Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-16 20:28

Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-16 20:28

ZO! En nu is het mijn beurt om eens te klagen. Ik ben namelijk zo langzamerhand namelijk helemaal gek aan het worden...

Eigenlijk ieder jaar heb ik last van winterdepressies. Dit jaar, wonderbaarlijk genoeg is er niks aan de hand! De dagen worden alweer langer, ik zit lekker in mijn vel, op het werk gaat het goed en mijn meerderen laten blijken dat ze mijn werk erg waarderen. Ik durfde vandaag dan eindelijk naar de tandarts en ben trots op mezelf dat ik ben gegaan. Gewoon op en top vrolijk dus eigenlijk!

Op een ding na. En dat is de mensen om mij heen.. Ik weet niet wat er gaande is en waarom iedereen zich zo gedraagt, maar ik word er helemaal gek van! Zo gek, dat het me tot wanhoop drijft en ik zojuist in tranen uitgebarsten ben van frustratie.

Als ik alleen ben voel ik me super! Ik ben vrolijk en huppel nog net niet letterlijk door het huis. Natuurlijk denk ik ook wel af en toe "verdorie!" Als ik weer iets laat vallen of mijn teen stoot. En ook ik ben het wel eens zat op kantoor en denk tegen het eind van de dag wel eens "Mag ik dan eindelijk naar huis toe..?!"

Maar dat soort momenten heeft ieder mens wel eens denk ik. Ik geniet gewoon van hoe mijn leven loopt op het moment en ben dan ook een bonk positiviteit. Maar dan. Ik kom constant kennissen, vrienden en collega's tegen en een weet niet meer wat ik ermee moet doen... Ik zeg "He! Moet je zien wat een gave auto daar rijd" en ik krijg terug "Ok" waarna het gesprek over loopt naar wat voor problemen deze mensen allemaal hebben en wat ze allemaal niet leuk vinden. Dus ik probeer in mijn beste opvrolijk pogingen "Ah joh! Kop op, het komt wel goed en voor je het weet is het weer voorjaar" (of wat dan ook toepasselijk is) en het enige wat ik terug krijg is "Dit is poedersuiker, dat is klote..". Ik heb het gevoel dat ik midden op een snelweg sta te wachten tot ik geschept word door een auto. Want heel eerlijk, hoe lekker ik ook in mijn vel zit ik merk wel dat het mijn humeur zeer beïnvloed.

Ik heb zo langzamerhand het gevoel dat ik niet meer mag glimlachen. Dat ik niet meer mag laten zien dat ik vrolijk ben en dat ik me vooral maar in een diep donker hoekje moet verstoppen zodat niemand kan zien dat ik gelukkig ben. Anders slaan ze het wel uit me.

Ik ben inmiddels met een aantal mensen het gesprek aangegaan. Dat ik begrijp dat ze niet lekker in hun vel zitten, maar dat ik het even niet zo goed kan hebben. Dan word er gezegd dat ze het begrijpen, maar ze blijven gewoon (vrolijk

) doorspreken over de problematiek die ze ervaren zonder er ook nog maar stil te staan bij wat ik zojuist heb gezegd.

Begrijp me niet verkeerd! Ik ben blij dat veel mensen bij mij terecht durven met de problemen die ze ervaren. Maar ik ben geen psycholoog, ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan, ik ben niet goed in opvrolijken en uiteindelijk krijg ik er zware schouders door. Ik heb met een aantal mensen het contact nu ook op minimaal gezet. Niet verbroken, maar ik reageer bewust wat langzamer, kom niet als ik zie dat deze mensen ook aanwezig zijn of ga wat eerder weg op het moment dat de klaagzang zich aan doet. Dit omdat ze (onbewust) keihard mijn grenzen door proberen te breken ondanks dat ik aangegeven heb dat het me te veel word.

AAAAHRRRGG! Ik wil gewoon vrolijk zijn en lachen, waarom doet er nou niemand mee

Zijn er meerdere vrolijke Bokkers in dit pakket op het moment? En hoe pakken jullie dit aan?

Edit: Titel even aangepast naar iets vrolijkers :Y)

**Geplaatst**: 12-12-16 21:06

Geplaatst: 12-12-16 21:06

Eigenlijk zeg je tegen ze dat hun problemen geen problemen zijn, door te zeggen dat het wel meevalt. De meeste mensen gaan door totdat ze gehoord zijn. Ergo: ze gaan door met zeuren omdat je ze niet echt hoort.
Vergeet niet dat je ook in zware tijden klaar moet staan voor vrienden en familie, niet alleen als het jou uitkomt of wanneer je zelf depressief bent

Als er een patroon is in je leven, dan is iets wat jij wel of niet doet de oorzaak. Niet de mensen om je heen.
Met een uitzondering: als jij normaal gesproken de depri persoon bent dan kan het zijn dat je omgeving moeite heeft met anders met je omgaan.

**Geplaatst**: 12-12-16 21:09

Geplaatst: 12-12-16 21:09

Op het moment zit ik eigenlijk heel lekker in mn vel, maar merk het inderdaad ook om me heen. Iedereen is ziekig of verdrietig of sip of boos..

Dus, ik doe gewoon lekker blij met je mee

**Geplaatst**: 12-12-16 21:13

Geplaatst: 12-12-16 21:13

Toen jij depri was, verwachtte je toen medeleven of waren je vrienden gewoon vrolijk en zeiden ze dat je gewoon vrolijk met ze mee moest doen?

**Geplaatst**: 12-12-16 21:14

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 12-12-16 21:14

Ehm klein detail, na 21 dec worden de dagen pas langer.

