Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Moderators: Hanmar, Princesj, Mondy, Mjetterd, Nala, ynskek, Polly, Ladybird

 
 
LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 15:58

Het is iets waar ik tot nu toe maar weinig over praat. Tot nu toe kan ik zeggen dat ik nog gezegend ben met 2 opa's en 2 oma's. Maar hier gaat helaas snel verandering in komen.. |(

Ik wed dat vele bokkers onder ons hierover mee kunnen praten.. Kanker.. een opa of oma, oom of tante, neef of nicht, broer of zus, een kennis, of wellicht zelfs iemand dichterbij dan wie dan ook; een van je ouders..

Een maand of 2 geleden belde mijn moeder mij, dat opa last had van benauwdheid en hiervoor naar de dokter was geweest. De dokter heeft hem doorgestuurd naar het ziekenhuis voor onderzoeken en later die week zou de uitslag er zijn. Ik was met een vriendin mee naar stal, gaf haar een lesje, gewoon omdat we dit allebei leuk vonden toen mijn moeder mij belde. Ik vond het vreemd dat ze me zo midden op de dag belde want normaal zou ze me dan 's avonds bellen, zo na het eten of eerst even appen. Toen ik opnam vertelde ze dat het niet goed was met opa. Hij bleek longkanker te hebben en ze waren bezig met onderzoeken. Hij moest misschien in het ziekenhuis blijven. Een paar dagen daarvoor was mijn vader opgenomen in het ziekenhuis omdat hij een hersenvliesontsteking had.

Mijn reactie was heel nuchter. Mijn moeder vroeg of het goed met me ging, waar ik was, of ze eventueel naar mijn huis moest komen maar het ging prima. Mijn vriendin zag wel aan mijn gezicht dat ik raar nieuws had gehad en vroeg wat er was. 'Lies, opa heeft kanker' vertelde ik haar. Geschrokken vroeg ze of het met me ging en daarop was mijn antwoord; Ja prima, de klap komt dalijk wel. Ik heb zelf nog heerlijk even mogen rijden waarbij ik het zelfs even vergat. Daarna mijn vriend geappt die inmiddels thuis was van werk dat ik hem wat moest vertellen, maar dat ik dat nu niet kon. Ik moest immers nog naar huis rijden en ik wist dat als ik het nog eens hardop zou vertellen dat ik dan niet meer in staat was naar huis te rijden..

Toen ik het aan mijn vriend vertelde barste uiteraard de bom. Ik had inmiddels gehoord dat opa direct werdt opgenomen. Ik wilde naar hem toe, maar durfde niet. Uiteindelijk mama gebeld die weer vroeg of ze moest komen, dit hoefde niet. Ik maakte mij zorgen om mijn vader die zelf in een ander ziekenhuis lag en nieteens naar zijn eigen vader kon. Papa was gebroken..

Ik heb uiteindelijk mijn oma gebeld en afgesproken dat ik de volgende avond naar hem toe zou gaan. Hij had een drain in zijn longen om het vocht eruit te halen. Ik was er als eerste en opa begon me heel lief uit te leggen wat hij nu had en wat ze aan het doen waren. Alsof er niets aan de hand was. Later kwamen er nog een aantal familie leden en uiteraard hebben we met zijn allen zitten janken. 'Ik ben al blij als ze mijn leven 2/3 jaar kunnen rekken' had hij gezegd. Die blijft behoorlijk hangen kan ik jullie vertellen. Mijn opa, ondanks een slechte knie en vaak last van zijn rug, zo fit als een hondje.

Hij moet me nog zien trouwen en kinderen zien krijgen. Een week ervoor had ik nog tegen iemand gezegd; als ik zo naar mijn opa's en oma's kijk worden ze allemaal minimaal 100!

Inmiddels weten we dat opa zijn kanker veroorzaakt is door zijn werk vroeger. Astbest. Hij heeft inmiddeld de eerste chemo's gehad maar deze zijn alleen verlengend en hij zou nooit genezen. Opa heeft heel veel pijn, en is heel verdrietig. Oma houd zich sterk maar in mijn 22 jaar zie ik haar voor het eerst huilen, en echt, het breekt me. Ik laat het vrijwel niemand zien, kan ook niet zomaar mijn tranen laten lopen wanneer ik er aan denk en het zou willen laten zien. Maar het breekt me echt.

