Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-08-17 20:38

Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 08-08-17 20:38

Hoi Bokt,

Ik heb even getwijfeld of ik hier wel een topic over wilde starten maar ik hoop toch wat mensen te vinden die zich in mijn verhaal herkennen, tips, en het ook gewoon even van me af schrijven.
Ik ben altijd al een redelijk verlegen en teruggetrokken type geweest en daar had ik tot een jaar of 2 geleden niet echt last van.
Maar sinds ik op kamers woon en mijn eigen dingen moet regelen, realiseerde ik dat het wel een probleem is.
Ik hou echt totaal niet van telefoneren en laat bijna altijd wel de voicemail inspreken, vind nieuwe dingen doen ook niet geweldig (voor de duidelijkheid ik doe wel gewoon alles wat ik moet doen) en nu zit ik dus op het punt dat mijn nieuwe opleiding bijna begint en ik zie wel op tegen de hele kennismakingsperiode en ik zou nog op zoek moeten naar een bijbaan maar achter de kassa vind ik lastig omdat je constant contact hebt met de mensen en dan ben ik ook altijd heel bang dat ik het verkeerd doe.. Serveren krijg ik ook de kriebels van want dan wordt er zo naar je gekeken :')

Waarschijnlijk maak ik dit veel groter dan het is, maar zo houd ik mezelf er wel van om actief te solliciteren want ik voel me er niet zelfverzekerd bij. (Ik heb deze baantjes ook al geprobeerd en het ging op zich wel, maar kostte mij erg veel energie)

Hoe nu verder?

**Geplaatst**: 08-08-17 20:40

Re: Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 08-08-17 20:40

Oh ik ken het wel hoor!
Ik heb ook straks kenningsmaking week, ik heb dan mijn klas al ontmoet maar dat was meer informatie etc.

Ik heb echt het idee dat ik het buiten beentje ben, zou wel meevallen maar ik ben gemiddeld met paar anderen de oudste van de klas, en nouja ik vind het erg lastig om zomaar met mensen een gesprek aan te gaan, ben niet snel verlegen maar met zulke dingen dus wel.

**Geplaatst**: 08-08-17 20:42

Re: Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 08-08-17 20:42

Jaa precies dat.. Ik heb ook al een eerste ontmoetingsdag gehad en het was wel leuk, maar ik zie toch wel op tegen de echte introweek. Twijfel ook nog of ik wel of niet zal gaan. Tot nu toe besloten om het maar gewoon te doen

**Geplaatst**: 08-08-17 20:44

Geplaatst: 08-08-17 20:44

Probeer elke dag iets klein te doen om je "angst" te overwinnen... Bel eens een paar minuten met een vriendin, maak eens een kort praatje aan de kassa van de supermarkt,...
Gewoon kleine dingetjes en dan stilletjes opbouwen.

En een nieuwe opleiding, die eerste dag is voor iedereen eng en iedereen is dan zenuwachtig... Hoe ze het uiten is gewoon erg verschillend :-)

**Geplaatst**: 08-08-17 20:44

Geplaatst: 08-08-17 20:44

Enige om het te overwinnen is door juist zulke baantjes te nemen.
Mensen bij de kassa kan weinig mis gaan. Hallo meneer, dat is dan zoveel, fijne dag nog.
In de bediening is het niet veel anders. En je wordt overal bekeken echt niet alleen op je werk. Daarnaast zijn er belangrijkere dingen in je leven dan je druk maken om wat anderen die je niet kennen van je denken.

En dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan voor jou gedaan maar dit os wel hoe het is.

Voor werken is het vooral een kunstje aanleren met standaard zinnen en de rest is spontane interactie. Daar zorgen gasten en klanten wel voor.

Laatst bijgewerkt door belle_boef op 08-08-17 20:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-08-17 20:45

Geplaatst: 08-08-17 20:45

Ah komt vast goed!
Ik begin op dinsdag dan gaan we gewoon op school wat dingen regelen magister etc.
Nouja dan kan ik al even spieken met wie het klikt etc.

Ik heb een meid in de klas en wij kennen elkaar van de keet maar ehm ja we mochten elkaar toen ook niet zo, en zei is wel beetje het type van alle aandacht opeisen..

Je moet gewoon gaan hoor!
Is alleen maar goed, en natuurlijk is het spannend dat vind ik ook.

