Geplaatst ik start dit topic vanuit educatief oogpunt en om ervaringen te delen van de gevaren van internetcontacten en dan met name daten. Mijn verhaal is catfish-episode waardig en heeft een kleine 5 jaar van mijn leven in beslag genomen. Het zou fijn zijn als meer mensen hun ervaringen delen en dan vooral wat de 'red flags' zijn en hoe deze te herkennen of uit te zoeken zijn.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn verhaal die nu volgt heeft 4 jaar geleden zijn einde gevonden, met deze persoon die ik voor het gemak even Bart noem heb ik geen contact meer, de wijze les heb ik er al uit gehaald en het delen van dit verhaal heeft voor mij persoonlijk geen enkele meerwaarde meer. Goed advies is dan ook niet nodig. Het enige doel is een wijze les voor anderen. In het verleden heb ik menig topic geplaatst met vraag tot raad.
Het begon bijna 9 jaar geleden, ik was net het huis uit en het contact met mijn ouders was niet goed. Ik zat aan de grond, had bijna geen vrienden en ik was niet happy, mijn heil zocht ik in een spel genaamd World of Warcraft waar je in de huid van een fictief persoon kruipt. Ik deed hier niet aan roleplaying, maar het was wel een fijne uitlaatklep waar ik gewoon lekker mezelf kon zijn.
Het was hier dat ik Bart uit Tsjechië tegen kwam. We speelden gewoon gezellig samen, niks bijzonders. Het kwam altijd mooi uit omdat hij op dezelfde momenten online was als ik en we dus dezelfde progressie maakten. Dit patroon zette zich een maand of 2 voort tot ik begon te merken dat ik echt uit begon te kijken naar zijn aanwezigheid. Dit bleek wederzijds en prive contactgegevens werden gedeeld (e-mail en telefoon). Dit uitte zich in leuke gezellige gesprekken op nivo. Geen koetjes en kalfjes maar echt de zin van het leven en serieus boeiende gesprekken en uiteindelijk gaf hij aan me wel te zien zitten.
Ik ben niet zomaar verliefd, of eigenlijk ben ik dat nooit (ik hou van iemand of ik doe dat niet, a.k.a. iemand kan in aanmerking komen of niet), maar hij gaf aan wel helemaal gek op mij te zijn. Daarnaast was het voor mij van het begin af aan al duidelijk dat het geen slappe banketstaaf was maar een harde werker met een hoge functie bij een zonnepanelenbedrijf en goed opgeleid. Dus op zich kwam hij wel in aanmerking, zeker omdat onze gesprekken altijd zo fijn verliepen.
Helaas kwam hij wel met een aantekening, namelijk: Hij had darmkanker gehad, veel operaties, transplantaties en nog veel problemen met de nasleep, plus het was heel nog niet zeker of zijn meest recente transplantatie wel goed aan zou slaan, maar, hij wilde me heel graag ontmoeten.
Nou woonde ik net op mijzelf en was halsoverkop met schuld het huis uit gegaan bij mijn ouders (dit contact is nu overigens goed!) dus ik was niet in staat om naar hem toe te reizen, dus hij moest mijn kant op komen, iets dat nogal lastig was met zijn medische status, dus geduld was vereist.
De gesprekken en het spelen ging door, we belden eens, we deden aan skype (met beeld) alles goed en wel, leuk en gezellig, maar na een paar maanden wilde ik toch wat duidelijkheid, wilde ik hem toch eens zien, ik investeer toch in zo iemand en ik ben ook iemand die een vriend is voor het leven, dit is dus ook een relatie voor het leven. Hij gaf aan een operatie te moeten ondergaan ter correctie (ik weet niet precies meer hoe of wat, te lang geleden) maar het bracht de nodige risico's met zich mee. Indertijd had nog lang niet iedereen internet op zijn telefoon, zo ik ook niet. Bellen was heel duur en zolang hij in het ziekenhuis lag had hij ook geen internet. Paar dagen in angst geleefd want ja, leefde hij nog wel? Ik had geen contact met vrienden of familie van hem. Dat leek me ook totaal niet belangrijk, tot dat moment.
