Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-16 21:24

Mijn (over)leven..

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-16 21:24

Beste bokkers,

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount, mocht iemand mij denken te herkennen dan graag een PB en niet open en bloot in het topic.

Waar moet ik beginnen, waar ging het mis? Ik leef door de dagen heen, ik ben het vechten tegen mezelf moe. Laat ik beginnen bij het begin.
Ruim 7 jaar geleden begon mijn hulpverleningstraject. Ik was toen 16 jaar jong. Anorexia nervosa was de diagnose en na een ziekenhuisopname van 2 weken werd ik opgenomen op de jeugd eetstoornis afdeling. Niet wetend dat deze opname pas 1,5 jaar later zou eindigen. Niet wetende dat deze opname mijn leven voorgoed zou veranderen. Ruim 1,5 jaar later was ik compleet gehospitaliseerd. Ik durfde niet meer met ontslag, ik was bang voor de wereld buiten de kliniek. Ik had me zo gehecht aan de veilige omgeving in de kliniek, het was bijna praktisch mijn 'thuis' .In deze tijd kwam de angst voor de toekomst voor het eerst opsteken. Weg gaan uit de kliniek was één van de moeilijkste dingen in mijn leven. Zoveel angst, verdriet, boosheid omdat ik me in de steek gelaten voelde. Maar ik moest. Ik werd aangemeld voor een vervolgopname van een jaar, maar ik was zo bang dat ik besloot terug naar huis te gaan. Tegen alle verwachtingen in heeft dit bijzonder goed uitgepakt. Ik was zelfs weer in staat , na 2 jaar geen school en zonder diploma op zak, naar school te gaan en 3 diploma's te halen (MBO). Aan de buitenkant leek alles goed te gaan, ik at, ik bleef op gewicht, ging 1x in de week naar therapie, zorgde voor mijn paard, ging naar school, sprak af met vriendinnrn. 3 jaar lang heb ik de schijn op weten te houden, tot dat ik écht niet meer kon. Ik werd doorverwezen naar een gespecialiseerde GGZ voor opname en behandeling. Alleen was er een lange wachtlijst van 10 maanden, dit resulteerde in weer een opname op de eetstoornisafdeling, ik was op en kon niet meer. Een maand later deed ik mijn eerste zelfmoordpoging en belande in het ziekenhuis, iedereen schrok want niemand had dit aan zien komen. Weer een maand later deed ik er nog één. En toen leek het weer even beter te gaan, ik werd opgenomen voor schematherapie en oei wat heb ik in de knoop gelegen wat weer resulteerde in een zelfmoordpoging met opname en van daaruit een time out van een week. Thuis nadenken of ik koos voor het leven (met angsten voor de toekomst) of de dood. Ik wil niet dood, ik wil alleen dat de pijn stopt. Ik ben terug gegaan naar de kliniek waar ik te maken kreeg met groepsgenoten die mij niet (meer) accepteerde, ik heb echt moeten vechten om mijn plek terug te verdienen. Even leek de therapie me goed te doen, maar ik kon toch geen afscheid nemen van mijn zelfdestructieve kant. Ik moest geopereerd worden ivm automutilatie en daarom kreeg ik weer een time out van een week waarin niet zeker was of ik uberhaupt nog wel terug mocht komen. Dat mocht uiteindelijk wel, maar mijn vertrouwen in de therapeuten en groepsgenoten was ik kwijt geraakt. Ik moest contracten ondertekenen waarin ik beloofde niet meer te automutileren, niet af te vallen en geen zelfmoord(pogingen) zou plegen. Tegen de tijd dat ik weer een beetje vertrouwen had zat mijn opnameduur erop en moest ik naar huis. Van 20 oktober 2014 tot 23 april 2015 ben ik opgenomen geweest en uiteindelijk daarna weggestuurd bij de deeltijdbehandeling ivm een zelfmoordpoging. Vanaf die tijd is het alleen maar bergafwaarts gegaan met me, ik heb weken gehad waarin ik 3x pw een zelfmoordpoging deed. Opnames op de gesloten afdeling, opgesloten in een separeer, dwangmedicatie, fixatie , echt alles heb ik meegemaakt en meeste van deze dingen was om mij in leven te houden maar heeft helaas ook zijn diepe sporen achter gelaten. Mijn vertrouwen in de hulpverlening is echt minimaal. Ik woon in een beschermde woonvorm waar ik eigenlijk niet langer kan wonen ivm mijn zelfmoordpogingen en automutilatie. Maar omdat deze mensen de enige zijn die ik nog wel vertrouw mag ik hier voorlopig nog wonen wat wel onderbroken word door opnames op de gesloten afdeling. Ik haal al 2 jaar de gekste dingen uit om mezelf van kant te maken, mijn manieren worden steeds extremer en gevaarlijker. Op de spoed kennen ze me al, net als de verpleegkundige op de afdeling. Ik sta bekend als een lastige patiënt dus binden ze me in het ziekenhuis vast zodat ik niks kan of geven me medicatie waardoor ik van de wereld raak. Ik wil dit leven niet meer, het enige wat ik wil is leven maar ik jaag mezelf de dood in. Het gaat een keer fout en dan vinden ze me te laat, ik ben bang maar heb geen controle over mezelf, alsof iets me overneemt. Want, ik wil niet dood. De reguliere hulpverlening weet het niet, de alternatieve hulpverlening vind mijn situatie te riskant. Ik weet het niet meer, echt niet meer.

