Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 07:48

ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 07:48

Hoi Bokkers,

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount, ik heb het vele maanden geleden aangevraagd maar tot nu toe nog niet mijn verhaal durven doen.

ik ben al 10x begonnen met dit topic te proberen schrijven maar het lukte me nooit om het te posten. Nu moet ik het écht doen want ik voel dat ik het allemaal niet meer trek.

Het gaat om mijn moeder die nu in de 60 is en al meer dan 30 jaar mentaal ziek is. Al van toen ik 5 jaar was is heeft mijn moeder psychoses, depressies en is heeft als diagnose paranoïde schizofrenie. Ze krijgt soms godsdienst gerelateerde psychoses waar ze denkt dat ze maria is of de duivel op bezoek komt. Als kind werd ik opgevangen door familie waar ik meerdere maanden werd opgenomen. Een keertje bij oma, dan weer bij een tante en dan weer een andere nonkel. Bij de één werd ik natuurlijk al beter opgevangen dan bij de ander. Mama was dan ondertussen opgenomen in het ziekenhuis of een andere instelling. Het ging steeds weer beter, ze "genas" en ik mocht weer naar huis. Als ze haar medicatie nam ging het "goed" hoewel mijn moeder steeds erg gedrogeerd overkwam door de zware antidepressiva.
De redding in dit alles is steeds mijn vader geweest, een ongelofelijk sterke man die zware lasten op zijn schouders torste, hij werkte keihard en heeft door zijn harde werk zijn (en mijn) toekomst veiliggesteld financieel. Hij is altijd bij mijn moeder gebleven, ook in de zware tijden. Ik kan alleen maar aannemen dat hij het soms erg moeilijk heeft gehad en de buitenwereld zal nooit weten hoe goed die man voor mijn moeder heeft gezorgd. Haar laatste zware episode waar ze weer een psychose kreeg is ondertussen afgelopen februari. Ze is toen niet opgenomen want mijn vader (ondertussen ervaringsdeskundige) kan en wil zelf voor haar zorgen, ook al laat hij daar letterlijk zijn slaap voor.

Nu is het mijn vader al altijd supersterk geweest, hij is bijna 70 en gaf wel al een paar keer aan dat hij het allemaal niet meer aankan. Het woord scheiding is al een paar keer gevallen maar hij kan dit niet omdat hij aan mij denkt en dat zij dan "mijn probleem" wordt. Zijn hart heeft ritmestoornissen en zijn aorta is 3.5 cm uitgezet. Als die barst is hij op 2 min. er niet meer. Ik mag en kan er niet aan denken wat er zou gebeuren als hij er niet meer is.

Mijn moeder kan niet zelfstandig leven maar ziet dit zelf niets in. Volgens haar is zij gezond en zelfstandig maar niets is minder waar. Ze heeft totaal geen realiteitsbesef is vaak in de war en kan zich niet verplaatsen in een ander. Zo is zij ongemeen hard voor mij en vindt zichzelf een groot slachtoffer.
Ik heb heel veel hooi op mijn vork: ik heb een bijna fulltime job in ploegen, een kindje van 4 jaar, een man die ook erg veel werkt en natuurlijk een huishouden inclusief afbetaling van ons huis en paarden aan huis die om de hoek staan. Het lukt me allemaal te combineren hoewel ik met grote schuldgevoelens zit mbt mijn kind en mijn paarden die het moeten doen met de weinige vrije tijd die overblijft.
Mijn vader helpt me met het onderhoud van de paarden en neemt sommige voederbeurten voor zich, ik heb ook hulp van een paar fantastische verzorgers die ik ondertussen vriendinnen mag noemen.
Ik wil het heel graag anders, ik wil minder werken zodat ik meer tijd heb voor mijn kind en paarden. Maar mijn moeder palmt de weinige vrije tijd in die ik heb. Ze mag niet met de auto rijden en "eist" dan dat ik haar rondrij naar de markt en naar haar oude moeder. Ze snapt niet waarom ik de paarden hou, en laat dat ook vaak merken. Die paarden zijn mijn psychiater, gewoon de gedachte alleen al maakt me depressief. Ik heb die paarden nodig zoals zijn de antidepressiva nodig heeft.