Uiteindelijk kwam hij enkele dagen later toch weer online, de operatie was geslaagd, hij moest nog 1,5 maand rust hebben maar de datum was gepland. Hij zou voor de kerst bij mij zijn
wel met een slag om de arm, cause you never know. Intussen van tijd tot tijd eens wat leuks opgestuurd naar zijn huisadres wat ook ontvangen werd.De kerst kwam, voor mij was het heel belangrijk dat hij bij mij zou zijn met kerst omdat zijn vader op kerstdag was overleden en zijn moeder enkele dagen later zelfmoord had gepleegd. Ik wilde niet dat hij alleen zou zijn. 2 dagen voor de kerst stapte hij in de auto zodat hij het rustig aan kon doen en op kerstavond bij mij kon zijn. Helaas ging dit op dag 1 al mis, toch teveel druk gezet op zijn herstel, onderweg stortte hij in en moest naar het ziekenhuis gebracht worden in Berlijn. Hij belde mij op, ik kon een snelweg horen op de achtergrond, hij klonk doodziek en vertelde mij het verhaal. Gelukkig bleef hij wel contact houden tijdens zijn herstel maar tot mijn grote ellende kon ik niet naar hem toe omdat ik simpelweg het geld niet had en mijn ouders waren er zwaar op tegen. Ik mocht best gaan maar niet alleen en tsja, ik had geen vrienden destijds maar mijn ouders wilden ook niet mee. Ik kon dus niks anders dan afwachten.
Hij ging terug naar huis, begrijpelijk, verder herstel, verdere behandelingen, kerst ging voorbij, oud en nieuw, mijn verjaardag en we gingen richting valentijnsdag. Dan maar op Valentijnsdag samen zijn!
Tsja, ik was nu toch echt wel gehecht aan hem. En ja, die gozer kan het ook niet helpen dat hij kanker heeft gehad. Maar helaas.Valentijnsdag kwam en zijn bus overboekt. Vliegen en zelf rijden waren wat ons betreft geen optie. Ik had namelijk inmiddels al wel in de gaten dat er sprake was van een soort pleinvrees. Dat in combinatie met zijn medische toestand leek het mij niet echt verstandig om met het vliegtuig te gaan vliegen.
Ik zwaar geirriteerd, maarja het is een soort oostblok, dus wat doe je... Dacht ik nog. Zelfs hier in NL is het niet ongekend dat het OV er een zooitje van maakt. Rond feestdagen is dat vaak nog erger. En reisorganisaties... Ik weet het niet, het zou zo kunnen, je ziet het vaak genoeg bij vliegtuigmaatschappijen. Niet onaannemelijk dus.
Anyways, ik moest even rust aan mijn kop door de frustratie en had zoiets van doei, je komt met pasen maar, tot die tijd moet je me niet lastig vallen met pogingen met naar NL komen. Ook een beetje zo van, je bent oud en wijs genoeg om je zaakjes goed te regelen dus doe dat nou ook maar gewoon even voor je bij me terug komt.
Contact bleef, online spelen bleef, het was allemaal leuk en goed, maar toch bleven complicaties optreden. Naar NL komen werd steeds vooruit geschoven, pasen kwam, pinksteren kwam, kerst kwam.... Dan toch maar met het vliegtuig. Maar nee, paniekaanval, zichzelf op het vliegveld ondergekotst en gescheten, geen goed plan, hup terug naar huis. De auto dan maar? Nope die was bij de garage. poedersuiker.