Ik hoop dat er mensen zijn die me misschien een steuntje in de rug kunnen geven, die misschien iets herkennen of ook in een soortgelijke situatie hebben gezeten. 3 weken geledem heb ik te horen gekregen dat ze me eigenlijk weer willen opnemen (op de gesloten afdeling) maar omdat ik hier fel tegen ben zijn ze met het voorstel gekomen om IHT(intensive home treatment) te starten, dan komt er 6 weken lang elke dag een behandelaar langs zodat ik hopelijk daarna stabiel genoeg ben voor therapie. Voor derest heb ik qua dagbesteding 2x in de week zorgboerderij waar ook equi therapie opgestart word.

Sorry voor het lange verhaal, ik hoor het graag als iemand denkt dit of dat zou je kunnen helpen qua therapie...

**Geplaatst**: 31-12-16 21:29

Re: Mijn (over)leven..

Geplaatst: 31-12-16 21:29

jeetje...wat een verhaal...
ik heb (gelukkig) geen ervaring met jouw situatie maar ik wens je wel heel veel sterkte en ik hoop dat je nu eindelijke een behandeling hebt gevonden die voor je gaat werken.
Heel veel kracht toegewenst!!

**Geplaatst**: 31-12-16 21:29

Geplaatst: 31-12-16 21:29

Ik kan je niet helpen...maar het is alsof ik het verhaal van mijn dochter lees....kan me de wanhoop en het verdriet dus heel goed voorstellen

**Geplaatst**: 31-12-16 21:30

Geplaatst: 31-12-16 21:30

Héél hard gezegd; je zelfmoordpogingen zijn geen pogingen tot zelfmoord want dan was het je echt wel gelukt inmiddels.
Het is een schreeuw om aandacht en ik vind het heel verdrietig en naar om te lezen dat je die niet of op de verkeerde manier krijgt.
Er zijn op bokt diverse leden die jouw verhaal herkennen en ook heel diep gezeten hebben. Zoek de topics van eline maar eens op bijvoorbeeld. ...

Voor nu kan ik je niets anders wensen dan kracht en rust. ..

**Geplaatst**: 31-12-16 21:39

Re: Mijn (over)leven..

Geplaatst: 31-12-16 21:39

Eens met bovenstaande. Jij hebt inmiddels zo veel zelfmoordpogingen gedaan dat, mocht je dit echt willen, het inmiddels wel gelukt had moeten zijn.

Ik wens je heel veel sterkte en succes en hoop dat je je in 2017 beter gaat voelen!

