Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-17 13:29

Chronisch ziek en vooroordelen van anderen

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-17 13:29

Hoi bokkers,

Ik zou graag ervaringen willen delen of van anderen willen leren om om te gaan dat mensen je veroordelen.

Ik ben chronisch ziek; Sjogren, reuma en extreme suikerspiegel schommelingen.
Ik merk in mijn omgeving veel onbegrip. Een deel snap ik het ook wel. Ze zien niks aan me.
Ik merk in het dagelijks leven dat mensen een oordeel klaar hebben. Of dat ze me aan de kant zetten omdat ik ziek ben en dus beperkingen heb. Ik kan hier heel lastig mee omgaan. Ik voel me minderwaardig, onzeker, niet goed genoeg, het niet waard voor een vriend enz. Ik zoek wat lotgenoten, tips of wat anders.

Ik zet alles op alles om het goed te doen. Sta klaar voor anderen wat in mijn macht ligt. Soms ten koste van mezelf. En wat krijg je terug? Ik heb het niet over de mensen die er wel voor me zijn.
Maar relaties zijn toch een ding. Vrienden, ouders en familie van je vriend. Ze kijken je raar aan. Vinden je raar. En zien hun zoon liever met een ander...
Het doet zoveel pijn om af gewezen te worden door iets waar je niks aan kan doen!

Bedankt dat je de moeite hebt genomen om dit te lezen.

Laatst bijgewerkt door 2misty2 op 12-06-17 13:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-06-17 13:41

Geplaatst: 12-06-17 13:41

Denk dat je je topic moet aanpassen qua titel.
Krijg nl nu het justitiële gedeelte als ingang.

**Geplaatst**: 12-06-17 13:45

Re: Chronisch ziek en veroordeeld worden

Geplaatst: 12-06-17 13:45

Tja mensen vinden nu eenmaal altijd wat. Hoe belangrijk is goedkeuring van anderen kun je je dan afvragen?
Je kunt nog zo lief leuk sportief etc zijn en nog zijn er mensen die wat op je aan te merken hebben. Omring je met mensen die het wel begrijpen en jou goede energie geven en de rest lekker laten l*llen.

**Geplaatst**: 12-06-17 13:48

Geplaatst: 12-06-17 13:48

Hoe moeilijk het ook is, probeer maar niet naar de andere mensen te kijken. Je leven is al zwaar genoeg zonder dat je je al iets moet aantrekken van wat andere mensen denken. Doe wat je gelukkig maakt, en de pot op met wat de rest denkt!

Laatst bijgewerkt door The_Cat op 12-06-17 13:56, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-06-17 13:49

Geplaatst: 12-06-17 13:49

Ik herken het wel. Heb zelf chronisch rugpijn. De pijn is een gewenning geworden, maar op dagen dat het echt erg is kan ik er goed ziek van zijn.
Tillen en zwaar werk is geen probleem. Rare/aparte bewegingen maken wel.

Er zijn maar weinig mensen die het weten. Ik loop er niet mee te koop.
Maar ik merk wel, ondanks dat ik gewoon fulltime werk, dat er onbegrip is als ik bepaalde dingen afsla omdat ik het gewoon niet kan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-17 13:49

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-17 13:49

Morganlefay schreef:
Denk dat je je topic moet aanpassen qua titel.
Krijg nl nu het justitiële gedeelte als ingang.

Heb je gelijk in..dank je!

**Geplaatst**: 12-06-17 13:50

Geplaatst: 12-06-17 13:50

Tja, mensen gaan nooit veranderen. Gewoon zelf je grenzen kennen en er niet overheen gaan, omdat andere mensen wel eens zouden kunnen denken dat je je misschien aanstelt.

Zelf heb ik een gehandicapte kaart, maar ik loop heel soepel etc. Hoeveel woedende ( oudere ) mensen ik wel niet voor mij heb gehad die begonnen te roepen dat ik hem gekocht heb en zij meer recht hadden op de plek want ze hadden nog maar een longvolume van 90 oid. Gewoon vriendelijk glimlachen, zeggen hoe erg je het voor ze vindt dat ze zo'n slechte longvolume hebben en als ze dan nog doorgaan zeg ik dat ik er zelf eentje heb van 50.

En andere mensen worden weer afgewezen omdat ze rood haar hebben of omdat ze een accent hebben. Als mensen willen klagen over iemand, vinden ze altijd wel wat.

**Geplaatst**: 12-06-17 14:12

Re: Chronisch ziek en vooroordelen van anderen

Geplaatst: 12-06-17 14:12

Mensen begrijpen het niet

''ach af en toe een beetje hoofdpijn.. ja dat heb ik ook wel eens'' ene oor in andere oor uit. Vaak bedoelen ze het niet slecht.