**Geplaatst**: 08-08-17 20:46

Geplaatst: 08-08-17 20:46

Ik heb precies hetzelfde

Ik heb een hekel aan bellen, ik vind het enorm spannend om nieuwe dingen te doen en bouw van te voren zoveel spanning op dat ik daarna op bed kan gaan liggen met enorme hoofdpijn. Maar ik heb in de loop van de jaren om mezelf gewoon een schop onder mijn kont te geven, schijt aan de wereld te hebben en het gewoon te doen! Want achteraf zijn de meeste dingen best leuk. Bellen doe ik nu ook meer, en ik bouw minder spanning om als ik nieuwe dingen ga doen.

**Geplaatst**: 08-08-17 20:49

Geplaatst: 08-08-17 20:49

belle_boef schreef:
Enige om het te overwinnen is door juist zulke baantjes te nemen.
Mensen bij de kassa kan weinig mis gaan. Hallo meneer, dat is dan zoveel, fijne dag nog.
In de bediening is het niet veel anders. En je wordt overal bekeken echt niet alleen op je werk. Daarnaast zijn er belangrijkere dingen in je leven dan je druk maken om wat anderen die je niet kennen van je denken.

En dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan voor jou gedaan maar dit os wel hoe het is.

Voor werken is het vooral een kunstje aanleren met standaard zinnen en de rest is spontane interactie. Daar zorgen gasten en klanten wel voor.

Toch werk ik me regelmatig in ongemakkelijke situaties. Verkeerd geld teruggeven en de la al dichtgooien bijvoorbeeld. Voor veel mensen zou dit waarschijnlijk niet eens ongemakkelijk zijn maar ik kan me er echt al heel erg druk om maken en voel contant angst.. Dan ben ik na een dagje echt helemaal kapot!

**Geplaatst**: 08-08-17 20:50

Geplaatst: 08-08-17 20:50

Je kan denk ik een beetje twee kanten op. Of je gaat voor de 'veilige' weg en zoekt dit soort dingen niet op of je bijt er even door heen en zult uiteindelijk zien dat het best meevalt

. Intro kan ik je wel echt aanbevelen. Ik heb toen ik zelf op intro ging, ook enorm getwijfeld of ik wel zou gaan maar uiteindelijk was ik super blij dat ik gegaan was. Ongeveer de helft van de mensen was er bij ons en toen de lessen begonnen, hadden de mensen van de intro echt een voorsprong in de groep zeg maar.
Ik ben zelf ook best verlegen. Vroeger was het veel erger maar omdat ik er zelf echt aan gewerkt heb, is het beter geworden.
Misschien kun je op school informeren of er een cursus oid is voor je problemen?

**Geplaatst**: 08-08-17 20:54

Geplaatst: 08-08-17 20:54

Fijn om te horen dat intro je zo goed is bevallen! Geeft mij weer meer hoop

Je moet er indd toch doorheen, is het niet op intro, dan wel in de eerste schoolweek.
Ik weet alleen niet zo goed in hoeverre ik mezelf moet pushen om dingen te ondernemen waaraan ik angst ondervind. Ik heb bijvoorbeeld wel kassawerk gedaan, voor een half jaar en het werd maar niet beter. Dat is nu wel een tijd geleden, en ik heb vorige maand nog bij het Kruidvat achter de kassa gestaan en toen voelde ik me weer zo ellendig als bij het eerste kassabaantje dat ik het maar 1 dag heb volgehouden.

**Geplaatst**: 08-08-17 20:55

Geplaatst: 08-08-17 20:55

LidyK97 schreef:
belle_boef schreef:
Enige om het te overwinnen is door juist zulke baantjes te nemen.
Mensen bij de kassa kan weinig mis gaan. Hallo meneer, dat is dan zoveel, fijne dag nog.
In de bediening is het niet veel anders. En je wordt overal bekeken echt niet alleen op je werk. Daarnaast zijn er belangrijkere dingen in je leven dan je druk maken om wat anderen die je niet kennen van je denken.

En dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan voor jou gedaan maar dit os wel hoe het is.

Voor werken is het vooral een kunstje aanleren met standaard zinnen en de rest is spontane interactie. Daar zorgen gasten en klanten wel voor.

Toch werk ik me regelmatig in ongemakkelijke situaties. Verkeerd geld teruggeven en de la al dichtgooien bijvoorbeeld. Voor veel mensen zou dit waarschijnlijk niet eens ongemakkelijk zijn maar ik kan me er echt al heel erg druk om maken en voel contant angst.. Dan ben ik na een dagje echt helemaal kapot!

