Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-18 20:55

Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-18 20:55

Omdat ik geen grote prater ben, maar wel een grote schrijver. Ik hou er niet zo van om zeer persoonlijke dingen op internet te gaan posten maar dit is weer zoiets waar ik geen kant mee uit kan. Echt met vrienden hierover praten doe ik liever ook niet, maar heb gisteren wel voor het eerst met een leerkracht erover gepraat.

De relatie van mijn ouders is zo'n 11 jaar geleden al door overspel door mijn vader op de klippen gelopen. (Ik was toen 7), mijn beide ouders werkte in het buitenland, toen ik geboren werd is mijn moeder gestopt met werken om voor mijn zus, broer en mezelf te zorgen. Ik heb mijn vader dus tot mijn 7 maar 1-2 weken per maand gezien. Ik weet dat elk afscheid van mijn vader voor mij een groot verdriet was. Nadat ik 7 jaar was is mijn vader gestopt met werken en als freelancer begonnen met als resultaat dat hij nog meer in het buitenland werkte. Mijn moeder heeft op dat moment mijn vader vergeven, maar 5 jaar geleden aangezien het overspel niet stopte gezegd dat ze wil scheiden. Sindsdien zag ik mijn vader geleidelijk aan heel weinig (4-5 keer per jaar). Er kwam weinig beweging in de scheiding, want mijn vader werkte niet mee. Er was veel onduidelijkheid voor mij. Vanaf mijn vader dan ook een nieuwe vriendin had was het echt klaar voor mijn moeder en kon hij niet langer meer binnen en buiten lopen wanneer hij wou, want dat deed hij nog steeds wanneer hij dan in België was. Sinds m'n 15de is de band met mijn vader ook zeer slecht gaan worden aangezien ik toen begon te beseffen wat er allemaal was gebeurt. Sinds een dik jaar begon mijn vader dan ook echt rotstreken uit te halen met mijn broer, zus en mezelf. Bijvoorbeeld, in het land zijn maar niets laten weten. Heel erg afstandelijk doen, rotopmerkingen maken, belachelijk maken etc. Vooral mijn zus was hier heel gevoelig voor. Mijn broer heeft een zeer lange rekker die sinds kort gesprongen is. Hij keek altijd op naar mijn vader, maar hij heeft ook mijn broer erg teleurgesteld waardoor hij er min of meer ook klaar mee is. Sinds september 2017 is mijn vader dan verhuisd naar Nederland met zijn vriendin en het kind van zijn vriendin. Sindsdien zie ik mijn vader ongeveer 1x per maand. Mijn vader heeft toen een aanvraag gedaan voor co-ouderschap om mij als de zaak rond is. Ik heb dit geweigerd, ik ben ook de enige die nog thuis woont aangezien ik wel een redelijk leeftijdsverschil heb met mijn zus en broer. Voor mij was de verhuis wel een slag in mijn gezicht, want mijn vader wou voor zijn eigen kinderen niet verhuizen maar voor een kind en een andere vrouw wel. De scheiding is dus nog steeds niet rond en het afgelopen jaar veranderd in een vechtscheiding. Mijn vader betaalt niets, en wilt dat we ons huis verkopen terwijl hij zelf niets wilt verkopen. Stuurt soms dreigmails en alles wat ik zeg, al is het het onschuldig over mijn moeder of de situatie wordt tegen mij of mijn moeder gebruikt. Elk voorstel dat mijn moeder doet bij de bemiddeling wordt afgeketst door hem. Hij weigert mee te werken. Ik heb me er grotendeels bij neergelegd hoe mijn vader is, en wat ik wel en niet van hem kan verwachten, een goede vader zal hij nooit geweest zijn en ook nooit zijn. Hij probeert met mij vooral terug contact op te pakken, maar vergeet daardoor mijn broer en zus. Opzich verloopt het contact nu redelijk. Maar aangezien de vechtscheiding erger word zit ik hier meer en meer midden in. Mijn moeder en ik zijn twee handen op een buik, ze heeft alles over voor haar kinderen en is echt een goed mens. Maar natuurlijk is ze ook niet volledig onschuldig, want ik krijg de meeste druk op mijn schouders van haar. Ze klaagt over mijn vader en vooral om geld omdat hij niets betaald, waar ik me dan enorm rot om voel en in paniek raak of me enorme zorgen maak. Als ik naar mijn vader ben geweest is het ook altijd ruzie omdat ze dan jaloers is. Nu wil ze dat ik mijn paard ter halve stal ga zetten zodat ze minder moet betalen, natuurlijk maak ik me dan zorgen. Mijn paard moeten verkopen, wat waarschijnlijk wel niet zou gebeuren, maar is wel iets waar ik me zorgen over maak. Ik voel me schuldig elke keer ik achter iets vraag van spullen of geld. Financieel betaal ik mijn paard ook al mee, wat mij soms ook stress geeft. Ik heb gelukkig wel wat spaarcentjes en een studentenjob als er iets zou gebeuren. Maar ik kom hier meer en meer middenin te zitten. Ik vind het echt niet meer prettig en zit vast in de situatie. Mijn moeder heeft echt een degout van mijn vader en dit laat ze duidelijk merken. Het getrek en gesleur word me stilaan te veel. Ik moest dit gewoon even van me af schrijven en met vriendinnen praat ik hier niet echt over, vooral omdat ik zelf een opkropper ben en ook niet goed weet hoe aangezien niemand hier toch mee kan helpen... Natuurlijk heeft de hele situatie die al 11 jaar bezig is ook wel littekens nagelaten. Ik heb vooral veel geluk gehad met mijn moeder, die heel goed voor ons heeft gezorgd en zoveel mogelijk heeft proberen geven. Maar zelf merk ik dat ik precies op dezelfde personen afga als mijn vader, of zelfs erger. Liefde is niet zo'n makkelijk onderwerp en heb veel moeilijkheden. De situatie begint als maar meer en meer zijn tol te wegen en ik heb het gevoel dat ik geen kant meer op kan soms.