Ik laat nu even heel veel informatie weg omdat het gewoon een warrig verhaal wordt, maar bij vragen wil ik zeker verdere uitleg geven.

Waarom ik dit allemaal neerschrijf? Ik wil heel graag mijn vader helpen alles te dragen, de hartritmestoornissen zijn veroorzaakt door de stress die hij krijgt van mijn zieke moeder , maar ik weet gewoon niet hoe. Ik vind zelf geen oplossing. Ze is niet ziek genoeg om opgenomen te worden, begeleid wonen zou ze kunnen maar ze gaat zo vreselijk boos zijn op ons als we dit al gewoon zouden voorstellen want in haar wereld is er niets aan de hand. En ik ... ik voel me zo slecht tov mijn arme vader die nog steeds de hele boel rechthoud. Ik wil hem helpen maar ik weet gewoon niet hoe.

**Geplaatst**: 30-08-17 07:59

Geplaatst: 30-08-17 07:59

Lieve Ts.
Gelukkig heb ik hier geen ervaring mee, maar ik kan me zo voorstellen dat het loeizwaar is.
De zorgen zelf, maar ook de zorgen om de toekomst.
Is er een instantie of bv. Huisarts/ maatschappelijk werk die jouw gezin en jouw vader kan adviseren ?
Realistisch gezien denk ik niet dat je moeder gaat inzien dat het beter is voor haar en voor jullie als ze begeleid gaat wonen.

Is het mogelijk om minder te gaan werken ? Financieel en organiseerbaar op je werk ?
Zou het jouw lucht geven ?
Schuldgevoel is wel het rotste wat je kan hebben vind ik altijd. Het blokkeert je in alle andere dingen....

Ik wil je héél veel sterkte wensen!!

**Geplaatst**: 30-08-17 08:06

Geplaatst: 30-08-17 08:06

Ja misschien zou je je vader toch helpen om informatie in te winnen over een uithuisplaatsing en instelling en ook geen hulp aan te nemen van hem voor de paarden. Maak het bespreekbaar zodat je weet hoe je vader er in staat. Verder duidelijk jouw grenzen aangeven vwb de markt/het rijden. Bijv 1x per 2 weken. Heel veel sterkte toegewenst ts. Het klinkt heftig.

**Geplaatst**: 30-08-17 08:06

Geplaatst: 30-08-17 08:06

Heel erg herkenbaar. Wij zitten met hetzelfde probleem en nu is het de keuze aan mijn vader net zoals het voor jou vader ook is. Willen ze hun hele leven hier mee verder? Als het antwoord ja is dan kiezen ze daar bewust voor maar is niet jouw probleem. Jij bent niet verantwoordelijk voor je moeder al voelt dat wel zo.

En je schrijft dat ze boos gaat worden als jullie haar begeleid zouden laten wonen. Dat kan, is ook heel herkenbaar. Maar op dit moment zit je in een fase waarin jullie al zoveel voor jouw moeder betekend hebben dat het nu tijd is aan jullie zelf te denken. Het is een hele moeilijke keuze maar eigenlijk is jouw vader zijn hele leven al een mantelzorger voor jouw moeder ipv partner. Wil hij dit tot zijn dood blijven of kiest hij voor zijn eigen gezondheid? En jij, kies jij voor jouw eigen leven en geluk of voor dat van je moeder?

Het is een hele moeilijke keuze maar ik denk dat je nu moet kijken naar hoe jullie hier in staan in plaats van hoe je moeder hier in staat. Bekijk het vanuit jullie zelf, hoe jullie de toekomst zien. En dit is met of zonder moeder (en met zonder bedoel ik dus, niet meer thuis wonend en niet meer het constante beroep op jullie moeten doen). Dat het voor haar heel moeilijk gaat zijn is logisch maar heel eerlijk, dat is nu niet meer jullie probleem. Haar probleem kan opgelost worden in een andere omgeving en dat is in het begin misschien even wennen maar ook daar gaat ze haar plekje wel vinden.