Mijn lieve gekke opa. Vandaag is mijn moeder 50 geworden en dit hebben we gister goed gevierd maar iemand die er altijd bij zou zijn was er niet, hij had pijn, wil niet van iedereen alle vragen krijgen..

Mijn moeder appte me vandaag om te zeggen dat ik van de week even bij ze langs moet, maar is het raar dat ik dit niet durf? Dat ik bang ben? Ik heb opa niet meer gezien na zijn eerste chemo.. wat als opa opa niet meer is? Is het raar dat ik zo bang ben voor wat ik ga zien, wat ik deze week zou zien als ik langs ga? Wat ik over een maand zie als ik langs ga? Over 2 maanden misschien? Of wat ik over misschien 3 maanden niet meer kan zien? Hij kan zo nog 1-2 jaar doorlopen, maar het kan ook met 3 maanden al klaar zijn..

Begin december ben ik jarig, wat als hij vlak daarvoor overlijd? Of als hij er niet bij kan zijn omdat hij te ziek is?

Ik weet dat ik heel veel spijt ga krijgen als ik niet bij ze langs ga, maar is het zo ontzettend raar dat ik dat gewoon niet durf? En ik echt ontzettend bang ben? Is dat raar als ik dat bijvoorbeeld aan mijn moeder vertel, of aan mijn vader?

Ik heb geen idee wat ik nu met dit topic wil, maar misschien zijn er mensen die dit herkennen. Die mijn gevoel snappen en die hier wat advies over hebben. Ik ben nog nooit iemand verloren die zo dicht bij mij staat, nog nooit is iemand zo dicht bij zo ernstig ziek geweest.. een aantal jaar geleden met ik een tante verloren maar wel een verre tante, en natuurlijk heb ik hier veel verdriet van gehad maar dit was toch anders...

|( Y;(

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!


luuntjeJarig

Berichten: 10604
Geregistreerd: 18-08-04
Woonplaats: Nieuw-Vennep

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:05

Heel veel sterkte.
Kanker is een vreselijke ziekte.
Als het lukt ga dan regelmatig langs bij je opa, kan hij vast erg waarderen.

[o]

xyzutu2

Berichten: 9100
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:08

Poeh, dan krijg je het ook wel echt over je heen als eerst je vader en dan je opa opgenomen wordt. Ontzettend jammer ook dat ze in twee verschillende ziekenhuizen liggen, kan dat niet veranderd worden?

Dat je het eng vindt om langs te komen is heel normaal en menselijk, maar bekijk het eens van de andere kant; voor jouw opa is het waarschijnlijk nog veel enger om mensen op bezoek te vragen als hij niet meer zijn oude zelf voor ze kan zijn. Voor hem is dat verlies van wie hij altijd voor zijn omgeving was waarschijnlijk nog moeilijker dan voor jou, dus als hij toch die moeite wil doen om mensen te blijven zien, dan kun je ervan uitgaan dat hij dat ook écht heel graag wil.
Naar je opa gaan doe je dan misschien tijdelijk minder voor jezelf, maar meer voor hem. En het gekke is; alles went. Mijn zusje lag met een hersenbloeding half verlamd in het ziekenhuis. De eerste keer haar zien was vreselijk naar, maar op een gegeven moment wen je aan dat iemand nu gewoon anders is geworden en dan kun je door de ellende heen toch weer een evenwicht vinden waarin je er voor elkaar kunt zijn.

maximuss

Berichten: 3224
Geregistreerd: 15-09-11
Woonplaats: Down with the fishes

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:10

Eerst en vooral heel veel sterkte!
Mijn advies is: ga er zoveel mogelijk langs, dan gaan de veranderingen in zijn fysieke toestand niet zo abrupt en opvallend zijn. Minder shockerend zeg maar omdat je het geleidelijk ziet gebeuren...