Juist ook wel fijn dat ze het niet begrijpen, hebben ze er zelf iig nooit mee te maken gehad.

Heb er helaas ook veel ervaring mee, inmiddels kan ik me er echt niet meer druk om maken. De energie die ik wel heb steek ik liever in andere dingen

**Geplaatst**: 12-06-17 14:16

Geplaatst: 12-06-17 14:16

Helaas bekend, gelukkig ben ik afgelopen jaar flink vooruit gegaan kwa belasting, maar daardoor loop ik weer tegen andere vooroordelen en problemen aan.

was het eerder dat mensen me niet mee wilden hebben met leuke uitjes soms omdat ik het niet aan zou kunnen (mag ik dat zelf bepalen graag

) nu juist dat ze niet zien dat ik wel degelijk mijn beperkingen heb maar flink meekom met dingen. Mits ik flink rekening houdt met toch minder energie, veel meer pijn enz.doe de uitjes nu dus wel zoals skivakantie, festivals, achter oo motor mee mogelijk motorrijbewijs halen enz. $*\o/*$

Ik heb nog steeds mijn rolstoel nodig omdat lang staan en lopen domweg veel te veel zeer doet. Ook mijn allergie geeft de nodige beperkingen en moet ik uitkijken met teveel energie verbruiken. Al heb ik zoveel meer dan eerst. Heb ook een kaart die ik ondanks mijn verbetering hard nodig heb en mag houden, ook netjes overlegd met de gemeente idem met uvw ivm verbeteringen.

Vanwege een scheiding (schoonfamilie zag me liever gaan dan komen ook en heeft nooit gelooft dat ik wat mankeerde _-:(

27 jaar lang)en de werkelijk per toeval daarna optredende verbetering (een heeft niks met andere te maken maar er is een extra oorzaak van de ellende gevonden en opgelost) zijn de mensen waar ik nu mee omga vooral die me niet op mijn slechtst hebben gekend en omgekeerd. Dat geeft dus soms wel vreemde blikken en verwarring. -O-

Vooral de rolstoel meenemen maar wel vlot lopen (korte stukken korte tijd) geeft regelmatig de nodige vragen en veroordelingen. Omdat zij dus niet de pijn voelen die ik voel en sneller lopen domweg minder zeer doet. Korte stukken skieeen met de nodige hulpstukken en pijnstilling lukken nu ook $*\o/*$ dankzij keihard trainen. Maar ja de pijn blijft aanwezig.

Ik heb me er inmiddels bij neergelegd. Leg uit waar nodig en ga me niet beter of slechter voordoen dan ik ben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-17 15:32

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-17 15:32

Heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik heb enorm veel respect dat jullie het kunnen laten wezen zoals het is. Ik worstel er enorm mee! Ik kan wel zeggen dat het hun probleem is maar gevoelsmatig kom ik niet mee. Ik raak gefrustreerd, boos en verdrietig. Heb het idee dat ik harder moet vechten om mijn beperkingen weg te werken. Ik "verkoop" mezelf dan als ware. Ik zet een stapje extra om te compenseren.
Ik wil het gaan accepteren en dat gedrag of mening van een ander geen invloed meer op me heeft. Dat het bijna niks doet. Maar hoe?! Ben zo n gevoelig persoon...

**Geplaatst**: 12-06-17 15:34

Geplaatst: 12-06-17 15:34

Anderen kan je niet veranderen,jezelf wel.
Maar dat is niet makkelijk.
Wellicht kan je hulp zoeken hierbij.

Ik word ook regelmatig boos aangekeken als ik op mijn scootmobiel rij.
Vind ik niet leuk. En soms floept er dan een boze opmerking uit.
Maar ja aan de buitenkant zie je niks. Mensen oordelen nu eenmaal.

**Geplaatst**: 12-06-17 15:35

Geplaatst: 12-06-17 15:35

Ik heb in de jaren heel stevige revalidatie gehad, zowel dagrevalidatie dus vijf dagen per week met busje heen en weer en zelf heen en weer tuffen, daarbij zat oa fysio, ergotherapie, maar ook psycholoog en maatschappelijk werk voor de nodige tips en trucs om ermee om te gaan en reageren op anderen. Ondanks dat ik van mezelf stabiel ben heb ik er veel aan gehad.

Verder als je weet wat je mankeert en je niet toneelspeelt valt je niks te verwijten ook. Dus dan poep hebben aan anderen. Hooguit weer uitleggen over het hoe en wat.