Oud en nieuw kwam en weer mijn verjaardag, Valentijnsdag... Toch maar weer proberen -> Oeps, zijn kat dood gereden vlak voor vertrek. Maandje later, andere poging, twee dagen voor vertrek, nope, zusje had een overdosis genomen en lag in het ziekenhuis
maarja, zijn zusje was bekend met drugsgebruik, dit was ontstaan na de dood van hun ouders. Wat een ellende! Knap banketstaaf want hij moest dus voor haar zorgen. Ja, ze had een paar dagen in het ziekenhuis gelegen maar de zorg daar is niet helemaal je-van-het en ze kon eigenlijk nog niet goed voor zichzelf zorgen tegen de tijd dat ze ontslagen werd. En als enig familielid... Toch maar voor zorgen natuurlijk. Ohja, en, facebook? Nee, dat had hij niet, niet voor vrienden in ieder geval, alleen voor familie en zakelijk contact dus nee, hij wilde me niet op zijn facebook.Time went on, ik begon mijn buik er aardig van vol te krijgen en had al een tijd in de smiezen dat hij aan het draaikonten was maar hij kon alles bewijzen en zijn verhalen waren 100% waterdicht, hoe vaak ik er ook naar vroeg, in welke volgorde ook. Alles klopte tot in de detail. Domme pech gewoon dus in combinatie met iemand die het toch allemaal wel erg eng vond en los van de domme pech aardig liep te draaikonten... Of toch niet? Het zat me niet lekker, maarja wat doe je... Tsja, ik had heel hard weg moeten rennen
dat wist ik toen ook wel maar het was zo leuk en gezellig altijd, los van dat real life ontmoeten gedoe. We speelden nog steeds samen World of Warcraft, hadden leuke telefonische en skype gesprekken en ik had nog steeds geen goed contact met familie. Plus bij het verlaten van school blijken vrienden toch achteraf niet vrienden te zijn. Time goes on en alleen hij reageerde op mijn initiatieven. Ouch 
klinkt dat wanhopig? Zo voelde ik me gelukkig niet, maar helemaal alleen zijn is natuurlijk ook niet echt lekker. Zijn contact was dan ook fijn ondanks de afspraken die niet nagekomen werden.Zo gingen we verder en waren er nog wat excuses. Ze werden minder bizar, soms was het ook gewoon ronduit van joh, ik kan het gewoon niet, ik kan het niet opbrengen, ik voel me zo fragiel, sorry, ik maak voorlopig even geen afspraak. We hebben het over een tijdsspanne van ik denk een klein jaar. Contact bleef goed leuk en gezellig, maar de teleurstelling en wantrouwen bleef. Tot hij weer naar NL kwam met de auto. Het ging goed!
Hij wist NL te bereiken maar het was laat, hij zou een hotelletje nemen in Apeldoorn. Beetje onzinnig, 3 kwartier doorrijden en hij was er, maargoed, met die medische achtergrond.... Liever het zekere voor het onzekere. Maar, bel me vanaf het hotel, ik wil bewijs dat je inderdaad in Nederlands bent! Radiostilte.... 1 dag, 2 dagen, 4 dagen, ik wanhopig politie, brandweer en de hele rataplan afgebeld. Alle hotels in Apeldoorn want waar de f*ck is ie nou gebleven? Wat is er met hem gebeurd!??? Ik was tegen die tijd zo gehecht aan hem en voelde me zo verantwoordelijk voor zijn gezondheid dat ik echt de wanhoop nabij was. Ik ben van nature heel erg down to earth, wel een wat gevoelig persoon maar niet zomaar even van mijn stuk te brengen. Echter na een week heb ik van de spanning een blackout gehad. Ik weet nog dat ik een boek aan het lezen was op een ochtend en ineens was het avond en zat ik onder de douche op de grond
even om te schetsen hoe erg de spanning voor mij was en hoe die man mijn leven had overgenomen, gewoon zo even, ja ik was gek met hem maar dat hij zo'n effect op me kon hebben ben ik echt enorm van geschrokken. Dat wilde ik niet, nee, natuurlijk niet, hij verdiende mijn vertrouwen niet eens! Laat staan dit gevoel.... Ik wilde wegrennen, heel hard wegrennen maar ik merkte dat ik ondergetrokken werd, ik kon mijn hoofd niet meer boven water houden, hij had me volledig in zijn greep en ik kon me niet meer losworstelen. Oh wat was ik kwaad op mezelf, ik, IK! Die altijd alle controle over mijn leven heeft gehad, altijd al erg zelfstandig was geweest, altijd alle trucjes van mensen wist te doorzien en altijd al erg volwassen was voor mijn leeftijd was hier in getrapt, was hier in verstrengeld geraakt en kon hier niet uit los komen... Ik wist wat ik moest doen, geld sparen en hem opzoeken. Al was het alleen maar om met mezelf