Hier is de kanker sinds een jaar terug bij mijn moeder en het is leven van dag tot dag of van scan tot scan.

LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 16:11

Ze zijn inmiddels gelukkig allebei thuis, en gelukkig mocht mijn vader na 3 dagen het ziekenhuis uit en kon hij zelf naar zijn vader toe.

Ik wil juist heel graag naar mijn opa toe, maar ben zo bang voor wat ik ga zien, en bang dat hij er helemaal niet op zit te wachten dat ze steeds bezoek krijgen..

In de tijd van dat alles bekend werdt tot nu zijn er ook al de nodige tatoeages gezet. Zo heeft mijn vader de geboorte jaren van zijn ouders laten tatoeëren en mijn broertje en nichtje de geboorte jaren van ouders en broer en zus..
Vind ik overigens hele mooie gebaren..

Zou zelf zo graag iets voor ze doen waaruit blijkt hoeveel ik van ze hou maar die ideeën blijven helaas nog uit..

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!

TrIjNiE__

Berichten: 2479
Geregistreerd: 05-03-11
Woonplaats: België

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:14

Meid heel veel sterkte, het is zo'n ontzettende rotziekte :(:) In februari werd bij mijn opa slokdarmkanker vastgesteld. Hij werd geopereerd en door allerlei complicaties achteraf (longontsteking,..) verbleef hij meer dan 3 weken op de IC ipv 5 dagen. Eerste keer in 19 jaar dat ik mijn opa boos en verdrietig zag, huilend lag hij daar in bed, totaal gefrustreerd ;( Hij is er gelukkig weer bovenop gekomen, maar het was heftig om hem zo te zien veranderen. Nogmaals sterkte, geniet nog van jullie momenten samen :(:)

Sultan <3

xyzutu2

Berichten: 9100
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:17

De meeste ernstig zieken geven heel goed aan wanneer het te vermoeiend voor ze wordt - sterker nog, dat wordt vaak gewoon door hun ziekte bepaald. Als je bij hem bent kun je hem vragen wat voor hem de prettigste manier is om bezoek te krijgen; liever 's ochtends of 's avonds, en liever twee keer kort of een keer lang?
Ik zou niet teveel voor hem in gaan vullen als hij zelf nog helder kan nadenken over wat hij wel en niet wil. En zelfs al blijkt al het bezoek dat hij nu krijgt toch teveel, dan kunnen je opa en oma dat de komende weken gewoon terugschroeven. Het zal voor iedereen een ontdekkingsreis zijn om uit te vinden wat werkt en wat niet. :)

HaKuNaMaTa

Berichten: 2397
Geregistreerd: 15-07-12

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:18

Heftig heel heftig! Zeker als 2 van je geliefde in het ziekenhuis liggen.. hersenvlies ontsteking is ook niet niks..

En kanker.. tja.. ik snap je gevoel volledig.. mijn schoonvader heeft kanker in zijn maag, met uitzaaiingen naar de buikwand. Dit weten we sinds februari, en hij is echt een 2e papa voor me..

Het moeilijke is om positief te blijven, maar probeer het wel! Echtwaar! Daar bereik je meer mee dan bij de pakkenneer te gaan zitten.. al is het uit eigen ervaring heel makkelijk gezegd..

Als je ooit iets kwijt wil, je mag me altijd een pb doen, of appe, of wat dan ook!

bigone

Berichten: 26436
Geregistreerd: 03-08-09

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:25

Misschien heel cru wat ik nu zeg maar jij en je familie hebben , ondanks de zware diagnose, gelukkig nog tijd om afscheid te nemen. Mijn lievelingsopa was op slag dood na een ongeluk. En als 15 jarige was dit ook mijn eerste ervaring met de eindigheid van het leven. Ga heen, alleen je aanwezigheid kan al genoeg zijn, vertel hem dat je niet weet wat je moet zeggen maar wel heel graag even bij hem wil zijn. Nu kan het nog!!!!

bruintje123

Berichten: 14667
Geregistreerd: 30-06-14

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:28

Op mijn 11e was mijn halve familie al uitgeroeid aan kanker, waaronder mijn vader maar ook opa's, oma, tantes.
Dus helaas weet ik wat het is.
Mijn tip ga er wel heen. Je hoeft niets te zeggen, gewoon er zijn en het gesprek gaat wel zoals het gaat.
Ja hij veranderd, maar hoe langer je wacht hoe groter dat verschil zal zijn. Hoe groter de drempel word om te gaan.