**Geplaatst**: 12-06-17 15:36

Geplaatst: 12-06-17 15:36

Dat laatste moet je loslaten, want daar ga je uiteindelijk aan onderdoor. Zoek mensen om je heen die je accepteren zoals je bent, maar vooral, accepteer jezelf zoals je bent. Dat kan best lastig zijn, en het is ook echt geen schande om daar een s hulp voor te zoeken. Want waarschijnlijk is er een goede readen waarom je zo bent. Ongezonde coping noemen ze dat

**Geplaatst**: 12-06-17 15:36

Geplaatst: 12-06-17 15:36

TS ik herken je heel erg goed. Vooral dat extra compenseren. Juist met onzichtbare ziektes en aandoeningen is het zo lastig, want juist omdat mensen het niet zien ga je daar in mee.

Ik moet zeggen nu ik in een revalidatietraject zit, waar ze niet alleen lijf maar ook psyche meenemen, heb ik er al een stuk minder moeite mee. Op sommige dagen heb ik er nog steeds onwijs moeite mee hoor, en vooral de frustratie is dan erg. Maar het wordt al wel makkelijker. Ik ben inmiddels van mening dat bij chronische (onzichtbare) ziektes begeleiding van een psycholoog zo'n verschil kan maken. Vooral met betrekking tot de acceptatie en zelfacceptatie

**Geplaatst**: 12-06-17 15:38

Re: Chronisch ziek en vooroordelen van anderen

Geplaatst: 12-06-17 15:38

Een ding heb ik wel geleerd in de lange jaren van mankementen (vanaf mijn 12 e al) is je niet beter voordoen dan je bent. Heb je pijn meldt het kort. Ben je moe ben er eerlijk over, je hebt alleen jezelf er maar mee als je doet alsof er niks mis is. Dat vreet energie

**Geplaatst**: 12-06-17 15:43

Geplaatst: 12-06-17 15:43

Ik ben zelf ook heel gevoelig, maar heb wel al mijn aandoeningen geaccepteerd. Denk dat het daar voor een groot deel in zit. Accepteren dat ik ziek ben en dat ik grenzen heb. Lagere grenzen dan sommige andere en hogere dan weer andere mensen.

Ik hoef niet te compenseren, ik kan andere dingen. Net zoals ieder ' normaal mens' ook heeft. Je schoonmoeder kan toch ook niet een wereldrecord verslaan, iets wat een topsporter misschien wel kan. Maar misschien kan diezelfde schoonmoeder wel een operatie uitvoeren oid.

Iedereen is anders en je hoeft niets te compenseren. Knoop dat in je oren en geniet van je goede momenten. Is toch zonde om je dan druk te maken?

**Geplaatst**: 12-06-17 15:46

Geplaatst: 12-06-17 15:46

Je kunt niet verwachten dat iedereen begrip voor je heeft. Dat klinkt hard, maar het is wel een waarheid. Je ziet het niet aan jou, oké, jij ziet het ook niet aan een ander.
Ik weet absoluut waar ik over praat (zonder dat ik mijn medische geschiedenis op Bokt wil gooien) en heb gelukkig de instelling dat het nu eenmaal is zoals het is.

Oordelen doen we allemaal, maar laat het je niet raken.

**Geplaatst**: 12-06-17 16:59

Geplaatst: 12-06-17 16:59

De oplossing is makkelijk gezegd maar moeilijk gedaan: accepteer het zelf!
Je kan anderen niet veranderen en oordelen is menseigen jammergenoeg... wat hulp erbij om het te leren accepteren en mee om te gaan is wellicht niet overbodig.
Ik ben zelf ook erg gevoelig en heb mn beperkingen en het heeft me veel moeite gekost om hiermee om te gaan, maar inmiddels gaat dit best goed en jeetje wat scheelt dat een hoop energie! Energie die ik heel hard nodig heb om uberhaupt de dag door te komen... toch zonde om die te verspillen aan de totaal onterechte en bekrompen oordelen van anderen??

Besef je ook dat je die mensen eigenlijk gelijk geeft door je steeds aan te passen. Je problemen compenseren is eigenlijk toegeven dat je minder bent, dat je het moet 'goedmaken'. Stop daarmee! Je bent goed zoals je bent, inclusief alle moeilijkheden. Leer ermee omgaan, leef je eigen leven want zij staan niet in jouw schoenen! Die manier van denken heeft mij heel erg geholpen. Leuk is het nooit, de oordelen kunnen flink pijn doen. Maar me daarop aanpassen maakt alles alleen maar erger...