**Geplaatst**: 30-08-17 08:07

Geplaatst: 30-08-17 08:07

Wat heftig TS... :(:)

Het zal indd loeizwaar voor jezelf zijn. Ik zou je willen adviseren hulp te zoeken. In NL 'ben' je een KOPP-kind, misschien kan je eens googlen. Er zijn veel verhalen te vinden over oa het schuldgevoel en het besef van verantwoordelijkheid.

**Geplaatst**: 30-08-17 08:11

Geplaatst: 30-08-17 08:11

Ik zou met je vader naar de huisarts gaan en bovenstaande bespreken.
Er is ook een mogelijkheid voor dagbesteding. Dan heeft je vader overdag in elk geval rust.
Is je moeder wel in staat om te begrijpen wat je vader mankeert? EN dat rust voor hem belangrijk is?

**Geplaatst**: 30-08-17 08:29

Geplaatst: 30-08-17 08:29

shetjeIris schreef:
Ik zou met je vader naar de huisarts gaan en bovenstaande bespreken.
Er is ook een mogelijkheid voor dagbesteding. Dan heeft je vader overdag in elk geval rust.
Is je moeder wel in staat om te begrijpen wat je vader mankeert? EN dat rust voor hem belangrijk is?

dit zijn goede vragen, geef aan dat je vader op is en zijn gezondheid en leeftijd het samen zeer zwaar voor hem maken!
Je zou een scheiding en de reden er voor goed kunnen begrijpen toch?
Toch zou ik doorpakken mbt dagbesteding begeleid wonen, dit gaat zo echt langer niet

Stel je eigen geluk en dat van je vader voorop!
En meer dan je veel moed en kracht wensen kan ik niet :(:)

**Geplaatst**: 30-08-17 08:32

Geplaatst: 30-08-17 08:32

Jeetje, heftig voor jou en je vader (en je omgeving)
Misschien kan je moeder alvast overdag naar een dagcentrum van het GGZ (DAC) en dit uitbouwen naar weekenden uit logeren. Zo is de overgang van de "uithuisplaatsing" wat minder schokkend voor haar en heeft je vader wat lucht en hulp van deze organisatie. Er is namelijk wel hulp voor de mantelzorgers in jou geval. Succes in ieder geval.

**Geplaatst**: 30-08-17 08:57

Re: ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst: 30-08-17 08:57

Eigenlijk is jouw vader dus al jaren mantelzorger zonder dat hij daarvoor die begeleiding krijgt begrijp ik?

Ik denk dat je informatie moet gaan inwinnen bij GGZ en een mantelzorgnetwerk.

Verder heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 30-08-17 09:20

Re: ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst: 30-08-17 09:20

Hebben jullie een betrokken huisarts of een casemanager/psychiatrisch verpleegkundige binnen de GGZ? Die kunnen hulp bieden bij het ontlasten van jou en je vader en ze kennen precies de mogelijkheden binnen jullie regio.

Ik zou zelf ook aan dagopvang denken als eerste stap, dan merken jullie snel genoeg of dit voldoende is om je vader te ontlasten. Gaat hij opzien tegen het moment dat ze thuiskomt dan is dat ook een heel duidelijk teken dat het thuis echt niet meer gaat, hoe moeilijk dat ook is.

Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 30-08-17 09:31

Geplaatst: 30-08-17 09:31

Jeetje wat ontzettend heftig TS, dikke virtuele knuffel en wat knap dat je dit hier neer hebt geschreven. Dapper!

Ik werk zelf in de GGZ, maar heb het idee dat je van Belgie bent? Even om te checken qua tips die we kunnen geven, aangezien het in Belgie misschien iets anders geregeld is als in NL.

**Geplaatst**: 30-08-17 09:51

Geplaatst: 30-08-17 09:51

Lieve TS, wat verschrikkelijk zwaar....!

Laat je vooral niet intimideren dat zij jouw paarden maar onzin vindt!
En kies nadrukkelijk voor je eigen kind!

Verder de tip om ook informatie over de juridische kant van de zaak in te winnen.
Iemand tegen haar wil opsluiten mag (gelukkig en terecht) niet zo maar - maar jullie grenzen zijn wel bereikt. Dit is niet 'zo maar', ondanks dat zij het niet inziet. En de diagnose en het dossier geven ook te kennen dat het goed mis is.