Maar je leeft nog steeds. Je angst is dus niet zo groot dat je er dood aan gaat. En waar je niet dood aan gaat wordt je sterker van

Leer jezelf een trucje. Waarschijnlijk gooi je de la dicht omdat je graag snel klaar wil zijn, idem met het geld terug geven. Gun jezelf wat tijd in die interactie, dat voorkomt dan dat het fout gaat, tel het twee keer na. En je leert het meest als je fouten maakt. Niet zo hard zijn voor jezelf. Niemand is perfect,

**Geplaatst**: 08-08-17 20:56

Geplaatst: 08-08-17 20:56

Herkenbaar.
Ik ben het tijdens mijn studie juist actief aangegaan. Op de eerste dag heb ik mijn schouders rechtgetrokken en tegen mezelf gezegd: vanaf vandaag is het klaar met verlegen.
Ik heb een baan bij een klantenservice en in de bediening genomen.
Nadat ik dat lang genoeg gedaan had was is niet meer bang voor telefoons en niet meer voor vreemden

Telefoonangst hebben extreem veel mensen trouwens. Mijn partner wilde tot voor kort ook nooit bellen tot hij noodgedwongen voor zijn werk dagelijks veel moet bellen. Nu is het helemaal over.

**Geplaatst**: 08-08-17 21:00

Geplaatst: 08-08-17 21:00

Is er daadwerkelijk sociale angst bij jou geconstateerd, heb je er wel eens medicatie of therapie voor gehad? Jezelf in situaties pushen is alleen maar goed als je daadwerkelijk in de tijd een verbetering in opmerkt. Als dat niet zo is heb je waarschijnlijk meer aan bijv. cognitieve therapie, zodat je er daadwerkelijk mee leert omgaan in plaats van alles wat naar is te vermijden of jezelf er 'dom' doorheen te duwen. Ik heb zelf (een vorm van) social anxiety disorder en daar echt zoveel aan gehad. $_/-\o_$

**Geplaatst**: 08-08-17 21:06

Geplaatst: 08-08-17 21:06

Memories schreef:
Is er daadwerkelijk sociale angst bij jou geconstateerd, heb je er wel eens medicatie of therapie voor gehad? Jezelf in situaties pushen is alleen maar goed als je daadwerkelijk in de tijd een verbetering in opmerkt. Als dat niet zo is heb je waarschijnlijk meer aan bijv. cognitieve therapie, zodat je er daadwerkelijk mee leert omgaan in plaats van alles wat naar is te vermijden of jezelf er 'dom' doorheen te duwen. Ik heb zelf (een vorm van) social anxiety disorder en daar echt zoveel aan gehad. $_/-\o_$

Nee, ik heb daar over gelezen en toen herkende ik mezelf er zo erg in! Maar nog geen hulp of iets gehad. Mag ik vragen hoe jij hebt aangepakt? Moet je dan eerst naar de HA?

**Geplaatst**: 08-08-17 21:19

Geplaatst: 08-08-17 21:19

Ik herken echt heel erg wat je bedoelt. Heb niet zo 1 2 3 de juiste voorbeelden, maar ik heb wel eens vlees gegeten omdat ik niet durfde te zeggen dat ik vegetarisch eet. Rationeel gezien is dat vrij sneu :')

. Ik heb mezelf wel in het diepe gegooid en ben een halfjaar terug in de horeca gaan werken. Het was verschrikkelijk de eerste weken, ook ontzettend vermoeiend. Nu pas begin ik er een beetje plezier in te krijgen en merk ik dat het allemaal iets meer vanzelf gaat. Dat is ook pas na een halfjaar.

Uit mijn eigen ervaringen denk ik te kunnen zeggen dat in het diepe springen toch wel het beste werkt, maar ik weet natuurlijk niet hoe/of dat voor jou geldt.

**Geplaatst**: 08-08-17 21:22

Geplaatst: 08-08-17 21:22

Volgens mij verschilt het per HA, verzekering en psycholoog of ze liever eerst een doorverwijzing hebben of niet, maar ik dacht dat het tegenwoordig ook vaak zonder doorverwijzing gaat, mocht je het zelf te eng vinden om eerst ook nog naar de HA te moeten. Als je jezelf er echt in herkent zou ik je op het hart willen drukken om dat eens bij een psycholoog voor te leggen, zij kunnen dan kijken of je echt dat 'labeltje' hebt en/of wat voor hulp voor jou geschikt is. Kan best een grote en enge stap zijn (met faalangst hulp voor je faalangst moeten zoeken is niet echt leuk

) maar het maakt je leven zo ontzettend veel makkelijk. Achteraf dacht ik 'had ik het maar eerder gedaan'

Ik ben zelf dus eerst ermee naar de HA gegaan, heb een hele fijne HA dus dat durfde ik nog net aan. Heb een tijdje medicatie gehad en ook dus therapie om die angst om te buigen en ontspanningsoefeningen geleerd. Ik durfde vroeger nog niet eens in m'n eentje boodschappen te doen bij de supermarkt, zo erg was het.