**Geplaatst**: 24-01-18 21:01

Geplaatst: 24-01-18 21:01

Ach meisje toch... Je ouders moeten jou hier niet mee belasten. Heb je al eens overwogen om eens bij de huisarts langs te gaan? Die kan je dan doorverwijzen naar een psycholoog. Want je hebt wel een hoop te tillen zo te lezen, dus misschien is het wel eens fijn als iemand speciaal en alleen voor jou even ‘meetilt’. Ik denk dat het heel fijn is voor jou om daar eens mee te kunnen praten. Niet omdat er iets mis met jou is, maar een psycholoog is er echt alleen voor jou als klankbord en om jou te helpen met je gedachten en gevoelens en dat kan superfijn zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-18 21:20

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-18 21:20

Elanor schreef:
Ach meisje toch... Je ouders moeten jou hier niet mee belasten. Heb je al eens overwogen om eens bij de huisarts langs te gaan? Die kan je dan doorverwijzen naar een psycholoog. Want je hebt wel een hoop te tillen zo te lezen, dus misschien is het wel eens fijn als iemand speciaal en alleen voor jou even ‘meetilt’. Ik denk dat het heel fijn is voor jou om daar eens mee te kunnen praten. Niet omdat er iets mis met jou is, maar een psycholoog is er echt alleen voor jou als klankbord en om jou te helpen met je gedachten en gevoelens en dat kan superfijn zijn.

Ik heb het laatste jaar enorm veel te verduren gekregen, ook buiten de situatie met mijn ouders dus heb maanden in therapie gezeten. Ik heb dit ook gedaan toen ik 15 was. Opzich is dit wel fijn, maar dit is ook iets dat veel geld kost (waar ik me dan ook weer schuldig over voel) en amper iets van terug krijgt wat dus ook een schuldgevoel meegeeft en voor mij doet het ook niet extreem veel en deed medicatie bijvoorbeeld meer.