Veel sterkte!

**Geplaatst**: 30-08-17 09:54

Geplaatst: 30-08-17 09:54

Ts een dikke knuffel voor jou.
Een geestelijk zieke ouder hebben is vreselijk zwaar.

Naar de huisarts gaan en hulp voor jezelf vragen lijkt mij verstandig.
Idee van dagvoorziening voor je moeder is slim. Heeft je vader ook rust.

Belangrijk is dat jij leert om je grenzen aan te geven en te bewaken.
Dit is ook belangrijk voor je vader. Anders gaan jullie er aan onderdoor.

**Geplaatst**: 30-08-17 09:59

Geplaatst: 30-08-17 09:59

wat vorige schrijven al zegt je kan/mag niet zomaar over iemand beslissen, daar gaat een procedure vooraf, er moet op papier staan dat ze zelf niet meer in staat is over haar medische handelingen te beslissen, dan pas kunnen jullie die nemen. Probeer ook eens of er in jullie woonplaats een mantelzorgmakelaar gevestigd is die weten daar alles van.

Bespreek eens om de tafel bv dat je vader een zorgtraject in moet vanwege zijn hart als de situatie zo blijft, in de hoop dat ze nog enig besef heeft dat ze die kan helpen door inderdaad bv aantal dagen naar dagbesteding kan gaan

sterkte

**Geplaatst**: 30-08-17 10:02

Geplaatst: 30-08-17 10:02

Wat ben jij onwijs sterk dat je dit allemaal rondgebreid krijgt!

Ik lees goede tips; ga met je vader samen naar de huisarts en doe jullie verhaal.

Grenzen aangeven, hoe moeilijk ook als je dat lang niet gedaan hebt, is hierbij heel belangrijk. Stel je eigen leven, je eigen gezin op de eerste plaats. En als jij plezier haalt uit je werk en je paarden, zet die dan ook hoog op je prioriteitenlijstje!

Als je alles voor je moeder blijft oplossen blijft zij hangen in de slachtofferrol die zo lekker makkelijk is. Als je daarmee stopt, dan pas moet ze zelf aan de bak!

En wat ik ook belangrijk zou vinden: zoek positieve quality-time op met je paps.

Je weet niet hoe lang hij nog heeft, maak dat je alles eruit hebt gehaald wat erin zit, ook voor je kindje van 4.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:13

Re: ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:13

Tranen in mijn ogen van de lieve reacties en steun! dit doet me zo goed om even mijn hart te kunnen luchten.

Het advies om even te praten met de huisarts is inderdaad wel goed, straks ga ik met mijn vader naar de hartspecialist en dan kan ik hem even apart nemen om samen naar de huisarts te gaan. Het dagverblijf is inderdaad ook wel een goed idee maar geen idee of hij daar ook zo over denkt. Hij werkt meestal thuis buiten en mijn moeder zit meestal binnen op de bank dus misschien dat hij daar niet zo over denkt, maar ik praat er zeker over met hem!!
Ik heb nu even pauze op het werk dus ik kan gelukkig even feedback geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:15

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:15

Catori schreef:
Lieve Ts.
Gelukkig heb ik hier geen ervaring mee, maar ik kan me zo voorstellen dat het loeizwaar is.
De zorgen zelf, maar ook de zorgen om de toekomst.
Is er een instantie of bv. Huisarts/ maatschappelijk werk die jouw gezin en jouw vader kan adviseren ?
Realistisch gezien denk ik niet dat je moeder gaat inzien dat het beter is voor haar en voor jullie als ze begeleid gaat wonen.

Is het mogelijk om minder te gaan werken ? Financieel en organiseerbaar op je werk ?
Zou het jouw lucht geven ?
Schuldgevoel is wel het rotste wat je kan hebben vind ik altijd. Het blokkeert je in alle andere dingen....