in vrede te komen en het gevoel te krijgen controle te hebben over de situatie. Eén ding was me wel duidelijk, het 'laten varen' kon ik niet meer, ik was ver, heel ver aan dat punt voorbij, hij had me volledig onder controle en ik had het niet in de gaten gehad, oh mijn ego, ouch... Word je toch even van je eigen voetstuk geschopt, niet te zuinig.Na 1,5 week, ja hoor, contact, hij biechtte op hoe hij herhaaldelijk had gelogen over hoe hij naar Nederland zou zijn gekomen, dat hij wel ziek was maar niet zo ziek als hij liet geloven, dat hij zijn laatste trip maar deels had ondernomen en dat hij niet durfde te zeggen dat hij het niet aankon. Ik ben hem volledig uit de pan geflipt, heb hem gevraagd hoe hij verwachtte dat ik hem ooit nog zou kunnen vertrouwen en hoe hij dacht het hele gezeik te gaan oplossen. Hij gaf aan dat hij niet verwachtte dat hij mijn vertrouwen nog terug kon winnen maar wilde het maar al te graag proberen. Hij zou zichzelf bewijzen, volgende week. Met het vliegtuig. Tsja, na bijna 3 jaar ellende... Die ene week... Al was het maar om mijn antwoorden te krijgen!
Word ik gebeld, een week later. Hij hysterisch aan de telefoon, huilen, tranen met tuiten, bijna onverstaanbaar, zijn zusje was dood gevonden in het park... Overdosis... Ja jezus he... Zoiets ga je niet in twijfel trekken, dat verzin je niet! En inderdaad, een pak moest geregeld worden, hij was was te dik geworden voor zijn oude pak. Fototje erbij, begrafenis regelen, contact met familie en het huis leeghalen. Opperste verbazing van de benedenbuurvrouw want zijn zus was zo'n leuke voorbeeldige meid. Ja, je bent dan al gauw een maand of twee verder...
En dan eindelijk toch, alles ging volgens plan, hij was geland in Schiphol, ik moest op station Amersfoort wachten op zijn aankomt, zou het dan toch?......... Oeps, oplader vergeten, ik kom er aan! Op dat en dat spoor. En dat was inderdaad correct want dan kwam vanaf Schiphol.
Ik heb daar 2 uur staan wachten..... Voor Jan L*l.
Kapot was ik er van, natuurlijk. Maar haat begon zich ook te vormen. Stond ik daar midden op het station, stilletjes te janken, meer alleen als toen heb ik me niet gevoeld. En wederom bleef er langere tijd een radiostilte.
Toen het contact weer terug kwam had ik eigenlijk mijn buik er van vol maar nog steeds merkte ik dat hij me in zijn greep had. Zijn verhalen waren nog steeds waterdicht en over zijn laatste poging gaf hij wederom aan het niet te durven zeggen dat hij het niet aankon. Daarnaast, goedzak als ik ben, hij is heel zijn familie nu kwijt, zijn ouders en zusje, contact met andere familie is er niet echt, ik weet hoe poedersuiker het is om je in de steek gelaten te voelen
. Voordeel van de twijfel? Ja en nee, of eigenlijk niet echt. Ik wist dat ik in de zeik werd genomen, dat er tegen me gelogen werd, dat hij niet te vertrouwen was en dat een relatie onmogelijk was. Sowieso niet, maar dat was voor mij ook echt geen optie meer. Maar ik kon geen hard bewijs vinden. Niks, helemaal niks! Dus ik heb geprobeerd het te laten verwateren, om er met mijn gevoel afstand van te nemen...En dan begint het dreigen met zelfmoord. Hij wilde niet alleen zijn. Dan maar liever dood... Kortom, zijn leven lag in mijn handen. Ja wat doe je dan? Wegrennen! Juist ja, maar dat deed ik niet
want als ook maar de helft van zijn verhaal klopte moest hij wel heel erg alleen zijn... En om zoiets aan te kaarten moet je wel echt de wanhoop nabij zijn... Het voelde als mijn verantwoordelijkheid om hem op zijn minst een beetje stabiel achter te laten. Daarnaast was ik ook als de dood dat hij weer zou verdwijnen en ik me altijd af zou moeten vragen of ik invloed had gehad op de dood van iemand anders... En of ik het had kunnen voorkomen. Ik kon niet met dat idee leven ookal wist ik dat het niet ik was die de trekker over zou halen en dat de kans ook vrij groot was dat dit gewoon een wanhopige poging was om te voorkomen dat ik weg zou lopen.Time went on, ik stopte met World of Warcraft, ik verminderde subtiel het contact maar het bleef me dwars zitten, hij bleef regelmatig wanhopig terug komen en me manipuleren. Hij kreeg me er niet meer onder maar afsluiten kon ik het ook niet meer, ik moest mijn antwoorden hebben, ik moest hem zien.