**Geplaatst**: 24-01-18 23:24

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 24-01-18 23:24

Ik weet niet zeker of het jouw leeftijdscategorie is, maar kijk eens op de site van Villapinedo.nl voor contact met lotgenoten. Daar kun je misschien wel veel aan hebben, het is erg heftige problematiek waar je lang door belast blijft. Heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 24-01-18 23:37

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 24-01-18 23:37

Jeetje wat een situatie zeg! :(:)

Wat goed dat je het, ondanks dat je geen prater bent, toch aan een leerkracht hebt verteld.

Wat zou je nu graag willen in waar jij invloed op hebt?

Mijn pb box staat open voor je!

**Geplaatst**: 24-01-18 23:40

Geplaatst: 24-01-18 23:40

Heb je jouw moeder ook al gezegd dat jij je er soms niet prettig bij voelt als zij negatief praat over jou vader, ook al is het misschien waar? Praat je ook met je broer en zus over deze dingen?
Therapie klinkt misschien als iets wat je nu niet echt nodig hebt, maar volgens mij wel kan helpen. Ik krop zelf ook alles op, en nadat alles geregeld was, en alles weer rustig was, klapte ik volledig dicht. Dan móét je therapie volgen, en waarschijnlijk veel vaker en duurder dan nu.
En het is ook gewoon fijn, om even bij iemand je hart te kunnen luchten.
Het is niet jou schuld dat dat alles is gebeurt, en eigenlijk niet eerlijk dat jij er nu zo tussenin zit.
Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 24-01-18 23:54

Geplaatst: 24-01-18 23:54

jeetje wat naar. Helaas heb ik in een vergelijkbare situatie gezeten en kan ik me iets voorstellen bij hoe je je voelt. Wat goed dat je al eerder met een psycholoog gepraat hebt. Kon je hier je ei kwijt en hielp diegene je verder of voelde je je er niet echt op je gemak? Fijn dat medicatie je wel kan helpen. Ik zou toch nogmaals je huisarts of psycholoog bezoeken om hier verder mee te kunnen. Al was het maar tijdelijk medicatie tot je je zodanig beter voelt dat je je wel durft te verdiepen in alle ellende? Mijn ervaring is dat je zulke dingen lang onder het tapijt kunt vegen, maar je jezelf ooit toch tegenkomt hierin. De vechtscheiding van mijn ouders is al 17 jaar geleden en pas vorig jaar barstte mijn bommetje. Inmiddels heb ik hulp van een psycholoog die me helpt de enorme hoop aan emotie wat te ordenen. Ik gun jou dit ook zo erg. Waar er 2 vechten hebben er twee schuld. Jij was(/bent?) nog maar een kind, en zou hier absoluut buiten moeten staan. Ontzettend lastig dat je beide ouders jou er op deze manier bij betrekken. Ik hoop dat je om je heen mensen kunt verzamelen die je hiermee helpen. Overigens, ik was ook terughoudend hierin naar vrienden maar uiteindelijk waren ze vooral heel blij dat ik hen in vertrouwen durfde te nemen. Als een goede vriend hiermee zou zitten, zou je het dan vervelend vinden als ze erover wilde praten of juist fijn dat je haar kon helpen met een luisterend oor? Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe!

**Geplaatst**: 24-01-18 23:58

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 24-01-18 23:58

Ik kan niks meer zeggen dan heel veel sterkte Y;(

**Geplaatst**: 25-01-18 00:05

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 00:05

Wat een chaos en onduidelijkheid is dit voor je. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten.

Uiteindelijk is het voor mij afgelopen. Mijn vader wilde niet betalen en toen is er een rechtszaak geweest. Hij moet betalen tot je 21e. Het contact met mijn vader is snel verslechterd. Ik heb hem nu 3 jaar niet meer gezien en al een jaar niet meer gesproken.

Ik zit natuurlijk niet in jouw situatie maar ik wil wel zeggen dat je wijs moet kiezen. Ik ben door het contact te verbreken mij alleen maar beter gaan voelen.

Mocht je even willen babbelen dan stuur je maar een pb

Liefs!

**Geplaatst**: 25-01-18 00:20

Geplaatst: 25-01-18 00:20

Och meis!