Sterkte

&if=1 zet dit achter een url en zie alleen de foto's in een topic.

LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 16:34

Bedankt allemaal.

Ondanks dat het een rot onderwerp is, en een rot situatie doet dit me wel veel goeds. Ik denk dat dit voor mij gewoon een hele mooie schop onder mijn kont is om wel naar hem toe te gaan. Ook omdat ik weet dat als ik het niet doe het alleen maar moeilijker wordt en ik spijt ga krijgen als het dalijk niet meer kan.

Maar wat dat betreft denk ik veel te veel na over wat ik moet verwachten enzo..

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!

Kimbers

Berichten: 4641
Geregistreerd: 04-02-05

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 16:56

Je moet niks verwachten ook toch? Je gaat gewoon bij je opa op visite. Hij is dan wel heel ziek maar ook nog steeds gewoon je lieve opa. Probeer hem ook nog gewoon te zien los van zijn ziekte, er is toch niks engs aan je opa? :)

Veel sterkte voor jou en je familie.

LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 17:21

Kimbers schreef:
Je moet niks verwachten ook toch? Je gaat gewoon bij je opa op visite. Hij is dan wel heel ziek maar ook nog steeds gewoon je lieve opa. Probeer hem ook nog gewoon te zien los van zijn ziekte, er is toch niks engs aan je opa? :)

Veel sterkte voor jou en je familie.


Dank je wel. En wat je zegt is ook zo hoor. Maar ik denk gelijk het ergste. In mijn hoofd zit al een beeld van hoe hij veranderd zou zijn en dat beeld krijg ik er maar lastig uit. Ondanks dat ik weet dat we daar nog niet zijn, zit het wel al in mijn hoofd.

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!

Amado7

Berichten: 9011
Geregistreerd: 04-06-11
Woonplaats: In het leukste dorp.

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 17:24

Heel veel sterkte! Zo heftig, als iemand door kanker getroffen wordt.

Een paar kennissen van mij hebben ook kanker gehad. Jonge mensen. Ik snap dat het lastig kan zijn om op bezoek te gaan, maar ik zou toch gaan. Als je eenmaal geweest ben ben je blij dat je geweest ben. En zeg maar gewoon dat je het moeilijk vind of dat je niet weet wat je moet zeggen, dat geeft helemaal niets. Soms is het alleen al om er te zijn.


Sterkte!

Be kind to yourself
Ik hou nu al van Wakkerdam

~Enjoy the moment Fotografie @enjoythemomentfotografie

Ragdollcat
Berichten: 14302
Geregistreerd: 03-08-08
Woonplaats: Daar waar ik woon

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 17:25

Ik voel verschrikkelijk met je mee!!!

Heel veel sterkte voor jou en je familie..........

Kanker is een verschrikkelijk iets...........ik weet er alles van.

Ik stuur je een PB.

Hier alvast heel veel knuffels van mij voor jou.

MarcoBorsato

Berichten: 35113
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Blaricum

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 17:29

Ah grietje toch, wat moeilijk en verdrietig.

Maar wat Kimbers zegt, je opa is nog steeds je opa maar ook als hij wel heel veel veranderd is. Er ligt een heel moeilijke tijd voor jullie in het verschiet, maak mooie herinneringen en stel nog alle vragen die je wilt stellen.