Toen leerde ik iemand kennen die bekend is met dit soort situaties en die heel handig is op internet. Iemand die precies weet hoe hij een persoon die vooral erg onzichtbaar wilt zijn kan vinden op internet. Ik was fel tegen zijn onderzoeken want ik wist niet precies wat hij nou uitspookte en hoe hij dit deed. Achteraf viel het allemaal wel mee en hadden jij of ik met de juiste kennis dit prima zelf kunnen doen, dus de informatie die ik er mee kreeg heb ik ook gebruikt. En eerlijk gezegd, toen ik de informatie in handen had kon het me ook geen ene flikker meer schelen hoe de beste man aan de informatie was gekomen.
Tegen die tijd had ik ook het geld om naar Tsjechie af te reizen. Een weekendje Praag, heb ik dat ook weer eens gezien!
De dag van de ontmoeting brak aan, bij mijn hotel. We hadden om half 9 afgesproken en hij zou mij de beste plekjes van Praag laten zien. Half 9 kwam, 5 over half 9, 10 over half 9, juist... Valt binnen de verwachting, maar ik had mijn plannetje al klaar, omdat ik eerder al pakketjes had verzonden wist ik waar hij woonde. Dus ik loop het hotel uit om naar zijn huis te gaan, staat hij voor het hotel te wachten!
. Ik weet nog dat mijn eerste reacties was "Oh fiets wat ben jij klein! -20!" en vervolgens "oei, ook wat onverzorgd, niet wat ik zou verwachten van iemand met een goeie baan". Maargoed, wetende dat er grof tegen me gelogen werd viel ook dit binnen mijn verwachting.Die vent die altijd zo zelfverzekerd was met alles bleek dat helemaal niet te zijn. Hij wist niet eens hoe hij gedag moest zeggen
en vervolgens kon hij me niet eens vertellen of we linksaf of rechtsaf moesten om het centrum van Praag in te gaan gozer! Was de stress want later bleek dat hij Praag toch echt wel kende. Hij adviseerde me nog een paraplu mee te nemen, maar nee, ik wilde hem niet in mijn hotelkamer hebben dus als ik er een nodig zou hebben kon ik die altijd wel ergens kopen in het centrum -> niet dus.Eerst maar even schuilen bij de mc donalds voor een drankje en een vroege hap. Hij ging alles halen en dumpt zijn tas op tafel -> Een tas die helemaal leeg was
nee ik heb hem niet open getrokken, de tas viel open. Wat moet een vent nou met een lege tas? Da's raar! Of toch niet? Ja, we moesten terug naar het hotel want, nergens een paraplu te koop natuurlijk. En toen begon hij hoor "Oh je bent eigenlijk toch best wel mooi" en "Je bent helemaal niet zo dik" dankje he!Ja zo stonden we in de tram als sardines op elkaar geperst... Ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld bij een vent, maar het kan erger, want jaja, ineens begreep ik de functie van de tas toen we aankwamen bij het hotel. Ik was eerst alleen naar boven gesneaked om de paraplu te pakken, grote boodschap gedaan van de spanning
kom ik beneden, of hij zijn tas kan dumpen in mijn hotelkamer oooooohhhhh daar was ie dus voor! Slim gespeeld! Pfff naja, oke, doe dan maar, want ik had al wel in de gaten dat hij niet echt een gevaar voor me vormde. Dus weer naar boven, en die lege tas gedumpt. moest ie ook naar de plee juist ja, waar ik net mijn spanning had geloosd 
ik dacht nog, zo, jaren in jouw oliebol gezeten nu jij maar in die van mij al hielp me dat niet echt bij mijn schaamte . Anyways, hij komt van het toilet af, benadert me van achteren en geeft een knuffel met de opmerking "Wow you are so tall!" Hij was gewoon 1,5 kop kleiner dan ik 