**Geplaatst**: 31-12-16 21:42

Geplaatst: 31-12-16 21:42

zelfde als mensen voor me, ..

**Geplaatst**: 31-12-16 21:44

Geplaatst: 31-12-16 21:44

benangelique schreef:
Héél hard gezegd; je zelfmoordpogingen zijn geen pogingen tot zelfmoord want dan was het je echt wel gelukt inmiddels.
Het is een schreeuw om aandacht en ik vind het heel verdrietig en naar om te lezen dat je die niet of op de verkeerde manier krijgt.
Er zijn op bokt diverse leden die jouw verhaal herkennen en ook heel diep gezeten hebben. Zoek de topics van eline maar eens op bijvoorbeeld. ...

Voor nu kan ik je niets anders wensen dan kracht en rust. ..

Eens met bovenstaande, kon het niet beter verwoorden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-16 21:46

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-16 21:46

Ik noem het zelfmoordpogingen omdat het door het ziekenhuis en de hulpverlening ook zo genoemd word. De dingen die ik doe kunnen er wel degelijk voor zorgen dat het lukt, mijn geluk is dat ik in een beschermde woonvorm woon waar ze me regelmatig opzoeken en zo komt er dus ook snel hulp welke ik dan vervolgens niet wil en dan onstaat het 'gevecht' in het ziekenhuis of met het ambulance personeel.

En aandacht komt er altijd bij kijken, ook met automutileren is een deel aandacht maar je kunt niet iedereen over 1 kam scheren en het op 100% aandacht gooien. Ik denk dat in mijn geval het 20% aandacht is en derest het moe zijn en rust willen en als ik me dan slecht voel veranderd dat in dood willen en dan een paar dagen later kan dat weer heel anders zijn en raak ik in paniek omdat ik niet doos wil.

**Geplaatst**: 31-12-16 21:46

Geplaatst: 31-12-16 21:46

Hoe hard het ook klinkt, ik ga met BA mee. Als ik grofweg tel heb je minimaal 10 zelfmoordpogingen achter de rug, waarschijnlijk nog veel meer. Zoals je zelf zegt wil je niet dood, je wilt dat de pijn stopt.

Ik vrees dat een forum je niet kan helpen. Ik denk dat het belangrijk is dat je een intensief hulptraject in gaat. Waarom weiger je de opname op de gesloten afdeling? Ik denk dat je weinig keus hebt en je echt een intensieve behandeling nodig hebt.

Ik hoop echt dat 2017 voor jou een jaar gaat worden waarin je meer rust en regelmaat gaat vinden en vooral goede hulp zodat je beetje bij beetje je leven terug op kan pakken.

**Geplaatst**: 31-12-16 21:50

Geplaatst: 31-12-16 21:50

SA_jip schreef:
Ik noem het zelfmoordpogingen omdat het door het ziekenhuis en de hulpverlening ook zo genoemd word. De dingen die ik doe kunnen er wel degelijk voor zorgen dat het lukt, mijn geluk is dat ik in een beschermde woonvorm woon waar ze me regelmatig opzoeken en zo komt er dus ook snel hulp welke ik dan vervolgens niet wil en dan onstaat het 'gevecht' in het ziekenhuis of met het ambulance personeel.

En aandacht komt er altijd bij kijken, ook met automutileren is een deel aandacht maar je kunt niet iedereen over 1 kam scheren en het op 100% aandacht gooien. Ik denk dat in mijn geval het 20% aandacht is en derest het moe zijn en rust willen en als ik me dan slecht voel veranderd dat in dood willen en dan een paar dagen later kan dat weer heel anders zijn en raak ik in paniek omdat ik niet doos wil.

Maar heb je geen goede medicatie? Is het een idee je medicatie eens goed te laten bekijken en zo nodig ophogen of veranderen?

