Geplaatst X is zowat geobsedeerd door mijn zoon. Staat elke ochtend bij ons huis om te spelen en komt gerust 5/6 keer terug als zoon aangeeft dat hij geen zin heeft.
Nu weten we, omdat hij wat bijzonder is (lager intelligent, sociaal nogal zwak) dat duidelijkheid essentieel is. Dus hebben we al afgesproken dat zolang de gordijnen dicht zijn hij niet mag langskomen. En dat hij niet voor het huis heen en weer mag rijden op zijn fiets (dat deed hij zo een kwartier lang, is echt iets waar we bloednerveus van werden!). En daar doet hij erg zijn best voor en dat is fijn! Al dan niet altijd succesvol, want hij blijft met regelmaat proberen of we misschien niet al van mening veranderd zijn
Hij houdt het huis als een havik in de gaten en binnen 5 minuten nadat de gordijnen open gaan staat hij voor de deur, als we thuis komen van bijv boodschappen doen staat hij binnen 5 minuten voor de deur
Eigenlijk voelen we ons begluurd en niet meer vrij, we houden er constant rekening mee dat X weer voor de deur zal staan, we zijn er eigenlijk zat van! En wat ook belangrijk is, zoonlief vind het ook enorm vervelend. Die wil ook wel eens relaxed niksen in zijn uppie maar zodra X voor de deur staat voelt hij zich verplicht te spelen, want het kereltje is ook ook erg aardig.. En dat is zo! X is ook lief, gezellig en doet enorm zijn best.
We overwegen nu om het kereltje te verbieden om bij ons te komen, als onze zoon wil spelen zoekt hij het ventje wel op. Om ons gevoel van vrijheid terug te krijgen. Maar dat is wel heel heftig ook natuurlijk. Hij snapt het gewoon niet dat hij grensoverschrijdend bezig is..
Ik ben benieuwd of hier mensen nog goede ideeën hebben die we misschien nog kunnen proberen voor we hem een 'straatverbod' geven.
Alvast bedankt voor de tips!
(ah ik zie nu dat dit door iedereen wordt geopperd 
)