Ik loop nu in lelijke kleding die uvwerend is maar hey, daardoor kan ik buiten komen zonder ziek te worden! Dus laat ze maar kijken en fluisteren, ik huppel door. Die kleding betekent voor mij vrijheid in de zomer die ik eerst niet had. Zij zijn niet degene die anders huilend en benauwd op bed liggen weg te branden, zij hoeven de gevolgen niet te voelen...
Ik kan misschien fysiek niet zoveel als een ander van mijn leeftijd maar wederom: de mensen die daar over oordelen zijn niet degene die vergaan van de pijn als ik te ver ga... dat ben ik en ik alleen. Mijn pijn, mijn energie, mijn allergieen...dus ook mijn grenzen!

**Geplaatst**: 12-06-17 17:46

Re: Chronisch ziek en vooroordelen van anderen

Geplaatst: 12-06-17 17:46

Inderdaad, het gaat er om dat jij jezelf accepteert zoals je bent en goed voor jezelf gaat zorgen! juist omdat je ziek bent.

Anderen kunnen toch nooit begrijpen hoe het is voor jou om ziek te zijn, en dat geeft ook niets. Dat ligt bij henzelf..zij hebben "geluk" ookal beseffen sommigen dat niet.

Maar laat je eigenwaarde niet afhangen van je gezondheid, je bent echt niet minder dan een ander mens. Dus probeer je te richten op de positieve dingen die je nog wel kunt en waar je plezier uit haalt.

**Geplaatst**: 12-06-17 18:31

Geplaatst: 12-06-17 18:31

Laat je niet gek maken en ga zeker niet teveel overcompenseren. Daar ga je aan onderdoor, echt.

Ik heb een bindweefselziekte met een medisch dossier van hier tot in Tokyo. Ik kan nog vrij goed uit de voeten maar ik moet wel rekening houden met mijn fysiek. Niet lang staan, geen te lange stukken lopen/fietsen, rusten als ik voel dat het teveel wordt. Bij paardrijden ben ik speciaal op zoek gegaan naar een doodbraaf en rustig paard, maar ik moet veel stappauzes nemen om tussendoor even op adem te kunnen komen.
Mijn naasten weten dat en respecteren mijn beperkingen. Iemand die dat niet doet hoef ik echt niet om me heen, dat vreet teveel aan me. Ik zou zó graag meekunnen met iedereen en iemand die me er continu op wijst dat ik dat niet kan werkt behoorlijk deprimerend, ook al heb ik mijn ziekte geaccepteerd. Mijn verloofde is fantastisch, hij waakt er ook zelf over dat ik mijn grenzen respecteer, had me geen betere partner kunnen wensen!

Op werkgebied heb ik er wel veel last van. Zit al bijna 2 jaar werkloos thuis en dat terwijl ik echt doodgraag weer aan het werk wil. Wekelijks spendeer ik uren aan brieven schrijven. Helaas kan ik door mijn ziekte uitsluitend zittend werk doen wat het erg moeilijk maakt. En dan de oordelen van je bent lui, je bent een dikke profiteur... Nee, ik wil werken, maar ik ga niet solliciteren op een baan waarvan ik weet dat ik binnen een week out lig. Dat brengt voor mij niks op en voor de werkgever ook niet...

**Geplaatst**: 12-06-17 18:42

Geplaatst: 12-06-17 18:42

Welkom bij de club...

Hier al van jongs af aan in "gevecht" met blikken van anderen etc. Geboren met Cerebrale Parese, een hersenbeschadiging waardoor mijn lijf niet normaal werkt. Gevolg: vele spasmes, operaties, therapieën etc. Daarbij kom ik ook nog eens uit een familie die het allemaal niet echt accepteert, maar dat willen ze niet toegeven. Paardrijden een tijd op moeten geven door een niet meewerkend lijf. Altijd moe, altijd honderd keer na moeten denken voor ik iets toezeg. HBO gedaan, kon de druk en hoeveelheid niet aan, maar ik wil werken en doe nu een studie, maar weet nooit zeker of ik straks überhaupt kan werken. Na een aantal jaar geen rolstoel, zit ik nu weer vol in een nieuwe aanvraag.

Op mijn goede dagen zien mensen ook niet veel aan me, wat soms leid tot de meest bizarre situaties. Op slechte dagen ziet niemand me, omdat ik mijn bed niet uit kan. Daarnaast voel ik mezelf het ook niet waard, niet goed genoeg, wat voor kwaliteiten zou ik hebben? in mijn ogen geen. Waarom zou er een jongen zijn die mij straks ziet zitten, dat kan gewoon niet. Wie wil mij nou met alle problemen. Naast dit alles ook nog vermoedelijk PTSS.