En nogmaals ik zou kiezen voor de behandeling op de gesloten afdeling. Ik vrees dat je weinig andere keuze hebt. Je bent 23 jaar en nog jong. Hoe zie je de toekomst voor je? Grijp alle kansen aan die je geboden worden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-16 21:52

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-16 21:52

Delphi schreef:
Hoe hard het ook klinkt, ik ga met BA mee. Als ik grofweg tel heb je minimaal 10 zelfmoordpogingen achter de rug, waarschijnlijk nog veel meer. Zoals je zelf zegt wil je niet dood, je wilt dat de pijn stopt.

Ik vrees dat een forum je niet kan helpen. Ik denk dat het belangrijk is dat je een intensief hulptraject in gaat. Waarom weiger je de opname op de gesloten afdeling? Ik denk dat je weinig keus hebt en je echt een intensieve behandeling nodig hebt.

Ik hoop echt dat 2017 voor jou een jaar gaat worden waarin je meer rust en regelmaat gaat vinden en vooral goede hulp zodat je beetje bij beetje je leven terug op kan pakken.

Een gesloten opname is een hele zieke omgeving, en ja ik ben ook ziek maar om daarom nou mij met nog meer trauma's op te zadelen? Daarnaast is daar ook geen therapie, en als zo'n opname goed zou zijn voor me waarom de voorgaande dan niet? Dat zegt al genoeg, een opname op de gesloten afdeling zonder enige vorm van therpie in een ziekmakende omgeving is geen oplossing.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-16 21:55

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-16 21:55

Delphi schreef:
SA_jip schreef:
Ik noem het zelfmoordpogingen omdat het door het ziekenhuis en de hulpverlening ook zo genoemd word. De dingen die ik doe kunnen er wel degelijk voor zorgen dat het lukt, mijn geluk is dat ik in een beschermde woonvorm woon waar ze me regelmatig opzoeken en zo komt er dus ook snel hulp welke ik dan vervolgens niet wil en dan onstaat het 'gevecht' in het ziekenhuis of met het ambulance personeel.

En aandacht komt er altijd bij kijken, ook met automutileren is een deel aandacht maar je kunt niet iedereen over 1 kam scheren en het op 100% aandacht gooien. Ik denk dat in mijn geval het 20% aandacht is en derest het moe zijn en rust willen en als ik me dan slecht voel veranderd dat in dood willen en dan een paar dagen later kan dat weer heel anders zijn en raak ik in paniek omdat ik niet doos wil.

Maar heb je geen goede medicatie? Is het een idee je medicatie eens goed te laten bekijken en zo nodig ophogen of veranderen?

En nogmaals ik zou kiezen voor de behandeling op de gesloten afdeling. Ik vrees dat je weinig andere keuze hebt. Je bent 23 jaar en nog jong. Hoe zie je de toekomst voor je? Grijp alle kansen aan die je geboden worden!

Ik slik genoeg medicatie voor mn ziekte, antidepressiva, 2 verschillende anti psychotica en versuffende medicatie de hele dag door en hier word ook goed naar gekeken met mijn psychiater en behandelaar. Voor crisis heb ik ook nog medicatie.

In mn andere reactie is te lezen waarom ik niet voor die opname ga.

De toekomst zie ik niet voor me, daar durf ik niet naar te kijken.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:01

Geplaatst: 31-12-16 22:01

Moeilijk en vervelend voor je...

Ikzelf leef al meer dan 20tig jaar met doodswens maar heb het lef niet...
In mijn omgeving is dat bekend maar ik heb ook een keuze dienen te maken voor mezelf.
Of ik doe het echt of ik leer omgaan met mn wens en leef verder zo goed en kwaad sls ik kan.
Ik heb voor dat laatste gekozen en dat houdt dus wel in dat ik "in stilte" mijn leven lijd en strijd.
Waarom?
Omdat het voor jezelf maar ook je omgeving anders onmogelijk wordt.

Probeer voor jezelf uit de cirkel te komen waar je nu (mi) in zit.
Wens je veel sterkte toe...