Wat stoer dat je het al aan een leerkracht hebt verteld, en het nu ook op bokt hebt geplaatst om je verhaal kwijt te kunnen. Hopelijk helpt dat een beetje voor je!

Grote knuffel van mij :(:)

**Geplaatst**: 25-01-18 10:25

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 10:25

Poeh, lastig zonder alinea's, maar ik heb het gelezen.

Erg vervelend dat je ouders je er midden in zetten, iets waar ik mij best wel boos om kan maken wat betreft scheidingen met kinderen.

Ik zou naast de leerkracht, ook een gesprek aangaan met je moeder. Vertel haar hoe je je voelt en wat zij jou en je broer en zus aandoen. Misschien hebben zij het wel helemaal niet door.

Mijn vriend is vorig jaar officieel gescheiden, maar dit is in redelijke rust gegaan (co-ouderschap) en de kinderen zijn hier zeer zeker niet mee belast. En de oudste heeft het nu toch wel erg moeilijk, laat staan hoe het zou zijn als het een vechtscheiding zou zijn geweest.

Praten met iemand (vriend/vriendin, psycholoog, huisarts, praktijkondersteuner) lijkt me helemaal geen verkeerd plan. Ik ben het helemaal eens met Elanor.
Volgens mij wordt het vergoedt als je wordt doorverwezen, maar dit weet ik niet zeker.

**Geplaatst**: 25-01-18 10:41

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 10:41

Ik snap je verhaal heel goed.
Mijn vader is alleen al veel eerder weg gegaan ( ik was nog niet geboren) en hij kwam alleen als hem dat uitkwam en hij er zin in had

Toen ik nog heel klein was vond ik dat wel prima geloof ik. Maar later vond ik het steeds vervelender om een weekend mee te moeten met een man die ik amper kon.

Nadat mijn moeder aan had gegeven dat ik wel met hem mee wilde een dagje maar liever thuis sliep is die niet meer langs geweest.
Voor mij was dat en het verdriet wat me moeder d'r van had als ik daar heen ging genoeg om helemaal geen contact meer te willen.

Denk dus goed na welke kant je uit wil.
Je moeder staat dag en nacht voor je klaar en geeft je als ik het zo lees alles wat in haar macht ligt.
Je vader daar in tegen wil jou/ je moeder niet tegemoet komen in de kosten voor jou ondanks dat hij dat wettelijk verplicht is.
Misschien dat een tijdje afstand nemen van je vader jou wat rust geeft en hem tot inkeer doet komen dat zijn houding moet veranderen om een goede band met jou te hebben

**Geplaatst**: 25-01-18 10:56

Geplaatst: 25-01-18 10:56

Wat een enorm vervelende situatie. Ik snap je enorm, mijn ouders zijn twee jaar geleden uit elkaar gegaan en ik heb dezelfde soort struggles met mijn vader ervaren. Ik herken mezelf dan ook enorm in je verhaal, behalve het gedeelte dat jouw ouders met grote ruzie uit elkaar zijn gegaan. Dat heb ik dan nog net niet hoeven mee te maken.

Ik ben met mijn verhaal naar de huisarts gegaan die me heeft doorverwezen naar een psychiatrisch verpleegkundige. Deze heeft mij een jaar lang enorm geholpen met het verwerken en het accepteren van mijn situatie. Dit kan ik dus ook aanraden. Verder staat ook mijn pb voor jou open. Ik wens je veel sterkte!