Ik wil je héél veel sterkte wensen!!

minder werken zou me zeker helpen, ik ga even kijken of ik misschien recht heb op werkvermindering. bedankt voor de tip! het schuldgevoel is iets wat ik al jaren heb, nog voor het kind zelfs. Misschien dat het ook wel helpt als ik bv een dagje thuis ben in de week, dat ik 1/2 dag mama kan helpen en 1/2 iets met mijn kindje kan doen. Toptip, bedankt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:16

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:16

piezze schreef:
Ja misschien zou je je vader toch helpen om informatie in te winnen over een uithuisplaatsing en instelling en ook geen hulp aan te nemen van hem voor de paarden. Maak het bespreekbaar zodat je weet hoe je vader er in staat. Verder duidelijk jouw grenzen aangeven vwb de markt/het rijden. Bijv 1x per 2 weken. Heel veel sterkte toegewenst ts. Het klinkt heftig.

Vergeten melden dat we belgen zijn en dat de wetgeving hier toch misschien iets anders is dan in NL.

Verder als ik van hem geen hulp krijg voor het zorgen van de paarden vrees ik dat ik het niet rond krijg, door de ploegen is er altijd een avond of ochtend dat ik niet kan en dan komt mijn vader.
Ik heb niet genoeg over om ze op een stalling te zetten. Dus moet ik ze dan wegdoen.
Hij zegt vaak dat hij het niet erg vindt, alle redenen om even uit huis te zijn zijn vaak goed voor hem. Daarbij heeft hij ook een leuke band met de dieren en met ééntje specifiek. Moeilijk of ik hem nu belast of een plezier doe...

Bedankt ! ook die grenzen heb ik het nogal moeilijk mee, ik heb ook vaak medelijden met haar.

Laatst bijgewerkt door Puzzld op 30-08-17 10:22, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:18

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:18

kwita schreef:
shetjeIris schreef:
Ik zou met je vader naar de huisarts gaan en bovenstaande bespreken.
Er is ook een mogelijkheid voor dagbesteding. Dan heeft je vader overdag in elk geval rust.
Is je moeder wel in staat om te begrijpen wat je vader mankeert? EN dat rust voor hem belangrijk is?

dit zijn goede vragen, geef aan dat je vader op is en zijn gezondheid en leeftijd het samen zeer zwaar voor hem maken!
Je zou een scheiding en de reden er voor goed kunnen begrijpen toch?
Toch zou ik doorpakken mbt dagbesteding begeleid wonen, dit gaat zo echt langer niet

Stel je eigen geluk en dat van je vader voorop!
En meer dan je veel moed en kracht wensen kan ik niet

ik antwoord even op jullie beide:
mijn moeder snapt het inderdaad wel en neemt het weer op zich dat zij het slachtoffer is dat mijn vader ziek is. want het is toch helemaal niet leuk voor haar dat haar man zo ziek is (ja dat zegt ze echt waar hij bij zit)

bedankt voor de steunende woorden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:24

Re: ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:24

straks ga ik even praten met hem en zijn dokter maar ik hoor net dat mijn moeder er bij wil zijn, ik laat nog iets horen of me dat zal lukken. Alvast bedankt voor alle lieve reacties !!!

**Geplaatst**: 30-08-17 10:24

Geplaatst: 30-08-17 10:24

Overbelaste mantelzorg en ook de gezondheidstoestand van de mantelzorg zijn ook redenen voor opname.

Ga idd in gesprek met de huisarts, maar desnoods ook met de cardioloog van je vader.

Ik wens je veel sterkte TS.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-17 10:27

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-17 10:27

upendo schreef:
Wat ben jij onwijs sterk dat je dit allemaal rondgebreid krijgt!

Ik lees goede tips; ga met je vader samen naar de huisarts en doe jullie verhaal.

Grenzen aangeven, hoe moeilijk ook als je dat lang niet gedaan hebt, is hierbij heel belangrijk. Stel je eigen leven, je eigen gezin op de eerste plaats. En als jij plezier haalt uit je werk en je paarden, zet die dan ook hoog op je prioriteitenlijstje!

Als je alles voor je moeder blijft oplossen blijft zij hangen in de slachtofferrol die zo lekker makkelijk is. Als je daarmee stopt, dan pas moet ze zelf aan de bak!