**Geplaatst**: 31-12-16 22:02

Geplaatst: 31-12-16 22:02

Heel eerlijk, ik denk dat je hier echt je verhaal kwijt kunt, lucht misschien iets op maar jouw aandoening is zo complex dat Bokt je daar verder waarschijnlijk niet bij kan helpen. Je zit er zo diep in en dat op jouw leeftijd, meisje, ik wilde dat ik wat zorgen bij je weg kon nemen maar helaas. De enigste die hier een positieve draai aan kan geven ben jij zelf. Heel veel sterkte de komende tijd, je zal het nodig hebben.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:02

Geplaatst: 31-12-16 22:02

Jij bent radeloos en je omgeving blijkbaar ook. Hoop voor je dat iemand de cirkel kan doorbreken. Zijn er ook dingen waar je wel blij van wordt? Wat zijn je plannen voor 2017?

**Geplaatst**: 31-12-16 22:02

Geplaatst: 31-12-16 22:02

Ik ben met je eens dat de hulpverlening vaak tekort schiet, soms ondat ze beperkte mogelijkheden hebben, maar ook omdat sommige keuzes voor jou nou eenmaal beter zijn. Wat jij misschien niet zo ziet.
Hou in gedachten dat ze er zijn om jou te helpen.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:04

Geplaatst: 31-12-16 22:04

Esaqar schreef:
Eens met bovenstaande. Jij hebt inmiddels zo veel zelfmoordpogingen gedaan dat, mocht je dit echt willen, het inmiddels wel gelukt had moeten zijn.

Ik wens je heel veel sterkte en succes en hoop dat je je in 2017 beter gaat voelen!

Ze schrijft duidelijk dat ze niet dood wil maar dit leven zoals het is niet wenst. Bijna uitbehandeld omdat niemand zich er raad mee weet of de vingers niet durft te branden.

Niemand kan vanaf een scherm jou helpen, niemand hier heeft inzicht in jouw problemen en hoe dat voor jou en jouw omgeving moet zijn.
Ben je bekend met 113 ? Daar kun je naartoe bellen als je met zelfmoordplannen loopt of chatten ( anoniem ).

Automutulatie is een vorm van lichamelijke pijn willen voelen om het psychische niet meer te voelen omdat dat te zwaar is. Dit zijn geen zelfmoordacties, het is niets minder dan een geestelijke pijnstiller.

Om op je therapievraag te antwoorden, iedere therapie wordt door iedereen anders ontvangen. Het enige wat je kunt doen is het proberen. Alleen jij kunt ervaren of een therapie voor jou helpt, maar dan moet je er wel aan beginnen.

Dat je hulp nodig hebt is duidelijk, ga die hulp ook alsjeblieft aannemen. Er is een uitweg zonder zelfmoord, je moet hem alleen nog zien en dat kan alleen met hulp.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:04

Geplaatst: 31-12-16 22:04

Maar wat is naar jouw idee wel een oplossing? Wat zou jou verder kunnen helpen denk je?
Hoe hoop je dat jouw leven er over 10 jaar uit ziet?

Weet je waar dit allemaal vandaan komt? Wat vinden je ouders en wat zouden zij graag zien qua hulp?

Is er nergens een soort woonvorm waar je intensief begeleid wordt, waar een strak ritme aangehouden wordt en waar je 'gewoon' 5 dagen (therapeutisch) werkt? Waar veel handvatten aangereikt worden, maar waar je ook gewoon je verantwoordelijkheden krijgt? Desnoods in het buitenland?

Want hoe zien je dagen er nu uit? Sta je iedere dag om dezelfde tijd op of ben je daar vrij in? Waarmee vul jij je dagen? Want als je op therapie na weinig om handen hebt, kan ik me voorstellen dat dat alleen maar deprimerender werkt.
Niet dat ik wil zeggen dat werken voor alles de oplossing is, maar ik denk dat het erg belangrijk is om een strak ritme te hebben qua opstaan, verzorging, voeding, werk, buitenkomen en huishouden.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:08