Hoe fit is je opa? Er is een heel mooi invulboek 'Opa vertel 'ns' en dat hebben mijn opa en oma gekregen. Ik vind het heerlijk om het te lezen, zelfs een jaar na haar overlijden lijkt mijn oma dan weer zo dichtbij <3

quera. Voor altijd en langer

Warme groet, Gerda

Wings_love

Berichten: 1515
Geregistreerd: 25-02-08

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 17:42

Dit lijkt me een hele lastige situatie voor jullie allemaal. Ik wil je meegeven niet naar de ziekte te kijken, maar naar je opa zelf. Dat is heel lastig na zo'n diagnose, maar je opa zelf is niet veranderd. En ja, je zult in de komende periode verschillen in uiterlijk gaan zien, maar kijk dan naar zijn ogen. Die veranderen niet. En praat vooral veel. Met je opa, met je vriend, met je ouders, met andere familieleden. Vertel wat je dwarszit en dan kunnen zij je ook helpen. Zij kennen je beter dan wie dan ook. In zo'n situatie is het juist belangrijk om veel te delen. Vertel, deel, knuffel, geniet van de kleine dingen. Veel sterkte!

melissac

Berichten: 878
Geregistreerd: 02-06-13
Woonplaats: apeldoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 18:20

Aller eerst heel veel sterkte..

Ook ik weet helaas hoe het is..
Mijn opa had op 50 jarige leeftijd te horen gekregen dat hij chronische lymfatische leukemie had, zijn leven zou verlengd kunnen worden met max 5 a 6 jaar.
Ze hebben ook gekeken of er eventueel een stamcel donor was die hem kon helpen, zijn zussen waren helaas niet geschikt, daarna hebben ze gekeken of zijn broer wel geschikt was. Dat was hij, hij stond ervoor open om te helpen en ze hadden een afspraak gemaakt, helaas heeft hij een ongeluk gehad waardoor hij om het leven is gekomen.
Ze hebben daarna tegen mijn opa gezegd dat als hij ook maar een verkoudheid had dat hij naar het ziekenhuis moest komen. Ik was eigenlijk elke dag bij mijn opa en oma omdat mijn band veel beter was met mijn opa dan met mijn ouders. Mijn opa heeft me ondanks zijn ziekte helemaal opgevoed omdat mijn ouders niet tot mij door konden dringen.
Op 1 dag kwam ik tussen de middag bij mijn opa en oma eten, dat deed ik altijd omdat dat maar 5 minuten lopen was van school af. M'n opa voelde zich niet goed maar wou niet naar het ziekenhuis omdat wij die dag daarvoor hadden afgesproken dat we een film zouden kijken, ondanks dat ik al een aantal keer had gezegd dat ik wou dat hij met mijn oma mee ging. Ik ben terug naar school gegaan en toen school klaar was ben ik weer naar hun toe gelopen. Wat daar gebeurde blijft voor altijd op m'n netvlies staan. Mijn oma was boodschappen aan het halen en ik kwam de keuken in, ik zag m'n opa zitten helemaal benauwd en bijna geen mogelijkheid meer om te ademen. Ik was op dat moment 9 jaar, m'n oma had al een aantal keren laten zien wat ik moest doen als er wat gebeurde en zij er niet was. Ik belde m'n opa's dokter omdat hij moest zeggen of we langs moesten komen, zijn advies "kijk het nog maar even een dagje aan" op dat moment kwam mijn oma de keuken in en pakte ze de telefoon af. Vervolgens heeft ze nog een tijdje met het ziekenhuis gebeld maar ze zeiden dat hij morgen maar moest komen. M'n oma heeft toen nog het ziekenhuis in Zutphen gebeld en die kwamen er met spoed aan, hij had een longontsteking en we waren hem bijna verloren in de ambulance.

Daarna was het echt duidelijk dat hij de dingen moest gaan doen waar hij van hielt want hij had niet lang meer.
Hij heeft een topolino gekocht, hij wou graag dat ik ging paardrijden dus hij heeft me op een manege ingeschreven en ging altijd mee naar mijn lessen en in zijn laatste maanden heeft hij op een camping gezeten waar hij nog ruzie heeft staan maken want zijn plek was bezet. :')