**Geplaatst**: 25-01-18 11:34

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 11:34

Wat je vader doet is niet netjes maar wat je moeder doet is voor jou vele malen erger. Ze legt haar probleem neer bij iemand die het zich erg aantrekt maar er niets aan kan veranderen. Laat los, zeker je moeder voor de eerste tijd en ga desnoods een poosje bij je broer of zus wonen. Sterkte. En laat je moeder dit maar gerust lezen want straks is de scheiding er wel door en gaat zij gewoon door en ben jij compleet stuk, laat het aub niet zo ver komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-18 18:13

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-18 18:13

Ik heb een keer enorme ruzie gehad met mijn moeder over de situatie en ben toen even naar mijn zus gegaan en is mijn zus met haar gaan praten, daarna heeft ze ook haar excuses aangeboden en gezegd dat ze fout zat. Ik denk dat ze vaak wel beseft dat wat ze doet verkeerd is, de ene keer belast ze me er dan ook niet mee, maar de volgende keer weer wel. Ook omdat ik de enige ben die zoveel rond haar is, en haar ei kwijt wil. Alleen ben ik daar niet de persoon voor. Mijn moeder is door deze situatie ook helemaal kapot, heeft bijvoorbeeld nooit meer een vriend gehad en wilt het absoluut niet. Ik weet dat ze absoluut niet gelukkig is.

Met mijn zus praat ik er wel eens over, maar aangezien mijn broer en zus 2 jaar geleden al uit huis zijn gegaan, juist voor de hel uitbrak, ervaren ze niet compleet hetzelfde als ik. Zij worden er niet zoveel mee belast. Natuurlijk is hun band met mijn vader sindsdien ook verschrikkelijk bagger, maar daar blijft het bij. Soms klaagt mijn moeder wel tegen hen, maar zeker niet wekelijks laat staan dagelijks.

De kosten die je terugkrijgt van de psycholoog zijn hier in België echt wel laag, mijn vader moet ook betalen voor mij zolang ik studeer, dus ook na m'n 21ste. Verder zie ik een psycholoog ook niet echt meer zitten, voor mij doet het gewoon niet wat ik wil en heb nooit zo'n band met die mensen. Ben een beetje van mening dat degene die het het hardste nodig hebben zelf psycholoog zijn

en dat merkte ik ook aan de laatste, heb er wel een paar versleten.

Verder twijfel ik ook om een mail te sturen naar mijn vader met een 'honest opinion' en alles wat me al die jaren zo dwars zit en al jaren tegen hem kwijt wil. Al weet ik dat dit hem wel zal kwetsen. Maar ik wil hem ook duidelijk maken dat het genoeg is geweest en hij zijn verantwoordelijkheid neemt. Want we weten denk ik allemaal dat als het aan mijn moeder lag, de scheiding al lang rond was.

Verder doet het me enorme deugd om te weten dat ik niet de enige ben en stelt het me op de een of andere manier toch gerust.

Laatst bijgewerkt door CalipsoLover op 25-01-18 18:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-01-18 18:22

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 18:22

In Nederland kan je via de huisarts naar een praktijkondersteuner waar je in ieder geval een aantal gesprekken met een psycholoog vergoed kan krijgen via de basisverzekering, is er niet ook zoiets in België? Het lijkt mij in ieder geval zaak dat je voor jezelf leert om je uit deze situatie te halen. Het is niet jouw verantwoordelijkheid en je ouders zouden beter moeten weten dan jou er tussenin plaatsen.

**Geplaatst**: 25-01-18 18:43

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 18:43

Je moet proberen om op jezelf te gaan wonen en je moeder is verantwoordelijk voor haar eigen geluk. Jij dus ook voor de jouwe.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-18 20:53

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-18 20:53

bigone schreef:
Je moet proberen om op jezelf te gaan wonen en je moeder is verantwoordelijk voor haar eigen geluk. Jij dus ook voor de jouwe.

Uh denk dat op mezelf gaan wonen wat overdreven en onrealistisch is op 18 jarige leeftijd met een paard en studies/hogere studies... 8)7

Ik wil ook helemaal niet weg bij mijn moeder. Het feit dat ze zoveel druk op mijn schouders legt is niet oke, maar verder komen we super overeen en zou geen dag zonder haar kunnen.