Geplaatst: 31-12-16 22:08

Phoe zeg, wat een verdriet lees ik eigenlijk zo door je verhaal heen.
Wat denk ik belangrijk is is dat je ook de reden weet waarom je anorexia kreeg/had. Wat is er gebeurd dat je dacht dat dit de enige manier was om controle te krijgen over je leven??
Ik vraag mij af waar je ouders/familie in dit verhaal zijn, wat is hun mening over je opname op de afgesloten afdeling?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-16 22:45

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-16 22:45

Jennyj01 schreef:
Jij bent radeloos en je omgeving blijkbaar ook. Hoop voor je dat iemand de cirkel kan doorbreken. Zijn er ook dingen waar je wel blij van wordt? Wat zijn je plannen voor 2017?

Ik word blij van mn paard, als ik op stal ben of aan het rijden ben heb ik nooit, echt nooit last van negatieve gedachtes of destructieve gedachten. Die beginnen weer zodra ik thuis kom. Op de zorgboerderij heb ik ook geen last van negatieve/destructieve gedachten.

Ik ga 4 a 5 keer per week naar mn paard en op dit moment 2 ochtenden naar de zorgboerderij maar ze zijn bezig ervoor te zorgen dat ik 4 ochtenden naar de zorgboerderij kan.

Corrie,
Ik ken 113 maar waar ik woon is 24/7 begeleiding waarbij ik terecht kan als het me lukt om wel op tijd om hulp te vragen.

En je omschrijving van een geestelijke pijnstiller is een goede, de zelfmoordpogingen zijn ook een soort van automutilatie alleen dan in hele extreme vormen die ik hier niet ga noemen.

Mala26,
De reden dat ik anorexia kreeg houd ik maar op de hoge druk die ik ervaarde van het 'perfect' willen zijn, extreme perfectionisme op school maar ook in relaties met anderen en daarbij dat ik een dysthieme stoornis had waar ik niet mee om kon gaan.

Mijn ouders worden niet (meer) veel betrokken in mn proces, dit is enerzijds om hun wat rust te geven en anderzijds omdat ik hun ook wil beschermen maar zou wel goed zijn om op korte termijn weer een familiegesprek in te plannen.
Mijn moeder denkt dat het voor mijn veiligheid goed zou zijn, maar beseft ook door afgelopen opnames dat het geen oplossing gaat zijn.

Delphi,

Ik heb 5 jaar een strak ritme gehad qua werk (32 uur pw) maar ik loop daarin tegen veel dingen aan waardoor werken voor mij momenteel gewoon onmogelijk is, vandaar dat ik naar de zorgboerderij ga en gestopt ben met werken. De woonvorm waar ik nu woon ga ik liever niet weg.

Ik sta elke dag rond de zelfde tijd op, ga altijd dezelfde dagen en tijden naar mn paard, douche om vaste momenten, heb maandag was-schoonmaak-kook dag en kook zondag ook. Administratie houd ik netjes bij, mn kamer is altijd opgeruimd en schoon. En ga 2 vaste ochtenden (wat hopelijk heel binnenkort naar 4 ochtenden gaat) naar de zorgboerderij.

Natuurlijk als het echt slecht gaat, gaat dit alles ook minder goed maar daarbij helpt de begeleiding me om me dan weer te herpakken.

Ik weet ook niet zo goed meer wat gaat helpen, ik wil zelf heel graag verder met de schema therapie maar ze vinden me daar niet stabiel genoeg voor. Ik mag nu enkel equi therapie maar ook dat is niet diepgaand.

**Geplaatst**: 31-12-16 22:55

Re: Mijn (over)leven..

Geplaatst: 31-12-16 22:55

Ik heb alles wel gelezen, maar wil vooral even reageren op het niet stabiel genoeg zijn. Vriendin van mij heeft PTSS, depressie, dissocieert en nog een hoop andere lastige dingen. Heeft de hele medicijnhandel gehad, maar reageert daar meteen heel heftig op en is uiteindelijk beter af zonder. Ze wilde al een hele tijd EMDR doen omdat voor haar gevoel het beter zou worden als die trauma's af zouden zwakken, maar geen enkele psychiater vond haar stabiel genoeg.

