)Het komt er op neer dat ik het niet mee eens ben met bepaalde gang van zaken en mentaliteit van sommige collega’s. Ik ben de ‘snotbel’ in het magazijn (ik ben 23, vanuit mijn stage mogen beginnen met werken 4 jaar geleden) maar naar mijn idee voel ik me geregeld de enigste volwassene...
Heb vanochtend (huilend) een gesprek gehad met de baas, hij snapte mij volledig en dacht gelukkig zoals ik.
Ik weet dat ik eerder aan de bel heb moeten trekken met dit soort zaken, maar ik ben zo iemand die niet vlug iets zegt.. ik probeer altijd positief te blijven, tot het te laat is.
Nu gaat hij deze middag een ‘meeting’ houden, maar ik begin eigenlijk een ‘schuldgevoel’ te krijgen ( geen idee hoe ik het anders moet beschrijven), ook al weet ik dat ik in mijn recht sta en hij zelf ook gewoon weet dat het een puinhoop is...
Omdat ik normaal geen zeikerd ben en gewoon ‘werk’ ongeacht dat het misschien wat tegen zit, of wat dan ook, heb ik een vreemd gevoel vanbinnen... misschien omdat ik een keer de stouterik in me heb boven gehaald en niet meer dat brave meisje ben gebleven? Denk ik te veel na? Is het ‘normaal’ om zo te voelen met iets wat je normaal niet zou doen?
Ik werk trouwens als heftruckchauffeur tussen de mannen...


met een pestgeschiedenis ga je niet vlug ergens op tegenin oid ik krijg persoonlijk altijd een ‘black out’ bij zulke situaties en klap gewoon dicht...
Niet alles zomaar accepteren, maar doorbijten. En als dat niet wordt gewaardeerd, dan moet je je afvragen of je daar nog wel op je plek zit... 