Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-17 18:59

Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-17 18:59

Vreselijke dag op het werk.
Zo één die we allemaal weleens hebben.
Wat ik lang niet gehad heb maar vorige week er ineens weer was, voel ik nu weer.
Het willen pakken van wat spullen. Een poosje gewoon even helemaal niets. Geen prikkels. Geen verantwoordelijkheid.

Ik vind het een rotgevoel. Ga dan helemaal aan mezelf twijfelen.
Weet ook dat het vluchten is.

Herkennen jullie dat ?
Weleens gedaan ?

**Geplaatst**: 03-04-17 19:03

Re: Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst: 03-04-17 19:03

Ben jij mij vandaag?

**Geplaatst**: 03-04-17 19:06

Geplaatst: 03-04-17 19:06

Ja, ik heb ontslag genomen en mijn kluisje leeggehaald. Was een nogal langslepende situatie met zwartmakende collega's, leidinggevende was op de hoogte maar deed niets.
Na wat overspannen appjes van zijn kant over de voorraad en op werk ook nog 5 briefjes van hem vinden met dezelfde boodschap besloot ik dat ze het zelf mochten doen. (we hadden 12 emmers vet staan en gebruiken er 5 per maand, ik moet aan een bepaald bedrag voldoen om de bezorging gratis te laten zijn. Dus heb dat 3x aangevuld met vet, gaat niet snel over de datum en we verbruiken dat redelijk snel.)
Heb mijn gelijk gekregen maar ben nooit meer teruggekomen.
Week erop had ik wat nieuws en verdien het dubbele met minder stress

Edit: mijn moeder is ook leerkracht en heeft op dit moment hetzelfde als jij. We gaan zo hardlopen om even stoom af te blazen.

**Geplaatst**: 03-04-17 19:09

Geplaatst: 03-04-17 19:09

Dit gevoel had ik dagelijks

Nu ben ik ondertussen internationaal vrachtwagenchauffeur en de dagen dat het misgaat zoek ik mij een plaatsje vlakbij het water, gsm's uit en even genietend tot rust komen.

Had ik dit werk nu niet zou ik denk ik terug dagelijks met dat gevoel zitten, en mezelf kennende er ook naar handelen. Ik moet wel na 2 burn-outs en de nodige depressies.
Ik zie het ook niet meer als vluchten. Maar als tot rust komen

Dus waarom niet eens je spullen pakken en onverwachts een weekendje gaan ?
Of een last minute boeken (in overleg met je werk)..

Maar vluchten ? Nee
Rust vinden? Ja
Twijfelen aan jezelf? Nergens voor nodig

**Geplaatst**: 03-04-17 19:13

Geplaatst: 03-04-17 19:13

Jep, vorig jaar december (2015)
Was er helemaal klaar mee.
Kregen een nieuwe leidinggevende, die op de eerste dag binnen kwam en meteen probeerde om alles op z'n kop te zetten.
Als zij er was, was al het personeel van slag, hoop gebekt, een assistent die niet meer praatte met de leidinggevende en andersom.
Ik heb het een maand aangekeken en toen m'n ontslagbrief voor haar neus gegooit, met de woorden ' weet je wat jij doet?? Je zoekt het maar lekker uit ' AJUUS!!
Oh en ik heb er ruim 13 jaar gewerkt met veel plezier.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-17 19:25

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-17 19:25

Dank jullie wel voor het delen van de ervaringen.
Ook mensen die de stap inderdaad genomen hebben.
Het is niet alleen het vluchten van werk. Maar gewoon van alles.

Wat er voorgesteld wordt om langs het water te gaan zitten is wat ik graag doe en wat even helpt
Rondje lopen met de hond....
Gewoon even samen zitten in het gras...

Blijf het lastig vinden.