Laatst bijgewerkt door Memories op 08-08-17 21:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-08-17 21:23

Geplaatst: 08-08-17 21:23

Hier ook wel herkenbaar, maar naarmate je ouder wordt zal het vanzelf steeds minder eng worden allemaal

Telefoneren houd ik ook nog steeds niet van, en dat geeft ook niet. Iedereen is anders en je moet jezelf niet te veel willen veranderen, maar juist accepteren en gelukkig zijn met wie je bent. Introverte personen kun je niet extrovert maken. Dat is nu eenmaal hoe je bent, en je kan wel naar de buitenwereld doen alsof je heel spontaan bent en tegen je gevoel in de drukte opzoeken, maar je zal er niet ineens van gaan houden. Als je niet gelukkig wordt van een baantje achter de kassa, zoek dan liever iets anders. Er zijn zo veel leuke baantjes. Al is het maar magazijnwerk, poetswerk, vakken vullen of productiewerk. Ik zelf zal ook nooit met plezier achter een kassa gaan zitten.

Faalangsttrainingen, hou op, ik heb ze allemaal gehad, en je hebt er echt niks aan

Psychologen enz, ook allemaal onnodig in mijn ogen. Introvert zijn is toch geen ziekte of afwijking

Gewoon je leven leven zoals je zelf bent en niks aantrekken van mensen die vinden dat je moet veranderen, dat is mijn mening

Ik heb zelf een tijd als thuishulp gewerkt, en die oude mensjes zijn zo blij als er een lieve en rustige meid komt helpen waar ze hun verhaal aan kwijt kunnen. Er zijn zo veel baantjes en beroepen waar een rustig karakter juist heel gewenst is.
Zo lang je geen grote problemen ervaart door je verlegenheid, er geen nachten van wakker ligt, en je bij een belangrijk telefoontje gewoon durft op te nemen is er echt niks mis met je

**Geplaatst**: 08-08-17 22:35

Re: Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 08-08-17 22:35

Ik ben zelf totaal niet verlegen maar heb wel last gehad van een sociale angst. Dit was eigenlijk des te ongemakkelijker, want mensen verwachten het niet van je als je niet verlegen overkomt.

Ik ben ervoor in behandeling geweest en heb geleerd dat elke situatie hoe dan ook goedkomt. Je doel achter die kassa is dat de klant het geld betaald voor zijn of haar boodschappen; dat het tien minuten langer duurt omdat jij een foutje maakt verandert je doel niet.

Ook heb om er veel aan gehad om al mijn angsten op te schrijven en in te schalen op een schaal van 1 tot 10 hoe angstig ik het ervaarde. Vervolgens werd me gevraagd om te kijken of ik de situatie makkelijker kon maken. In mijn geval ging het bijvoorbeeld over wijn serveren bij vreemden. Ik schaalde die in op een 8. Maar bij mijn ouders op een 4. Dan moest ik dus eerst de handeling doen die ik lager inschaalde en vervolgens opbouwen naar hetgeen wat je hoger ingeschat had. Het kost veel moed, maar als je iets doet wat je angstig vind en je ziet hoe veel je vooruit gaat, is dat een gigaboost voor je zelfvertrouwen.

Heel veel succes. Ik vind het dapper van je dat je dit topic hebt gemaakt en laat zien dat je eraan wilt werken. Alleen zo word jij diegene die jij wilt zijn en bent, en niet diegene die zich laat leiden door angst!

**Geplaatst**: 09-08-17 13:47

Re: Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 09-08-17 13:47

Heel erg bedankt voor jullie ervaringen en tips!

Ik kan er echt wat mee

**Geplaatst**: 09-08-17 13:54

Re: Verlegen zijn en sociale angst

Geplaatst: 09-08-17 13:54

Ik herken het ook. Durfde ook niet te bellen. Liet na veel zeuren vaak mijn moeder telefonische dingen regelen. Sloeg ook de intro over van mijn opleiding (ook omdat het totaal niet mijn ding is en schreeuwend duur), en vermeed menselijk contact. Echter vond ik het werken achter de kassa wel fijn. je maakt niet echt menselijk contact vind ik. beetje automatische piloot idee.
Echter was ik niet echt terughoudend maar meer haantje de voorste met mijn grote mond meestal.