Ineens ging het extreem slecht en lag hij in het ziekenhuis, ik ben altijd bij hem geweest maar deze keer wou hij niet dat ik kwam dus ik ben gewoon naar school gegaan. Die avond werd ik om 3 uur 's nachts wakker en maakte ik m'n moeder wakker om te zeggen dat ze binnen 10 minuten gebeld werd door m'n oma omdat m'n opa dood zou gaan, m'n moeder geloofde me niet en is weer verder gaan slapen. Ineens werd ze gebeld door m'n oma dat ze voor de keuze stond om hem te laten gaan of het nog een jaartje te rekken maar dan zou hij leven als kastplantje. Hij kon alleen nog maar ja en nee schudden. Mijn moeder is toen heel snel naar het ziekenhuis gegaan, ik wou mee maar m'n opa wou me niet zien dus ik ben huilend naar school gegaan. Toen ik naar huis ging van school ben ik heel snel naar m'n kamer gelopen want ik had al jaren een cadeautje voor hem liggen die ik aan hem wou geven als hij zou komen te overlijden. Ik ben met het cadeautje naar het ziekenhuis gefietst en daar zag ik mijn opa, heel hard nee schudden. Hij heeft tot op het laatste moment gevochten. Zijn hoofd wou zo graag leven maar z'n lichaam kon niet meer.


Ik wil je heel veel sterkte wensen en zie hem niet als een ziek persoon, zie hem zoals hij altijd was en is. Hij is nogsteeds dezelfde persoon. :(:)

Bentley, kerstmuts, 8 maanden

LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 18:50

lieveli schreef:
Ah grietje toch, wat moeilijk en verdrietig.

Maar wat Kimbers zegt, je opa is nog steeds je opa maar ook als hij wel heel veel veranderd is. Er ligt een heel moeilijke tijd voor jullie in het verschiet, maak mooie herinneringen en stel nog alle vragen die je wilt stellen.

Hoe fit is je opa? Er is een heel mooi invulboek 'Opa vertel 'ns' en dat hebben mijn opa en oma gekregen. Ik vind het heerlijk om het te lezen, zelfs een jaar na haar overlijden lijkt mijn oma dan weer zo dichtbij <3


Opa is altijd heel fit geweest. Als iemand ging verhuizen of verbouwen was hij de eerste om te behangen en laminaat te leggen.

Dat boek lijkt me wel interessant, kunnen ze dat invullen?

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!

Fleur_Laura

Berichten: 4339
Geregistreerd: 28-07-06
Woonplaats: Eindhoven

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 20:04

Zou je niet aan een van je ouders kunnen vragen of je opa veranderd is door de chemo? Dan hoef je ook niet meer allerlei beelden te bedenken van hoe hij er nu uit ziet. Misschien geeft je dat wat rust dan.
Verder wil ik je heel veel sterkte wensen!

♥ ♥ღ

MarcoBorsato

Berichten: 35113
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Blaricum

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 20:06

Ja is een invulboek, verkrijgbaar op bol.com!

quera. Voor altijd en langer

Warme groet, Gerda

LoveUggs

Berichten: 8459
Geregistreerd: 12-01-11
Woonplaats: Den Haag

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-08-17 20:49

Ik weet niet of mijn ouders zijn langs geweest. Uiteraard spreken mijn ouders, oma en oom en tante elkaar veel wbt mijn opa. We gaan woensdag even bij ze langs.

Mijn nichtje is wel al bij ze geweest. Die vertelde wel dat hij anders reageert. Opa was altijd heel vrolijk. Zo doof als het maar zijn kan en zijn gehoorapparaat 9/10x uit. Zei altijd; he?! Wat zeggie?!

Mijn nichtje trekt altijd aan zijn oor als ze langs hem loopt. Normaal reageert hij door te roepen; hee wat mot dat? En dit deed hij nu dus niet, maar ik hoop vooral dat het mee valt.

Lieveli, ik ga eens kijken op bol!

Soms is er zo veel wat we kunnen voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...

https://www.facebook.com/pages/MA-Fotog ... 6784189755

[IM] Dag maatje, lieve Gaspard, ik hou nogsteeds van je!

TinkerTreas

Berichten: 2973
Geregistreerd: 03-08-04

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 21:45

Wat heftig zeg, heel veel sterkte de komende periode.