**Geplaatst**: 03-04-17 19:31

Re: Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst: 03-04-17 19:31

Oh ja, dat gevoel heb ik heel vaak en sterk! Ik ben alleenstaande met 3 jonge meiden en ik werk in de psychiatrie, maar kan soms echt niet meer "zorgen " en "luisteren" naar een ander. Dan denk ik "rot op je je problemen! Als ik met mijn paardje ben, zit ik heerlijk in mijn bubbel en ontspan ik volledig. Mijn paard zorgt voor de balans. Zonder paard was ik vast gek geworden.....

**Geplaatst**: 03-04-17 19:35

Geplaatst: 03-04-17 19:35

O ja. Het is bij mij geresulteerd in in een vergadering opstaan. De eikel van een baas volledig verrot gescholden overstuur. Spullen gepakt, me ziek gemeld en naar huis gegaan volledig overspannen. Heeft uiteindelijk heel lang gelopen met oa rechtsbijstand erbij halen. Werksfeer was dusdanig verziekt (we wilden met twee werknemers samen een fulltime functie gaan vervullen omdat we met 28 uur pp domweg te kort kwamen en beiden overwerkt werden ervan). Andere collega heeft het twee weken langer volgehouden voor zij ook uitviel blijvend. We hebben gewonnen van de baas trouwens na maanden ziek thuis worstelen,

Uiteindelijk ben ik door andere redenen volledig thuis komen te zitten en kan nu mijn rust nemen, maar vorig jaar en deel jaar ervoor tijdens scheiding heb ik idd spullen gepakt auto en ben er tussenuit gegaan. Even helemaal niks aan mijn hoofd. Nu ga ik bij dergelijke overprikkeldheid in het bos tegen een boom zitten, naar water staren of dagje sauna. Zonder dergelijke rustpunten ben ik anders hee snel weer veel te overprikkeld. Helaas een kadootje van de periode bij die baas in combinatie met adhd hoofd. -O-

Laatst bijgewerkt door karuna op 03-04-17 19:37, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-04-17 19:36

Geplaatst: 03-04-17 19:36

Vorig jaar Januari, ik was er helemaal klaar mee.
Januari ontslag ingediend en per 1 maar lekker thuis.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-17 19:39

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-17 19:39

Heftig wapitie en karuna!

Als ik nu geen hond had gehad, dan had ik nu wat spullen gepakt, was in de auto gestapt en was weggegaan.
Over een dag of wat wel weer teruggekomen.
Doei en hoepel maar op.

Het machteloze en ook een stukje eenzaamheid.
Hard werken geblazen.

**Geplaatst**: 03-04-17 19:39

Geplaatst: 03-04-17 19:39

Ik herken dat wel Wapitie (behalve dan dat ik (gelukkig) geen alleenstaande ben noch kinderen heb en ik ook niet in de psychiatrie werk). Maar er zijn zoveel mensen die hun uitdagingen ventileren. Piet heft problemen met kind 2, Truus met kind 1, klaas zit slecht in het vel, toos heeft geldproblemen, sofietje wil scheiden, maar misschien ook weer niet. Drama hier, problemen daar, gezeik zus en vooral veel zucht, steun, probleem. Ik ervaar heeeeeel veel zaken momenteel echt als: Joh, los het op of houdt er over op, maar zuig niet mijn energie op. Eigenlijk moet ik dat gewoon aangeven natuurlijk, maar dat durf ik dan ook weer niet.

**Geplaatst**: 03-04-17 19:39

Geplaatst: 03-04-17 19:39

Honden zijn bij mij meegegaan even weg. Gaat best.

Ik heb overigens daar grondig in geschrapt in contacten. Mensen die me alleen maar leegtrekken kwa energie en alleen hun sores bij me dumpen en dan weer weggaan probeer ik zo min mogelijk te zien. Misschien egoistisch.

Ik help mensen heel graag en ook best veel tegenwoordig. Hoor graag hun narigheid aan zodat ze ertegen kunnen. Maar op mijn tijd en moment.