. Ik heb me losgewurmd omdat ik het totaal niet prettig vond, vraagt ie of hij een kusje mag geven sorry maar je bent een vent of je bent het niet, je doet het of je doet het niet, ga het niet vragen! Dus ik heb gezegd dat ik daar helemaal niet op zat te wachten en dat ik nog de nodige vragen voor hem had later op de dag.Dus hup zo snel mogelijk weer naar beneden en op het centrum in waar ik hem nog een oog heb uitgestoken met een punt van mijn paraplu
misschien een beetje verdiende loon 
maar verder wel gezellig, goede rondleiding gehad en waanzinnig goed gegeten bij een verstopt restaurantje dat ooit een oude paardenstal was en nog precies die indeling had. Erg leuk. Hij betaalde. Hou ik normaal niet zo van, maar vond het wel gezegend met hem. Na een uurtje of 5 terug naar het hotel. Omdat hij geen avances meer had gemaakt was ik er vrij zeker van dat hij prima wist waar hij stond. Achterlijk was hij gelukkig niet, maar dat was al wel gebleken uit de waterdichte leugens die hij me voor wist te schotelen. Dus ik neem hem mee naar boven, vraag hem te gaan zitten en vraag hem of hij nog wat toe te voegen heeft aan al dat gezeik van de voorgaande jaren. Of er nog dingen waren die hij me wilde vertellen voor een schone lei. Iets waarvan ik hoopte dat hij daar ergens gedurende de dag zelf mee was gekomen. Niet omdat ik op zoek was naar een reden om hem te vergeven, puur en alleen omdat ik hoopte dat iets in hem al die jaren toch wel om mij had gegeven en niet alleen om zichzelf en zijn eigen gewin, dat het niet allemaal helemaal voor niks was geweest, om een stukje van mijn ego te herwinnen, het gevoel dat ik er niet finaal naast had gezeten. Maar nee, er was niks... Dus ik heb een foto tevoorschijn getrokken, van zijn vader, die nog leefde, en heb hem gevraagd of hij me uit kon leggen wat daar mee aan de hand was...
Dit was de enige troef die ik had, het enige waar ik echt wat mee kon. Hij trok wit weg en zei gelijk dat hij nog leefde, en zijn moeder ook, en zijn zusje ook... Ja daar had ik geen bewijs van, maar die bui had ik natuurlijk al wel voelen hangen.
Het is één ding om zoiets te weten, het is iets anders om het bevestigd te krijgen door de persoon waar het om draait. Ik voelde een rust over me heen komen, heel gek. Het was precies waar ik op had gehoopt, het was klaar, afgesloten, ik had de juiste keuze gemaakt door hier te komen, ik kon weer verder met mijn leven. Ik werd uit die gedachten getrokken door de opmerking "Waarom heb ik het gevoel dat ik bij een psycholoog zit". Ik heb hem toen heel relaxed en met een lach op mijn gezicht gevraagd waarom hij het nodig vond om tegen iemand die zo veel voor een ander over had zo te gaan liegen. Zijn antwoord was dat zijn familie zo veel haat bij hem hadden gewekt dat ze voor hem dood waren (iets dat strookte met de achtergrondinformatie van zijn vader, dit bleek een hele nare veeleisende man te zijn met losse handjes, deze informatie komt niet van Bart zelf maar was makkelijk terug te vinden op internet). Ik heb aangegeven dat hem dat nog niet het recht gaf om zo tegen mij te liegen. En heel gek, hij stond op, ik ook, ik heb hem een knuffel gegeven en gezegd dat ik het wel begreep en dat ik hoopte dat hij ooit gelukkig zou worden en zou leren van deze jaren en ik heb hem daarna nooit meer gezien.