Ik heb zelf inmiddels equitherapie / CREF, het is zwaar, maar merk wel dat het werk en daar ben ik heel erg blij mee.

**Geplaatst**: 12-06-17 19:40

Geplaatst: 12-06-17 19:40

Ik ben nu 29 jaar en kan mijn aandoening(en) pas sinds enkele korte maanden accepteren. En ja daar zit echt de clou! Het zelf accepteren. Want als jij dat niet kan, hoe moeten anderen dat dan kunnen.

Ik ben van nature ook hooggevoelig en een enorme people pleaser, als het de ander maar goed gaat. Hier is de omslag mijn zwangerschap geweest. Het oergevoel nu ook verantwoordelijk te zijn voor ons kleintje en als het mij niet goed gaat, hem ook niet.

Nu kan ik je moeilijk al tip geven om zwanger te raken natuurlijk :')

maar puntje bij paaltje was het wel de bewustwording van het feit dat ik niets of niemand verantwoording schuldig ben.

Ook het besef dat mensen soms gewoonweg echt niet kunnen snappen hoe ik me voel heeft me geholpen. Misschien een stom voorbeeld, maar mijn man is zijn moeder verloren, ik heb dit proces van dichtbij mee gemaakt. Echter heb ik binnen mijn naaste familie nog nooit een overlijden mee gemaakt. Hoewel ik zijn verdriet bijna kon proeven, kan ik mij gewoonweg niet voorstellen hoe het moet voelen om een dierbare te verliezen en te moeten missen.
Mijn man kan zich soms niet voorstellen hoe mijn vermoeidheid, pijn of paniekaanvallen voelen. Het is een lastig iets.

Ik heb de regie over mijn eigen leven, en als ik wil dat het mij goed gaat, dan moet ik daar zelf voor zorgen.
Dat houdt dus in dat ik grenzen moet stellen en me daar ook aan moet houden.

Hier zijn vele therapieën aan vooraf gegaan en ik ben ontelbare keren op mijn bek gegaan, en hard.
En het gaat nog steeds niet vanzelf want iedere dag brengt iets nieuws.

Wat voor jou een passende oplossing is zul je zelf moeten zoeken ben ik bang, wat voor de een werkt hoeft voor de ander niet te werken. Het is niet makkelijk maar uiteindelijk zul je er profijt van hebben en je een stuk beter gaan voelen.

Ik hoop dat je voor jou een manier zal vinden om ermee om te gaan en er rust in te krijgen :(:)

het is soms gewoon zwaar piep!

**Geplaatst**: 12-06-17 19:46

Re: Chronisch ziek en vooroordelen van anderen

Geplaatst: 12-06-17 19:46

Altijd een ander willen plezieren gaat je opbreken.
Dat kan je gewoon niet volhouden.

Jij ben belangrijk, jij voelt je lijf.
Goede reden dus om er lief voor te zijn en goed voor te zorgen.

Ik vind het moeilijk om afspraken te verdelen.
In het weekend kan ik niet en op zaterdag en op zondag een lange afspraak hebben.
Dus ik moet kiezen. Niet leuk, maar wel nodig.
Wereld vergaat niet als ik er niet ben.

**Geplaatst**: 12-06-17 20:01

Geplaatst: 12-06-17 20:01

Bij mensen die het oprecht willen begrijpen geef ik meestal deze link door, the spoon theory
https://butyoudontlooksick.com/articles ... on-theory/

Bij mensen die het echt niet begrijpen; zoveel mogelijk ene oor in, andere oor uit. En ja, dat doet heus wel eens zeer, dat vind ik niet raar.
Aan de andere kant is het vaak niet uit kwaadwillendheid maar puur onwetendheid. Ergens snap ik ook wel dat mensen niet begrijpen wat ik wel kan, en wat niet. Ik snap het zelf soms ook maar half

Verder zou ik niet vergeten dat je een ziekte HEBT en niet BENT. Ziek zijn is maar een deel van je leven, er zijn zoveel andere dingen die jou jóu maken

En mensen vinden het over het algemeen alleen maar stoer als je je grenzen durft aan te geven, heb ik gemerkt!

**Geplaatst**: 12-06-17 20:02

Geplaatst: 12-06-17 20:02

Blijheid schreef:
Bij mensen die het oprecht willen begrijpen geef ik meestal deze link door, the spoon theory
https://butyoudontlooksick.com/articles ... on-theory/

Jaaa! Die gooi ik er ook wel eens in! Werkt goed

Nomineer dit bericht ×