Tot ze een half jaar geleden een nieuwe psychiater kreeg en die zei dat het toch niet veel slechter meer kon worden. Ze zijn onder goede begeleiding begonnen met EMDR en ondanks dat het heel heftig is en ze na de EMDR regelmatig in opname moet, wordt ze week na week steeds rustiger. Ze is afgevallen, voelt zich beter en is een stuk sterker geworden.

Zonder de EMDR was ze nog steeds zo slecht geweest soms moet je gewoon iets proberen en als jij denk dat jij baad hebt bij schematherapie zouden ze daar naar moeten luisteren.

Hoe dan ook hoop ik dat je de hulp gaat vinden die je nodig hebt. Werk zo veel mogelijk mee en wees open en eerlijk is wat je voelt en denkt.

**Geplaatst**: 31-12-16 23:04

Geplaatst: 31-12-16 23:04

Depressie is net als een ziekte als kanker een ziekte waarbij men overlijden kan. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je wel genezen kan.

**Geplaatst**: 31-12-16 23:32

Geplaatst: 31-12-16 23:32

Het klinkt misschien raar maar wat ik me afvraag: zou therapie tov verslavingen oid je niet kunnen helpen?
Niet als aanval of verkeerd bedoeld maar ik weet uit ervaring (mezelf en anderen) hoe moeilijk het is om na intensieve therapie lange tijd weer op eigen benen te staan.
Bij ons waren er meerdere, die van hun oorspronkelijke probleem (drugs / gedragsproblemen of het zelfde wat jij had oa) "af waren / geholpen " maar de angst voor boze buitenwereld zo groot was geworden dat ze als het ware moesten afkicken van de veilige therapie wereld ( waar je (ookal is het daar ookal niet altijd koek en ei) toch een soort van achterban / hulp had).
Dus die moesten echt leren om stapje voor stapje op eigen benen te leren staan, dingen mee maken en zelf leren op te lossen zonder "afhankelijk" te zijn van gezondheidszorg.
Voor sommige was nl hun eigenlijke probleem stiekem omgezet naar verslaafd aan gezondheidszorg...
Uiteindeljjk bleken ze veel meer zelfstandig te kunnen leven en sterker te zijn als wat ze in 1e instantie dachten!

Ik zeg niet dat jij dat doet alleen omdat je echt niet meer weet het hoe of wat haal ik het aan.
Er is niets zo moeilijk als het menselijk brain!
Ik hoop voor je dat je de juiste hulp kan vinden zodat je leven te behapstukken wordt voor je!

**Geplaatst**: 01-01-17 02:20

Re: Mijn (over)leven..

Geplaatst: 01-01-17 02:20

Laat ik voorop stellen dat ik je met mijn post niet wil veroordelen of een aansteller wil noemen.
Je vraagt om aandacht, de manier waarop buiten beschouwing gelaten. Je zegt te willen leven maar dat je leven lijden is. Zolang je lijdt en niet weet hoe je moet leiden, zal het een enorm zwaar gevecht blijven. Een gevecht met de hulpverleners, je omgeving em jezelf. Je knop moet om. Jij wil graag die therapie, zorg dat je die gaat krijgen. Neem het heft in eigen hand, hoe eng dat ook is. Je weet wat je wil, hou je daar aan vast

**Geplaatst**: 01-01-17 03:50

Re: Mijn (over)leven..

Geplaatst: 01-01-17 03:50

Veel van wat jij schrijft heb ik ook meegemaakt. Uiteindelijk heb ik ect gekregen. In het begin 2 x per week en later 1 keer. Omdat je geheugen er door word aangetast kan ik er niet meer veel van vertellen, het enige dat ik nog wel weet is dat het voor enorme rust in mn hoofd heeft gezorgd waardoor de neiging tot automutilatie rustig is en ook de pogingen tot zm. Vraag je psychiater er maar eens naar. Veel sterkte

Nomineer dit bericht ×