, ik was 14, was ik met mijn ouders op vakantie op een camping. Op die camping leerde ik al snel een jongen kennen, waar ik hopeloos verliefd op werd. Die paar weken waren we onafscheidelijk, tot het moment dat ik weer naar huis moest. Drama natuurlijk, dikke tranen.We woonden ver bij elkaar vandaan, maar we schreven elkaar en belden regelmatig. Ik weet niet meer hoe lang het heeft geduurd, maar uiteindelijk is het verwaterd. Daarna hebben we nooit meer contact gehad, maar ik heb altijd met een warm gevoel aan hem terug gedacht. Waarschijnlijk ook omdat we nooit echt uit elkaar zijn gegaan met ruzie ofzo.
Inmiddels zijn we 22 jaar verder. En enige tijd geleden kreeg ik via Facebook een berichtje of ik dat jaar op die camping was geweest.
Hij heeft me dus opgezocht via Facebook. Sindsdien hebben we vrijwel dagelijks contact, hartstikke leuk natuurlijk. Ik merk dat ik steeds meer uitkijk naar een berichtje van hem.
Nu is hij binnenkort een keer hier in de buurt voor zijn werk. En hij stelde voor om dan eens af te spreken. Mijn eerste reactie was "ja, hartstikke leuk". Maar nu begin ik toch te twijfelen. Het is 22 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben. Ik ben bang dat het enorm tegenvalt
Ok, en stiekem ben ik ook bang dat ik weer hartstikke verliefd op hem wordt en daar zit ik eerlijk gezegd niet echt op te wachten
Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik er spijt van krijg als ik het niet doe
Schiet dus lekker op zo, haha. Ik ga er nog maar even wakker van liggen, maar ik heb het in ieder geval van me af geschreven