En wat ik ook belangrijk zou vinden: zoek positieve quality-time op met je paps. Je weet niet hoe lang hij nog heeft, maak dat je alles eruit hebt gehaald wat erin zit, ook voor je kindje van 4.

Als ik haar niet help, dan neemt ze nog meer een slachtoffer rol aan: mijn dochter laat me stikken ...
Dat is trouwens een van onze grootste discussies. ze kan echt niets zonder mij of mijn pa.

Die positieve quality time is zeker waar, ik wou graag dat hij met ons meeging op reis maar dat mocht niet van haar. Ik wil hem heel graag nog wat zien genieten op het einde van zijn leven!

bedankt upendo!

**Geplaatst**: 30-08-17 10:42

Re: ouder wordende schizofrene moeder, we gaan eraan kapot.

Geplaatst: 30-08-17 10:42

Mijn verhaal ligt iets anders dan het jouwe, maar je gevoelens kan ik heel goed volgen.
Misschien moet het ook eens van een andere kant bekijken. Julie zorgen nu heel goed voor jullie moeder en vrouw, maar voelen je in een "moeten" positie gedrukt waardoor je eigenlijk een beetje een hekel krijgt aan je moeder. En zij kan er eigenlijk niets aan doen dat ze zo is/reageert. Misschien is een dagbesteding of eventuele uit huis plaatsing helemaal niet zo gek. Ze zal het niet leuk vinden, maar daar zijn dan mensen voor die haar opvangen en begeleiden. Jullie kunnen je dan richten op de "leuke" dingen met haar. Wat misschien uiteindelijk jullie allemaal een stuk rust bied.
Je moeder heeft regelmaat en rust en op tijd haar medicatie/praatje wat dan ook. Jullie hebben rust dat ze goed verzorgt wordt en kunnen je volledige aandacht aan haar geven als je langs gaat of haar meeneemt..... Ik weet alleen niet of dat in Belgie ook zo werkt?
Eerste stap is idd aangeven dat het te veel wordt en jullie hulp nodig hebben.
Ik wil je heel veel sterkte wensen, het zal niet 123 opgelost zijn, maar je zal merken dat het aangeven bij een arts of GGZ instelling al oplucht.

**Geplaatst**: 30-08-17 10:42

Geplaatst: 30-08-17 10:42

Wat een zware situatie, voor je vader maar ook voor jou. Is er een mogelijkheid dat je man ook voederbeurten voor de paarden op zich neemt? Misschien dat het fijn is voor je vader om te kiezen of hij wel of niet wil gaat en dan ook op welk moment? Het zal moeilijk worden voor jullie om de zorg voor je moeder aan anderen over te laten. Maar denk wel dat het tijd wordt. Het kan voor haar ook goed uitpakken want verzorgers krijgen vaak meer voor elkaar qua zelfredzaamheid bij een patient dan familie. Zeker als jullie de neiging hebben alles bij haar uit handen te halen zodat ze op de bank kan zitten. Uit haar zelf zal ze ook niet meer gaan doen maar misschien is ze er wel heel erg mee geholpen dat ze gestimuleerd wordt en geactiveerd. Voor de meeste mensen is zelf meer dingen kunnen doen heel goed voor hun gevoel van eigenwaarde.Ik weet niet of je minder moet gaan werken om de zorg voor je moeder over te nemen. Wie doet het dan als jij ziek wordt? En is ze niet beter af met professionele hulp? Zo maar wat dingen om te overdenken. Het is denk ik heel goed om naar de huisarts te gaan die kijkt weer vanuit een andere invalshoek. Heel veel sterkte nog met alles!

**Geplaatst**: 30-08-17 10:42

Geplaatst: 30-08-17 10:42

Jeetje TS:
Wat zit jij in dubio.
Als ik het als buitenstaander lees denk ik; probeer jezelf en je vader zoveel mogelijk los te krijgen van je moeder. Straks gaat door haar stoornis je vader eraan onderdoor en ben je ze eigenlijk allebei kwijt.

Ik hoop oprecht dat dagbesteding een optie gaat zijn en je vader de noodzaak gaat zien dat dit moet stoppen.

Wel dikke respect voor hem, wat een wereldvent!

Nomineer dit bericht ×