losgeslagen paard aan hahah). Echter minder leuk, ging mijn paard recht op een 80km weg af. Hij sprinte lekker naar huis. Op die weg hebben 2 zeer oplettende automobilisten de weg geblokkeerd aan beide kanten voor het overige verkeer. Zodra m'n moeder ter plekke was en een paardensnoepje trok was mn beestje weer gevangen. 