Na deze ontmoeting was de rust bij mij volledig wedergekeerd, ik had weer het gevoel controle over mijn leven te hebben, de stress viel van me af, een depressie ook, waar ik me amper van bewust was geweest door alle stress en mijn leven ging verder, ten goede. Ik had weer zin om dingen te doen, om mensen te zien, om aan mezelf te werken, er was een last van me af gevallen, niet te zuinig.
Na veel nadenken over mezelf natuurlijk maar ook over hem en uiteraard zijn vader, want dat is er onlosmakelijk aan verbonden, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik hoogst waarschijnlijk te maken heb gehad met een sociopaat in combinatie met een pathologische leugenaar (die twee gaan hand in hand) als gevolg van vermoedelijk jarenlang fysieke en mentale mishandeling van een vader die ooit helemaal aan de top stond en gevallen is, ver gevallen, en uiteindelijk niks meer was in de ogen van iedereen om zich heen en dit is gaan projecteren op zijn kinderen, die waren nooit goed genoeg.
Nu is dit voor een groot deel giswerk, ik ben geen psycholoog, maar na een kleine 5 jaar dag in dag uit met iemand om te zijn gegaan met een dergelijke intensiteit en de onhoudbare wil om het te kunnen begrijpen, en dus de boel flink te hebben uitgeplozen is het redelijk veilig om te zeggen dat mijn theorie klopt.
Is er voor mij enige meerwaarde geweest? Nou, tsja, ik ben wat wijzer en ik ben wat sterker, maar de kosten zijn vele malen hoger dan de baten. Nee, ik kan er geen enkele waarde aan hechten. Wel hoop ik dat mijn verhaal herkenbaar is voor mensen die er middenin zitten. Als er mensen zijn die geholpen zijn met het lezen van mijn verhaal, dan kan ik zeggen dat het toch nog meerwaarde heeft gehad.
Red flags:
- Op afstand houden en de persoon om de vinger winden.
- Vaak de indruk geven dat je hem of haar kan verliezen. Hierdoor raak je emotioneel sterker verbonden met zo iemand, het kan namelijk zo maar voorbij zijn. Alle tijd die je wel hebt wordt dan quality-time.
- Niet op facebook uitgenodigd worden/geweigerd worden.
- Persoon is volledig onvindbaar op heel internet.
- Vaak verdwijnen, deels ontwijkingsgedrag van de persoon in kwestie (te heet onder de voeten) deels angst aan jagen bij de ander om die persoon nog meer te laten binden en bang te zijn weer in die angst te verkeren. Zo wordt de 'catfish' ook meer met rust gelaten, wordt minder onder druk gezet en kan zo zijn project voortzetten.
- Vrienden en familie lijken niet te bestaan of zijn dood.
- Suicidaal gedrag! Ik kan mezelf van jou afnemen als ik dat wil! (En het is jouw schuld).
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik hoop dat er meer mensen zijn die hun verhaal willen delen en dat er mensen zijn die hier advies durven te vragen.
Ik heb er geen plan van aanpak bij gezet, dit verschilt per situatie en de aanpak is lang niet altijd even sociaal verantwoord, dat moet echt per situatie aangekeken worden. Maar het is belangrijk dat men weet dat, ondanks alles, er toch een zekere mate van controle gevonden kan worden! Dit is niet alleen d.m.v. bovenstaande red flags maar ook door dingen uit te testen en bijvoorbeeld telefoontjes te plegen. Maar dat komt wel ter sprake indien nodig.
En ik hoop dat dit je voldoende over jezelf geleerd heeft om ervoor je zorgen dat je dit nooit mee zover laat komen.
Hij woonde op een grote boerderij, en had net een nieuw paard erbij (we hadden inmiddels al een maand of 3 gezellig contact. Niet dagelijks, enkele keren (2, 3) per week). Deze merrie moest nog een nieuwe naam hebben, en hij had zijn pa voorgesteld of ze Marinda mocht heten, want het paard was ook zo mooi. Oooh, ik voelde me gevleid 
