Geplaatst Volgende maand ben ik alweer 2 jaar samen met mijn vriend.
Vanaf het begin hebben we al aardig wat gedoe gehad, ik heb mijn ex voor hem verlaten, kwam daardoor weer bij mijn ouders thuis te wonen, mijn vriend en ik werden bedreigt door mijn ex, ik voelde me niet thuis bij mijn ouders (ik had het idee dat ze mijn ex meer als zoon zagen dan mij als hun dochter en voelde me totaal niet gesteund), en daarom zijn wij samen 100 km verderop (Amsterdam) gaan wonen omdat mijn vriend daar wilde studeren.
Nu is Amsterdam geen hele goedkope plek om te wonen en we hadden dus een aardig kostenplaatje elke maand.
In het begin ging dit redelijk, ik had al vrij snel werk, mijn vriend kreeg werk en hij ging zo afentoe eens naar de universiteit voor zijn studie.
Helaas had hij het niet erg naar zijn zin op zijn werk, en heeft daarom zonder met mij te overleggen na een maand ontslag genomen.
Hier was ik natuurlijk niet blij mee, vond dit absoluut niet verstandig en vond dat hij eigenlijk eerst had moeten zorgen voor een andere baan ipv gelijk ontslag te nemen, maarja het was al gebeurd dus niks meer aan te doen.
Helaas kon hij geen werk vinden, en ik maakte me steeds meer zorgen over hoe we rond zouden moeten komen.
Toch wist hij mij elke keer weer gerust te stellen met het verhaal dat we met zijn stufi (€1000 pm) en mijn salaris alles prima moesten redden.
Helaas heeft mijn vriend ook een verslaving, blowen, en het geld ging hierdoor elke keer toch weer erg hard.
Hij probeerde steeds te stoppen, maar helaas wilde dit niet helemaal lukken.
Na een paar maanden, was hij ook maar een paar keer op de universiteit geweest, en besloot hij toch met de studie te stoppen.
Stufi werd dus stopgezet en we kregen één of andere boete (weet even zo gauw niet meer wat dit precies voor boete was).
Nu hadden we dus alleen mijn loon nog maar, en hij had nogsteeds geen baan.
Of hij wel erg actief was om naar een baan te zoeken, betwijfel ik eerlijk gezegd ook.
Ik kwam laatst een motivatie brief tegen op zijn laptop en daar stond zoiets in als:
"Beste Heer/Mevrouw,
Mijn naam is P en het lijkt mij erg leuk om in Uw restaurant te komen werken.'
Niet erg motiverend..
Na een jaar in Amsterdam gewoond te hebben, was ons geld (lees: Mijn geld, inclusief al mijn spaargeld) op en begonnen we ons echt zorgen te maken hoe we de huur moesten gaan betalen.
Mijn schoonmoeder heeft ons toen voorgesteld om bij haar te komen wonen zodat we alles weer een beetje op orde konden krijgen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik heb mijn baan opgezegd, we zijn onze spullen gaan pakken en even later woonden we bij mijn schoonmoeder.
Zelf had ik binnen een maand een nieuwe baan, maar mijn vriend, die bleef ongemotiveerd.
Hij heeft een aantal jaar terug zijn vader verloren, en omdat hij daar nogsteeds moeite mee had, kon hij zich niet op zijn werk consenteren was zijn verhaal.
Nouja, we hoeven geen huur te betalen, hooguit afentoe wat boodschappen en gewoon onze vaste lasten, dus zijn moeder en ik hebben gezegd, neem een paar maanden de tijd om jezelf wat terug te vinden en kijk daarna weer verder.
Dit vond hij wel een goed idee.
Je zou zeggen dat we het financieel nu makkelijk moeten redden zonder huur etc. maar helaas..
Meneer neemt erg vaak mijn pinpas mee, en kan soms wel €100 per week pinnen als hij niet uit kijkt, omdat hij dan met wat vrienden gaat eten bij de snackbar oid.
We redden het dus nogsteeds niet om elke maand uit te komen..
Verder zegt hij nu gestopt te zijn met blowen en roken, maar soms stinkt hij ontzettend naar wiet.
Hij zegt dan zelf niet geblowd te hebben, maar dat één van zijn vrienden heeft geblowd, dat hij daardoor misschien ook daar naar stinkt (terwijl hij eerst altijd zei dat zijn vrienden niet blowen).
Ik betwijfel het dus dat al dat geld ook daadwerkelijk naar "eten" gaat..
Nu zijn we dus alweer bijna 2 jaar samen, en ondanks dat hij nu sinds 2 weken werk gevonden heeft, betwijfel ik of we het ooit financieel gaan redden.
Hij kan totaal niet met geld om gaan, en ik heb de afgelopen twee jaar al zijn schulden en rekeningen kunnen betalen, wat ik nu toch echt zat aan het worden ben.
Ik wil niet de rest van mijn leven mezelf druk hoeven te maken over geld.
Daarnaast liegt hij veel over het blowen van hem, terwijl ik best snap dat hij een keer blowt als hij weer een moeilijk moment heeft, zolang hij dat dan ook eerlijk zegt.
Dit heb ik hem ook altijd gezegd, maar helaas hij blijft erover liegen.
Ik begin ook steeds meer te twijfelen of hij wel mijn type is, of wij wel een toekomst samen hebben.
Zoals ik al zei, ik wil me niet constant druk hoeven te maken over geld, en of we het allemaal wel kunnen redden, of ik ooit mijn droom in vervulling kan laten gaan.
Mijn vriend is zoals je leest totaal niet ondernemend, is liever aan het lamballen dan dat hij wat nuttigs doet, ik weet meer van auto's dan hij en is eerder een balletje dan stoer.
Terwijl ik juist op stoere jongens val, die lekker bezig kunnen zijn met hun auto, die weten wat ze willen..
Het is misschien een beetje lang en verwarrend verhaal geworden, dus respect als jullie het helemaal gelezen hebben!
Wat ik hier mee wil bereiken?
Dat weet ik eigenlijk niet zo goed.
Hoopte eigenlijk dat het wat op zou luchten als ik het van me af zou schrijven.
Hebben wij een toekomst denken jullie? Of is het beter er een eind aan te maken?
. 
Op en neer reizen naar het vliegveld zal ook geen drama zijn als ze de baan graag wil. Ik neem aan dat die moeder ook wel snapt dat het voor jou geen houdbare situatie is als je vriend telkens al je geld opmaakt zonder zelf ook maar iets bij te dragen (motivatie, geld, inzet)