Zodat het niet ten koste van mezelf gaat. Heb nu voldoende handigheid in energie voor mezelf houden en kunnen opladen. Maar dat lukt dus lleen bij voldoende momenten in de natuur en rust om me heen. Een van de redenen voor me trouwens ook om te gaan verhuizen naar een iets rustigere omgeving met minder bijgeluiden s nachts zodat ik voldoende kan bijtanken,

**Geplaatst**: 03-04-17 19:48

Geplaatst: 03-04-17 19:48

Ben dus niet de enige die hier mee te maken heeft gehad.
Na maanden tobben met mijzelf of ik wel of niet nog energie in mijn werk zou stoppen!
Want spullen weg, kapot, zoek, vuil, niets opgeruimd.
Communicatie wat is dat? _-:(

Consequent gedrag? nog nooit van gehoord.
Heb ik op een maandagochtend letterlijk de boel de boel gelaten.
Gillend van nijd naar mijn baas gestapt.
Zegje gedaan en gemeld dat ik het gezegend vind, mijn kast leeghaal en hier nooit meer een voet binnen zal zetten.
Zoek het maar fijn zelf uit met je zooitje -:(-

Mijn fout is dat ik dit te lang heb laten doorsudderen en niet eerder de Pijp aan Maarten heb gegeven.
Denk alleen niet dat ze ervan geleerd hebben.

**Geplaatst**: 03-04-17 20:27

Re: Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst: 03-04-17 20:27

Het heeft bij mij ook lang aangesleept... maar eens de stap gezet voelde ik me echt opgelucht.
Nu heb ik ander werk dat ik liever doe, maar doordat er te veel onbetaalde overuren worden verwacht zoek ik nu wel iets anders. Wel zit ik veel beter in mijn vel en voel ik me veel levender als in die donkere periode waarin ik huilend naar huis terug reed in mijn mooie bedrijfswagen. De sleutel terug geven was echt een gewicht van mijn schouders want ik werkte op de duur enkel nog uit angst om alles kwijt te raken. Ik ben helemaal niets kwijt vind ik nu. Het is anders, het is beter. Nog niet perfect, maar ik zit goed in mijn vel en dat is het voornaamste.

**Geplaatst**: 03-04-17 20:34

Geplaatst: 03-04-17 20:34

Geregeld dat gevoel en heb er ook al enkele keren aan toegegeven. Kan je vertellen dat dat niet helpt...

Keer 1 verhuisd naar de andere kant van het land, maar ondanks de afstand ging het probleem niet weg. Pas jaren later zelf mentaal door de problemen heen kunnen werken.

Keer 2 zelfs van land verhuisd. Werd het ook niet beter van.

Clue van het verhaal: vluchten helpt niet. Pak het probleem bij de hoorns, dan ben je er sneller vanaf

Wat mij trouwens helpt met dat gevoel is even heerlijk aan jezelf toegeven. Dat kan verschillende dingen zijn. Voor mij is dat heerlijk naar buiten met alleen mijn paard, warm douchen met rituals douche spul, thee en een serie.

**Geplaatst**: 03-04-17 20:52

Re: Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst: 03-04-17 20:52

Ja, een aantal jaren geleden. M'n baan opgezegd, m'n huwelijk opgezegd en ik heb een jaar in Zweden gewoond. Ik was er echt helemaal klaar mee. Eerst een aantal maanden op een camping gewerkt en daarna nog een aantal maanden bij een gezin in de huishouding gewerkt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-17 21:06

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-17 21:06

Mijn hond meesjouwen hierin is niet fair. Zenuwpeesje. Die voelt mij te goed aan.
Gaat uiteraard wel mee op vakantie.

@karuna: knappe keuzes gemaakt Karuna!

@morganleyfay: lastig he. Volhouden is soms logischer dan weggaan.
Hoe heb je het daarna opgepikt ?

@betadine: goed in je vel is onbetaalbaar. Ben je actief op zoek naar ander werk ?

@ fortitude: vluchten helpt inderdaad niet. Dapper dat je t echte probleem toch aangepakt hebt!

@cookies: zo. Heftige stappen tegelijk zeg! Is het nu beter voor jou ?

