Geplaatst 
Ik gebruik vaak de zoekfunctie op het forum om over allerlei onderwerpen mee te lezen. Het is zo fijn dat dit forum zo groot is en we elkaar het liefste willen helpen, advies willen geven of soms dat je zelf het verhaal van je af kan schrijven zodat het je oplucht of dat een ander zich in jouw verhaal herkent. Graag wil ik mijn verhaal kort vertellen omdat ik misschien wel tips krijg om nog meer van mij zelf te gaan houden en het verleden dat mij heeft gevormd nog beter te kunnen accepteren.
Als mantelzorger heb ik het thuis niet altijd makkelijk gehad. Mijn moeder heeft een psychiatrische ziekte wat er voor gezorgd heeft dat ik als klein meisje al vroeg de moederrol op mij heb genomen. In het verleden heb ik al verschillende therapieën gevolgd qua maatschappelijk werk/vertrouwenspersoon. Wel erg toepasselijk hé dat de mantelzorger vaak diegene is die in therapie gaat en de gene met de ziekte toch niets mankeert, zoals ze dat zelf dan zo vaak benoemen. Wij hebben er last van? Dus….
Natuurlijk weet ik dat mijn moeder ziek is en zij hier niets aan kan doen. De diagnose die ze vroeger heeft gekregen is Schizofrenie al vind ik het ook meer op Manisch Depressief lijken. Vorig jaar heb ik trauma therapie gevolgd en wauw wat heb ik een sprong vooruit gemaakt. Na deze heftige gesprekken leek het wel of ik toen pas volwassen ben geworden in de zin van kiezen voor jezelf, wie ben ik eigenlijk en nog onafhankelijker te worden. Het hele proces voelde wel aan als rouwen. Zo heeft ze bijvoorbeeld na een zelfmoordpoging ,die mislukte de volgende dag gezegd; Jammer dat het niet is gelukt. Auw wat deed dat zeer toen als 16 jarige. Nu heb ik zoiets van, je moet doen wat je denkt te doen. Ik heb mijn leven en jij hebt jouw leven. Goedbedoelde adviezen en gesprekken, het vreet energie. Je stopt er alles in maar je krijgt er helaas niets uit qua oplossing voor haar, dus mijzelf beloofd dat ze dan lekker verantwoordelijk is voor haar leven. (als ze advies nodig heeft zal ik er voor haar zijn) Het lastigste vind ik soms de discussies. Je moet er niet tegen in gaan want je wint het niet en het is verloren energie. Wel nog beter werken aan grenzen neerzetten. Blijft de omgekeerde wereld qua rollen.
Vroeger moest ik school zelf betalen en auto rijlessen. Daarvoor moest ik toen lenen. Vreselijk vond ik dat. Gelukkig daarna snel de cijfertjes die ik in het rood stond weggewerkt. Helaas nooit sparen vanuit huis mee gekregen. Dit heb ik mij door de jaren heen aangeleerd. Mijn moeder kan niet met geld omgaan en mijn vader is te zacht.
Qua relatie gebied heb ik verschillende partners gehad(ik hield vroeger niet genoeg van mijzelf en zocht liefde en stelde mij toch wat afhankelijker op) en steeds werkte het niet. Door mijn hooggevoeligheid deed ik veel voor de ander en zette mijn eigen verlangens ook op de achtergrond. Na een beëindiging van een relatie van vier jaar waarin de partner narcistische kenmerken had voel ik mij veel meer mijzelf weer worden. (Ik heb de relatie verbroken, moeilijkste stap maar wel de beste.) De beste relatie is die met jezelf hé! Maar ik ben wel iemand die de positieve kanten van deze relatie wil blijven zien. Verder ben ik door de trauma therapie ineens veel meer gegroeid in het ‘’wie ik ben en wat ik wil.’’ (bijv ook geen kinderwens) aangezien ik mijn hele leven al heb gezorgd voor mijn moeder.
Nu woon ik weer even bij pa en ma. Heel zuur aangezien ik niet heel veel spaargeld had maar wel fijn dat ze mij deze kans bieden. (nu weet ik nog meer hoe belangrijk het is om een goede spaarbuffer te hebben.) Aangezien mijn auto ook aan vervanging toe was heb ik mij dit jaar een auto van een paar duizend euro gekocht. Ik kon ook op mijzelf gaan wonen maar ik dacht ik koop mijzelf nu een super leuke auto waar ik wel minstens 10 jaar mee vooruit kan. Dan een baan met meer uren en dan even sparen en op mijzelf. Ze zijn alle drie gelukt alleen de laatste stap is wat anders gegaan waardoor ik volgend jaar uit huis zal gaan i.v.m. hoeveelheid spaargeld wat ik graag wil. (voelt gelijk aan als een test om te laten zien of ik grenzen kan neerzetten naar mijn moeder toe haha)
Ik werk namelijk in de zorg op parttime basis en helaas nu in de ziektewet doordat ik een terugval heb gehad. (paar jaar geleden val van het paard/blijvend lichte hersenletsel) Je ziet het alleen niet aan mij maar de vermoeidheid en de vele prikkels zorgen er voor dat ik op tijd mijn rust moet nemen. Deze terugval in mijn werk was even zuur doordat ik net een nieuwe baan had op een andere groep met meer uren wat ik al jaren wilde, dus meer salaris, ik blij, (had al plannen voor in de toekomst een eigen paardje) maar dit blijkt voor mij niet haalbaar te zijn. (zeg nooit nooit)
Ik ben gestart met revalideren en mijn doel is om straks lekker als woonbegeleider op een plek te werken van rond de 18/20 uur max. (werkgever helpt straks. Dit zou rond de 1050 netto euro zijn, ik zou daar wel van kunnen rondkomen. (het kan altijd slechter denk ik dan maar) en kan nog klimmen in de salarisschaal dus dan zou het over een aantal jaren rond de 1400 netto worden.
Mijn eigen paarden droom, ik droom er nog lekker over en vind het al super om andere hier op Bokt te volgen. Ik ben daarnaast ook liefhebber van honden, katten en cavia’s dus daar haal ik ook heel veel plezier uit.
En ik heb zelfs nu een super lieve jongen ontmoet die een beetje het soortgelijks heeft qua hersenletsel en wat een herkenning en begrip. (beide geen kinderwens en we genieten van elke dag want we kennen beide mindere dagen.) De zon schijnt nog mooier nu maar ik blijf mijzelf nu wel op nummer 1 zetten. Dat heb ik nu wel geleerd door de jaren heen.
En verder geniet ik van alle kleine dingen, een wandeling, een vlinder, een goede dag van mijn lieve moeder, een glimlach van een kind ect…heerlijk!
(verhaal springt wel een beetje van links naar rechts en terug.. hihi)