Geplaatst Vandaag gewerkt, om kwart over 1 een appje van mijn vader of ik hem even kon bellen, ging eigenlijk over 1e kerstdag. Ik moest werken tot 15.00 dus rond 15.15 belde ik hem. Hij zat in de auto. 'Ja euhm, kan ik je straks terugbellen? Ik krijg zoveel telefoontjes nu. Komt er op neer dat ik net werd gebeld door je moeder, helemaal overstuur. Er heeft iemand uit de straat zelfmoord gepleegd.' Stilte. Wie was niet duidelijk. Of directe naaste buurman, waar we eigenlijk niet zo veel mee hebben, of onze 'goede' buurman. Vroeger nog samen met zijn zoon in bad gezeten. Destijds mijn 2e huis en noemde ze mijn bonus papa en mama.
Mijn vader zou terug bellen als hij meer wist. En dan ga je denken. Mijn moeder zou niet zo overstuur zijn als het de directe buurman was. 5 minuten later ging mijn telefoon weer, en zoals mijn gevoel al zei was het onze 'goede' buurman. Eigenlijk zijn ze praktisch familie. Vanaf mijn 4e kwam ik daar al. Een tijd geleden zelf gewoon omdat het kon gezellig wezen eten. Ze hebben me zien opgroeien tot een zelfstandige jonge vrouw. Eigen huisje, eigen beestjes..
En dan doet hij ineens dit.. Hij was gisteravond terug gekomen van een klus uit Engeland. Het was nog even onduidelijk hoe hij het gedaan had en waar. Of zijn vrouw hem gevonden had, of misschien wel zijn zoon.. Maar nu blijkt dat hij het vandaag op zijn werk gedaan heeft.. Opgehangen. Een collega vond hem.
Het is zo onwerkelijk. Hij was een lolbroek eerste klas, oud en nieuw was zijn favoriete tijd van het jaar. Had je het over vuurwerk dan kwamen die ondeugende glinsteringen in zijn ogen. Hij laat een vrouw, een zoon van 21 en een hond na, en een hele hoop familie en vrienden die van hem houden. Waarom hij het gedaan heeft is een groot raadsel. Hij heeft niets achtergelaten. De politie doorzoekt nu zijn laptop om te kijken of daar iets op staat, maar tot nu toe is er niets bekend.
Depressief was hij volgens niemand. Hij was een persoon die altijd wel ergens mee bezig was, klusje hier, klusje daar, keertje paintballen, surfen, en altijd in voor gezelligheid. Gingen we bbq'en zat de spatel aan zijn hand geplakt want dat ging echt niet uit handen. Altijd vrolijk. Is dat masker dan echt zo goed dat niemand, zelfs zijn vrouw of zoon iets door hebben gehad?
Ik voel me machteloos, heb een knoop in mijn buik. Wil er voor ze zijn maar ik kan niet anders dan op nieuws wachten. Wil niet de zoveelste persoon zijn die belt om om info te vragen, of om weer even sterkte wensen want dat doet niks aan je verdriet.
Uiteraard heb ik een paar traantjes gelaten maar het is er nog niet. Het komt niet door. Ik heb liever dat het wel doorkomt maar het gebeurd niet. Het leven gaat door, morgen weer werken en daarna 'vrolijk' kerst vieren. Vrolijk is in dit geval een beladen woord. Laatste kerst van mijn opa, dit zo vlak voor de kerst..
Het word me te veel maar er gebeurd totaal niets. In dit geval ben ik degene met een masker op. Ik huil niet, ondanks een paar traantjes. Ik lach, en ga door. Dalijk om 8 uur weer paardrijden. Getwijfeld om het af te zeggen. Twijfel nogsteeds. Maar even die gedachtes van me afzetten doet me misschien goed. Of het werkt ave rechts en levert straks een hoop frustraties op.
Ik weet niet wat ik met dit topic wil, ik moet het gewoon kwijt, van me afschrijven, even mijn gedachtes eruit gooien. Ik ben niet alleen, kan naar iedereen toe als ik zou willen, heb een hele lieve vriend thuis die voor me klaarstaat. Maar soms is het gewoon even fijner om het van je af te kunnen schrijven. Even tegen vreemden te vertellen wat er momenteel gebeurd in je leven, wat er in je hoofd omgaat of hoe je je voelt. Soms is dat gewoon even fijner dan alles uit te moeten spreken. Misschien word het dan meer werkelijkheid? Ik weet dat ik meer emoties loslaat wanneer ik schrijf dan wanneer ik het vertel, dus misschien dat ik daarom dit topic open.. Het moest eruit..
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Ik weet niet of ik zelf de moeite zou nemen het te lezen..
wat ontzettend verdrietig.