Lees meer mensen die toch de behoefte hebben.
Is het dan de behoefte aan afstand ? Jezelf kwijt ?
Weg van alle prikkels omdat die gewoon niet meer erbij passen ? Beu dingen op te lossen?

Merk dat het bij mij heel dubbel is.
Wil aan de ene kant weg van alles. Aan de andere kant een dikke knuffel en even iemand om tegen aan te leunen. Een week ofzo.

**Geplaatst**: 03-04-17 21:06

Geplaatst: 03-04-17 21:06

Daar had ik vandaag ook zin in. Mijn contract loopt tot juni, maar ik weet niet of ik zelf wel zin heb ik een verlenging. Sommige dagen zijn prima, maar als je 2 dagen van de week rondloopt met zoveel woede.. Ik heb geen zin om de rest van mijn leven 2 dagen per week, of 104 dagen per jaar woest rond te lopen...

Het leven is toch te kort om zoveel negatieve emoties te voelen?

**Geplaatst**: 03-04-17 21:07

Geplaatst: 03-04-17 21:07

Ook voor mij herkenbaar, alleen met m'n studie. Afspraken die niet nagekomen werden, vond geen aansluiting met de rest, het altijd maar moeten...

Ik ben gestopt, drie maand voor m'n examens... Stom natuurlijk, maar ik had een burn out. Voor de tweede keer.

Ik ben van de een op de andere dag gestopt. Ik wou het moeten niet meer. Ik snakte naar vrijheid.

Nu werk ik. Stuk relaxter. Maar ik geef te laat m'n grenzen aan. Waardoor ik ook nu hier zo af en toe tegen aan loop.

Ik heb altijd dat rusteloze, ik mis iets in m'n leven en kan het niet vinden. Dit is het niet, dat is het niet...

**Geplaatst**: 03-04-17 21:10

Geplaatst: 03-04-17 21:10

Ik heb het 2 jaar terug gehad. Werkte in de housekeeping (niet al de meest motiverende baan maar geld is geld he) en had 1 leidinggevende waar ik niet mee kon. Ze was heel achterbaks en slecht over (buitenlandse) collegas praten achter hun rug om en uren van je afpakken zodat je dus minder uit betaald krijgt. Kan ik niet zo goed tegen dus al een paar keer wat van gezegd en een fikse woordenwisseling gehad. (ondertussen had ik promotie gehad en had dezelfde functie als haar op het moment dat zij niet aanwezig was)
Toen ik tijdens mijn werk daar mijn enkelbanden scheurde (je zal maar over een laken struikelen..) ben ik nog 2 weken door gestrompeld en toen kon ik niet meer, na huisarts en tape en krukken moest ik 3 weken thuis met mijn poot omhoog. Ze belde elke dag wanneer ik weer kwam, want het was druk. Arbo arts geweest gaf mij gelijk. 2 weken later weer arbo en toen moest ik rustig beginnen met werken, kwam er op neer dat ik alleen maar mocht afstoffen.
De dag dat ik weer begon moest ik in mijn eentje 35 kamers doen, alles. Geweigerd en met veel pijn en moeite kreeg ik er een collega bij maar ook haar kamers, 50 in totaal.
De dag daarna samen met een andere collega die ook op halve kracht stond, een nieuw personeels lid die ik in moest werken en 85 kamers om te doen heb ik het hoofdkantoor gebeld en een klacht in gediend. Die dag weer een behoorlijk ruzie met haar gehad. En ik was het zo ontzettend zat, dat ik savonds mijn ontslag brief heb geschreven waarin ik duidelijk heb vermeld dat zij de reden is dat ik ontslag nam. De volgende dag daar heen en die brief gegeven en wilde net weg gaan toen ze naar me toe kwam of ik niet alsjeblieft even wilde helpen want ze had veel zieken, Zo stom geweest om toe te geven. Hadden weer heel veel kamers en toen we om 17,00 savonds nog niet klaar waren geprobeerd om in gesprek met haar te gaan wat weer ruzie werd en toen heb ik mijn spullen gepakt en ben weg gegaan. Heb me tegen over mijn collegas nog verontschuldigd dat ik hun liet zitten en heb haar nog een keer goed de waarheid verteld en ben vertrokken.
Les van die dag laat iemand noooit zo over je grenzen heen lopen.