Ook dat leer je snel af in de brugklas:P

Ik ben een sociale studie gaan doen omdat ik wist dat ik de zorg in wilde en mensen wilde helpen. De telefoon angst heeft wel tot het laatste jaar geduurd. Op stage ging vaak de telefoon en die liet ik gaan. Echter op mn laatste stage moest ik zelfstandig werken en daar hoort dus bij dat ik acties uit zet (zoals hulpmiddelen inzetten, rolstoelen bestellen met de juiste maten, collega's bellen voor overleg etc) en dan moet je wel. Niemand kan dat voor jou regelen. Dus in het begin ging ik helemaal opschrijven wat ik moest regelen. En helemaal alle 'ja maars...' uitgewerkt. alle scenarios stonden op papier.
En dan belde ik, zweet in mn handen, en dan vertelde ik wat ik wilde en dan zei de andere kant: oke mevrouw ik heb het genoteerd het komt uw kant op...' oh... oke.. daar ging mn hele voorbereiding van een uur:P

Nu heb ik mijn eigen praktijk, en nu ben ik echt over de belangst heen. Ik bel met grote zorgverzekeraars, grote instanties, klanten, andere paramedici, huisartsen. Maakt me nu echt niet meer uit. Misschien is een sprong in het diepe zo verkeerd nog niet.

**Geplaatst**: 10-08-17 14:19

Geplaatst: 10-08-17 14:19

Ik herken het zeker. Wat voor mij erg heeft geholpen is het juist opzoeken. De uitdaging aangaan. En met bellen dat leer je ouder wordt

**Geplaatst**: 11-08-17 09:53

Geplaatst: 11-08-17 09:53

RoyceMack schreef:
Ik herken het ook. Durfde ook niet te bellen. Liet na veel zeuren vaak mijn moeder telefonische dingen regelen. Sloeg ook de intro over van mijn opleiding (ook omdat het totaal niet mijn ding is en schreeuwend duur), en vermeed menselijk contact. Echter vond ik het werken achter de kassa wel fijn. je maakt niet echt menselijk contact vind ik. beetje automatische piloot idee.
Echter was ik niet echt terughoudend maar meer haantje de voorste met mijn grote mond meestal.

Ook dat leer je snel af in de brugklas:P

Ik ben een sociale studie gaan doen omdat ik wist dat ik de zorg in wilde en mensen wilde helpen. De telefoon angst heeft wel tot het laatste jaar geduurd. Op stage ging vaak de telefoon en die liet ik gaan. Echter op mn laatste stage moest ik zelfstandig werken en daar hoort dus bij dat ik acties uit zet (zoals hulpmiddelen inzetten, rolstoelen bestellen met de juiste maten, collega's bellen voor overleg etc) en dan moet je wel. Niemand kan dat voor jou regelen. Dus in het begin ging ik helemaal opschrijven wat ik moest regelen. En helemaal alle 'ja maars...' uitgewerkt. alle scenarios stonden op papier.
En dan belde ik, zweet in mn handen, en dan vertelde ik wat ik wilde en dan zei de andere kant: oke mevrouw ik heb het genoteerd het komt uw kant op...' oh... oke.. daar ging mn hele voorbereiding van een uur:P

Nu heb ik mijn eigen praktijk, en nu ben ik echt over de belangst heen. Ik bel met grote zorgverzekeraars, grote instanties, klanten, andere paramedici, huisartsen. Maakt me nu echt niet meer uit. Misschien is een sprong in het diepe zo verkeerd nog niet.

Dit is een ontzettend goede tip. En niet alleen toepasbaar op het bellen maar op alles. Ik heb gemerkt dat mijn sociale angsten zijn zoals ze zijn wanneer ik dingen niet kan inschatten. Dan denk je Ohjee maar wat nou als ik een fout maak, en dan raak je in paniek.
Wat nou als je daadwerkelijk die fout uitschrijft en wat er dan gebeurt? Bedenk hoe je het op kan lossen, hoe erg is zoiets nou daadwerkelijk? Schrijf dit allemaal uit op papier en zo heb je eigenlijk altijd een redmiddel want je bent voorbereid. Deze manier is het maken van g schema's, je hebt er ook hele handige apps voor om dat te doen.

Buiten dat heb ik ook cognitieve gedragstherapie gehad en dat heeft heel goed geholpen. Maar je zou dit al eens kunnen proberen.

En bedenk of je iets de moeite waard vind, ik ben bijvoorbeeld niet naar de intro van mijn opleiding geweest want ik vind zulke dingen vreselijk, net zoals werken in de horeca. Ik vraag mezelf altijd af of ik het het waard vind voor de hoeveelheid angst die ik heb. Je moet niet gaan vermijden maar je hoeft ook echt niet álles te doen omdat je er 'gewoon doorheen moet'.

Nomineer dit bericht ×