Geplaatst 
Dit is eigenlijk een van de eerste keren dat ik een topic open maar ik zou graag objectieve meningen van buiten mijn eigen kringetje horen.
Ik heb mijn HAVO afgerond op mijn 16e. Het ging altijd wel vlotjes. Ik moest er wel wat voor doen, maar een avond van te voren beginnen deed het meestal wel
Vervolgens ben ik begonnen aan de PABO. De stages waren uitdagend maar qua leerstof was het toch wel echt heel erg beneden niveau. Ik hoefde eigenlijk niks te doen behalve de lessen volgen en een samenvattinkje maken 2 dagen van te voren. Het was niet iets dat ik mezelf mijn hele leven lang zag doen. Ook wilde ik graag wat meer uitdaging qua leerstof. Ik werd toen aangeraden om de universiteit te proberen en zelf wilde ik dat ook heeel graag. Ik heb altijd al psychologie willen studeren. Ook wilde ik graag op kamers. Ik woon dichtbij de grens en ben toen in Gent gaan kijken, wat me heel erg aansprak. Ik ben vervolgens dit jaar in Gent op kamers gegaan om psychologie te gaan studeren. Toen ik daar kwam bleek het toch wel een hele grote overgang. Het was echt veel meer en veel moeilijker dan wat ik gewend was. Ik voelde me er ook niet echt thuis. In België heb je maar 2 keer per jaar tentamens dus mijn eerste tentamens waren pas in januari. Tegen die tijd was mijn motivatie eigenlijk weg omdat ik het moeilijk vond en me er niet echt thuis voelde. Ik heb toen ook maar 1 van de 6 tentamens gehaald. Dat ene tentamen dat ik wel gehaald heb is ook het enige tentamen waar ik echt moeite voor heb gedaan, een samenvatting voor heb gemaakt.De stof zelf vind ik wel heel interessant, maar de hoeveelheid en abstractheid waarmee het komt vond ik teveel.
Ik wil nu dus weer teruggaan naar Nederland. Ik twijfel zelf heel erg of ik opnieuw psychologie op de universiteit wil proberen, of dat ik terug moet gaan naar HBO. België is, volgens verhalen, veel theoretischer + je hebt geen werkcolleges dus het verwerken van de stof is volledig aan jezelf. Ook heb je maar 2x per jaar tentamens, waardoor je pas in januari echt hoogte krijgt van hoe het nu gaat. Maar zou ik het dan in Nederland wel halen? Mijn SLB-er destijds zei dat ze dacht dat ik het wel aan zou kunnen. Maar ik wil absoluut niet nu opnieuw beginnen aan de uni en het dan weer niet halen.. Dan heb ik 2 jaar verspild.
Verder heb ik me georiënteerd op de opleiding communicatie op het HBO. Ook deze opleiding spreekt me wel aan. Het is een stuk kleiner en meer persoonlijk contact met leraren etc. dan nu natuurlijk is (en op elke universiteit zal zijn). Maar ik ben bang dat dit weer net onder mijn niveau is en dat ik er zonder moeite doorheen zal gaan. Ik hou wel van een beetje uitdaging. Ik ben niet zo dat ik denk ‚’oh lekker makkelijk’’ omdat ik bang ben dat ik later spijt krijg dat ik niet net wat harder heb gewerkt of meer heb geprobeerd. Het voordeel is dan weer wel dat ik dingen buiten school om kan doen die goed op mijn CV staan (vrijwilligerswerk, talencursus etc.).
Ik vind dus beide opleidingen leuk, ookal is het wel heel verschillend. Psychologie is gewoon iets wat ik altijd al wilde en ook het feit dat ik dan universiteit doe zorgt ervoor dat ik me goed over mezelf voel (klinkt raar, maar het is een soort van ego-standje dat ik echt goed bezig ben). Maar ik ben gewoon bang dat ik het alsnog niet haal.. Dat zou wel echt een ramp voor me zijn.
Communicatie vind ik ook erg leuk. Het is gewoon veel praktischer. Het zal me hopelijk makkelijker afgaan wat ervoor zorgt dat ik nog wat vrije tijd heb (
) en ik kan natuurlijk evt. dingen ernaast doen. Meer uitdaging zoeken kan natuurlijk ook naast je opleiding. En bij deze opleiding is er wel minder onzekerheid, meer zekerheid dat ik het haal.Maar aan de andere kant denk ik dat ik universiteit toch wel aan kan, omdat ik dit jaar al niet meer gemotiveerd was tijdens de examenperiode en ik heb de meeste dingen toch wel met 8/20 en 9/20 gehaald (echt net niet). Maar ik wil het gewoon ABSOLUUT niet opnieuw proberen en dan falen... Als ik nu zou beginnen aan de universiteit ben ik in ieder geval wel gemotiveerd omdat ik dus echt niet wil falen!
Misschien is de tekst een beetje warrig. In mijn hoofd is het ook warrig
Hoop dat jullie er iets van snappen en een beetje advies kunnen geven. Ik ben nu 18 even voor de informatie, dus in principe een prima leeftijd om met uni of HBO te beginnen. 
Met je verkeerde been uit bed gestapt? 
Dus ik ga dan liever voor een studie die me wel aanspreekt.