**Geplaatst**: 03-04-17 21:15

Geplaatst: 03-04-17 21:15

Yeo 9,5jr een fantastische baan gehad tot er iets heel heftigs in mijn leven gebeurde en men ineens niet thuis gaf. Onbetaald verlof gevraagd, niet gekregen, doorgewerkt tot ik echt niet meer kon, ziekgemeld (terecht in mijn omstandigheden volgens arbo) en uiteindelijk na een half jaar thuis een gave nieuwe baan gevonden en ontslag genomen.
Ik hoor van iedereen dat ik weer een beetje de oude ben en ik geniet weer van mijn werk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-17 21:19

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-17 21:19

@setefurii: nou idd. Dat dacht ik vandaag ook.
Ik heb de hele zaterdag mezelf in de weg gezeten. En kom de maandagmiddag huilend thuis.

Nu ligt het niet alleen werk.
Ik zal ook ergens mijn mindset en belastbaarheid moeten aanpassen of onderzoeken.

**Geplaatst**: 03-04-17 21:23

Geplaatst: 03-04-17 21:23

Na die beslissing een week heel erg ziek geweest, een lijf wat gewoon zei volgende keer beter luisteren baas.
Heb ondertussen ander werk, ander soort mensen en verantwoordelijkheden die beter passen bij mijn visie.

**Geplaatst**: 03-04-17 21:31

Re: Je spullen pakken en weggaan ?

Geplaatst: 03-04-17 21:31

Ja, nu heb ik het goed voor elkaar. Ik heb een leuke baan een fijn huis en een lieve vriend. Het enige nadeel was dat ik in Zweden natuurlijk Zweeds geleerd heb en ik nu een Noorse vriend heb.

.

**Geplaatst**: 03-04-17 22:24

Geplaatst: 03-04-17 22:24

Dit gevoel had ik heel vaak in de middelbare school. Ik was een gefrustreerde puber (mag ik al was zeggen met 18 O:)

). Veel ruzie om niks met mijn ouders, zo stom je merkt pas veel later hoe onbenullig dat allemaal was. Maar op die momenten trok ik het niet meer. Tijd zat geweest dat ik jankend mn spullen in een tas gooide. Precies wat je beschrijft, echt dat ik wil vluchten gevoel, even weg van thuis, laat mij alleen. Familie zag het ook en die boden hun huis voor me aan. Heb er echter nooit gebruik van gemaakt. Ik denk dat het hebben van een alternatief voor mij heel goed was, maar dat de drempel toch te hoog was om overheen te stappen en echt een week uit huis te gaan.
Hoewel ik dat nu toch al flink wat jaren niet meer zo sterk heb gehad, ben ik vorig jaar voor mijn studie op kamers gegaan. En het heeft toch wel veel goeds voor me gedaan. Voor mij was het de behoefte aan alleen zijn. Geen prikkels. Alleen mij. En ik kies alles. Maar ik ga wel elk weekend zowat nog terug naar thuisthuis.

Je moet je er even doorheen slaan. Het komt goed :(:)

. Bij mij hielp mijn toekomstplaatje/droom (een eigen paard aan huis met land). En mijn verzorgpony heeft me door veel heen gesleept haha, die was ook mijn toevluchtsoord. Als ik haar niet had gehad dan weet ik eerlijk gezegd niet wat er gebeurd zou zijn

Die kwam even hard binnen, dat was al ver weg gestopt in mn brein :')

Even een momentje van dankbaarheid hoe het dan nu is vergeleken met toen. Ik heb mn plekje hier (huisje, maar ook mijn studie, vrienden) wel gevonden.

Nomineer dit bericht ×