**Geplaatst**: 25-01-18 21:15

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 21:15

Misschien dat juist voor je moeder een vertrouwens persoon of praktijk begeleider iets is. Zodat je moeder gewoon eens in de 2 weken bijvoorbeeld een half uurtje met die persoon even d'r gal kan spuien en kan loslaten wat haar dwars zit zodat ze die behoefte minder bij jou voelt. Maar ze het wel kwijt kan wat ook heel belangrijk is

**Geplaatst**: 25-01-18 22:00

Geplaatst: 25-01-18 22:00

Eventjes verduidelijken. In België op je 18 alleen gaan wonen is niet zo ingeburgerd als in Nederland. Voor ons klinkt dit eerder vreemd echter is het niet onhaalbaar maar een zeer zware (financiële) opgave. Ook kost een psycholoog veel geld (50€ ongeveer per sessie) en krijg je maar een paar sessies terug betaald. Soms maar 1.Je kan wel naar een centrum geestelijke gezondheidszorg. Daar kost het 15€ ongeveer maar daar moet je maanden wachten tot je binnen geraakt.

Heb je al eens gedacht om iets alternatiefs te doen ipv een psycholoog. Zelf ben ik goed geholpen door een craniosacraal therapeut. Mijn idee over psychologen is dezelfde als de jouwe

Ik heb ook heel wat bagage door thuissituatie en scheiding. Ik herken jouw worsteling. Sterkte! Probeer toch af en toe te ventileren en zoek steunfiguren. Je hoeft niet alles alleen te dragen.

**Geplaatst**: 25-01-18 22:07

Geplaatst: 25-01-18 22:07

CalipsoLover schreef:
bigone schreef:
Je moet proberen om op jezelf te gaan wonen en je moeder is verantwoordelijk voor haar eigen geluk. Jij dus ook voor de jouwe.

Uh denk dat op mezelf gaan wonen wat overdreven en onrealistisch is op 18 jarige leeftijd met een paard en studies/hogere studies... Ik wil ook helemaal niet weg bij mijn moeder. Het feit dat ze zoveel druk op mijn schouders legt is niet oke, maar verder komen we super overeen en zou geen dag zonder haar kunnen.

Je laatste zinnetje??? Klamp jij je dan ook niet te veel aan je moeder vast?? Zorg dat er hulp komt, zowel voor jou als zeker voor je moeder anders is dit een gebed zonder einde.

**Geplaatst**: 25-01-18 22:28

Geplaatst: 25-01-18 22:28

Eerst en vooral veel sterkte!
Ik zit/zat in een vergelijkbare situatie, alleen was mijn thuissituatie tot een jaar terug nog vrij 'normaal' (voor ons doen dan toch)

Als enig kind zat ik nogal snel tussen twee vuren die elk dachten dat ik voor de andere partij koos, terwijl ik heel onpartijdig probeerde te zijn en zelfs probeerde te bemiddelen. Ik was boodschapper en tegelijkertijd iemand om alle frustratie op uit te laten.

Wat mij erg heeft geholpen was mijn kot, waar ik altijd naartoe kon en niemand mij kon storen. (ook wel handig als ik nergens meer welkom was

)
Misschien wel handig voor jou? Dat je ergens weg kan gaan, al is het bij een vriendin of misschien familie, dat je even niet meer wordt opgezadeld met hun problemen. (hoe moeilijk het ook is, aangezien jouw moeder waarschijnlijk ook wel steun nodig heeft)

Je mag mij ook altijd een PB'tje sturen als je erover wilt praten

**Geplaatst**: 25-01-18 22:50

Re: Vechtscheiding, en er midden in

Geplaatst: 25-01-18 22:50

Jeetje wat heftig! En indd wel beetje herkenbaar.. 2 handen op 1 buik met je moeder.. Haar niet willen 'laten vallen'. Het studeren en paard op 18 jarige leeftijd is ook niet te doen. Ik wil graag een luisterend oor zijn voor je, mocht je daar behoefte aan hebben stuur maar een pb'tje!

**Geplaatst**: 25-01-18 23:01

Geplaatst: 25-01-18 23:01

Ach wat rot!

Ik wil je een hele dikke virtuele knuffel geven!

Ik zie dat je in Belgie woont. Ik weet niet waar je woont, maar als het in mijn buurt is en je wil je hart luchten mijn deur staat open voor je!

Nomineer dit bericht ×