Gisteren zat ik samen met mijn vriend Boer zoekt vrouw Internationaal terug te kijken. (Ja, ik kan echt smullen van zulke televisie
).Het viel mij de vorige aflevering al op dat er een boer was die heel bewust géén paardenmeisje wilde. Prompt zat er toch een tussen. Aan zijn reactie was te zien dat hij er niet zo blij mij was, tóch vond hij haar kennelijk wel leuk genoeg om nog een keer mee op date te gaan.
Nu liet mijn vriend vallen, dat als hij "het" had geweten, misschien toch niet voor een paardenmeisje was gegaan. Altijd zoveel gedoe en gezeur om die paarden. (Later bij het voeren waren ze toch wel weer lief gelukkig
)Naast natuurlijk het stigma dat heerst over paardenmensen.
Hoe ervaren jullie dit? En denk je soms wel eens "had ik maar geen paardenhobby?"
Ik doe het voor mezelf en niemand anders en heb genoeg mensen om me heen die me steunen dus als er iemand is die me niet steunt dan zeg ik jammer.

bijv in de winter wanneer je liever onder een dekentje kruipt of in de zomer liever in het zwembad ligt ivp in je lange broek