Ik heb een aantal jaar geleden 2 ooms aan asbest kanker verloren. Ze hadden bij hetzelfde bedrijf gewerkt en waren vrijwel tegelijk ziek geworden. En ze zijn een paar maanden na elkaar overleden.
Dit was echt een heftige periode voor de familie.

Niet lang na het overlijden van mijn ooms, begon mijn vader benauwd te worden. Ik dacht echt dat ik gek werd.
Maar "gelukkig" was het bij hem copd. Ook geen pretje natuurlijk, maar tot nu toe goed te doen voor hem met medicatie.

c_alsemgeest

Berichten: 16665
Geregistreerd: 18-01-04
Woonplaats: 's-Gravenzande

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 21:47

Heel veel sterkte... ik weet helaas wat deze vreselijke ziekte kan doen. Toen ik 9 was had ik geen opa's en oma's meer.
Nu ik 32 ben heb ik bijna geen ooms en tantes meer en ook mijn vader ben ik eraan verloren.

Warina (Commandeur x Krawall) 05-05-'80 - †08-09-'09
United (Havidoff x Jazz) 11-05-'01 - †14-06-'17
Jam Session (Don Tango B x Krack C) 02-05-2014

Xyris

Berichten: 8742
Geregistreerd: 16-01-03
Woonplaats: Bussum

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-08-17 22:30

Ik reageer normaal niet zo op topics, maar nu toch maar wel een keertje. Ik heb morgen 2 weken geleden mijn opa gecremeerd, ook kanker. 5 weken geleden kwamen ze er achter dat een goedaardige kanker kwaadaardig was geworden, hij moest net als jouw opa gelijk in het ziekenhuis blijven alleen mijn opa is er dan alleen uit gekomen om te sterven, wat in totaal dus 3 weken heeft geduurd.

Ik begrijp heel goed hoe je je voelt, ik ben dan 32 maar ook ik vond het verschrikkelijk confronterend om hem op te zoeken, vooral omdat ik wist dat het over dagen, hooguit weken ging. Het werd voor mij nog moeilijker toen ik in de smiezen kreeg dat opa me eigenlijk niet meer wilde zien terwijl hij de rest van de familie nog wel graag wilde zien. Hij heeft het nooit zo tegen me gezegd maar als je naast zijn bed zit en je wordt beleefd genegeerd terwijl hij tegen anderen het hoogste woord heeft dan voel je hem wel.

Juist om die reden heb ik ook besloten hem daarna niet meer op te zoeken. Als hij me nog wilde zien dan zou hij wel om me vragen -> dat heeft hij nooit meer gedaan.

Laat alsjeblieft tot je doordringen dat de dood niet het ergste van het verhaal is, het is de weg er naar toe. Kanker is een nare ziekte, je zegt dat hij nu al pijn heeft. De chemo's maken het alleen maar erger, hij zal steeds meer aftakelen en steeds minder opa zijn, als dat drie jaar moet duren ga je echt wensen dat hij dood gaat...
Mijn vader was constant bij hem aanwezig dus ik hoorde alle verhalen van hoe hij aftakelde, zag de foto's die in de gezinsapp langs kwamen... Ik zal niet in detail gaan, tenzij je er liever op voorbereid bent, maar ga je niet druk maken om de dood, dat zal uiteindelijk de verlossing zijn en zal jou en iedereen om je heen, hoe veel pijn het ook doet, rust geven en vooral je opa. En het laatste wat je moet denken is "wat als..." want daar heb je écht alleen jezelf mee. Het veranderd toch niet, hoe laag of hoog je ook springt, wat komt dat komt... Probeer dat in je achterhoofd te houden. Niet te druk maken en genieten van de mooie momenten. Kanker, echt, het is een zegen als je er snel door kan gaan zodra er pijn bij komt kijken.

Ik weet dat ik hard uit de hoek kom maar ik hoop dat je toch wat kan met mijn woorden, al is het maar dat je er iets makkelijker mee om kan gaan.

Heel veel sterkte, ook met je vader!
Je mag me altijd een PB-tje sturen.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: carineken, Everest, Facebook, PetalBot en 8 bezoekers