**Geplaatst**: 12-12-16 21:19

Geplaatst: 12-12-16 21:19

Kun je nagaan hoe positief ze is.

Ik moet zeggen dat ik zelf behoorlijk chaggie kan worden van mensen die (te) blij doen. Dus het kan ook zijn dat je met je blije gedrag zelfs chagrijnig gedrag opwekt bij andere mensen.

Vroeger had ik een studiegenootje dat regelmatig moest melden hoe gelúkkig ze wel niet was. Nou ben ik niet snel aggressief, maar...

**Geplaatst**: 12-12-16 21:20

Geplaatst: 12-12-16 21:20

Je hoeft een ander doorgaans niet op te vrolijken. Ze hebben af en toe een luisterend oor nodig. Ook hier een heleboel lieve mensen om me heen, die echt allemaal flinke problemen hebben (en dan niet alleen een gestoten teen of een krasje op de 20-jaar oude gebutste auto).

Ik luister als ze het me vertellen, ben oprecht toehoorder (althans, dat is wel mijn intentie). Als ze uitgesproken zijn en ik ga weg, baal ik nog even heel erg voor die person. Schud keer met mijn hoofd en bedenk me wat een zegen ik heb met mijn leven.

Maak hun probleem niet jouw probleem, maar baggatelliseer hun gevoel ook niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-16 21:25

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-16 21:25

phormicola schreef:
Eigenlijk zeg je tegen ze dat hun problemen geen problemen zijn, door te zeggen dat het wel meevalt. De meeste mensen gaan door totdat ze gehoord zijn. Ergo: ze gaan door met zeuren omdat je ze niet echt hoort.
Vergeet niet dat je ook in zware tijden klaar moet staan voor vrienden en familie, niet alleen als het jou uitkomt of wanneer je zelf depressief bent

Als er een patroon is in je leven, dan is iets wat jij wel of niet doet de oorzaak. Niet de mensen om je heen.
Met een uitzondering: als jij normaal gesproken de depri persoon bent dan kan het zijn dat je omgeving moeite heeft met anders met je omgaan.

Voor mij werken positieve mensen om mij heen op het moment dat ik me neerslachtig voel. Ik probeer ook zeker wel te luisteren, maar sommige dingen ben ik het ook gewoon pertinent niet mee eens. Zo is er momenteel op kantoor iets gaande, en word er een collega afgevallen voor naar mijn mening - onzin. Daar ga ik niet in mee, want dat is niet wie ik ben en tevens niet mijn positie op kantoor. Ik luister er in zo'n geval naar, geef aan dat ik de ergernissen kan begrijpen, tips om hoe er mee om te gaan, maar ook dat dit niet mijn plaats is op de werkvloer en waar ze hun klachten wel kwijt moeten.

Familie heb ik niet. Voor mijn vrienden sta ik altijd voor klaar, maar ik heb wel mijn grenzen. Ik gs voor ze door het vuur en dat weten ze ook. Dit zijn ook niet de mensen die ik wijs op mijn grenzen. In plaats daarvan nodig ik ze bij mij thuis uit, en probeer ik ze te ondersteunen waar en hoe ik ook maar kan. Al is het door een stom plaatje te sturen omdat ik niet goed ben in opvrolijken of ze het huis uit te jagen om even buiten te komen

Dit is gelukkig geen patroon in mijn leven. Voorheen heb ik hier nooit last van gehad. Ik denk dat het misschien iets te maken heeft met de feestdagen. Immers zijn groot deel van mijn vrienden en kennissenkring expats en dus niet thuis. Mij doet het niet zo veel, immers is het land waar ik nu woon mijn huis en mis ik niks aan Nederland (behalve de kroketten), maar ik begrijp wel dat mensen hierdoor wat sneller sip zullen zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-16 21:31

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-16 21:31

Supervixen schreef:
Ehm klein detail, na 21 dec worden de dagen pas langer.

Ik woon niet in Nederland dus dat werkt net iets anders

Dammie schreef:
Toen jij depri was, verwachtte je toen medeleven of waren je vrienden gewoon vrolijk en zeiden ze dat je gewoon vrolijk met ze mee moest doen?

Mijn vrienden dwongen me om mee te gaan en waren zo vrolijk mogelijk. Wat mij persoonlijk hielp. Ik weet dat alle mensen anders werken, maar dit deed het hem voor mij.

LindyH schreef:
Vroeger had ik een studiegenootje dat regelmatig moest melden hoe gelúkkig ze wel niet was. Nou ben ik niet snel aggressief, maar...

Zo erg ben ik gelukkig niet

Ik voel ook niet de behoefte om iemand te melden (buiten hier) dat ik zo gelukkig ben. Ik heb sowieso moeite om mijn emoties te uiten. Verder glimlach ik gewoon en ben ik levendig.

Ik waardeer alle berichten trouwens, maar ik heb het gevoel dat ik mijn openingspost misschien een beetje verkeerd heb verwoord

Ik zal er extra op gaan letten dat ik problemen niet kleiner probeer te maken dan dat ze zijn. Bedankt voor de tips!

En Suuskipje. Fijn te horen dat ik niet de enige ben

**Geplaatst**: 12-12-16 21:36

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 12-12-16 21:36

Je kan idd niet opdringen wat voor jou werkt. Hun waren er ook toen jij down was en waarschijnlijk ook door kon gaan over alles wat rot was. Nu doen hun het. Luister naar ze neem ze serieus en vraag waar hun wat aan hebben.

Ik heb een hekel aan mensen die roepen oh joh komop valt wel mee. Dat bepaal ik zelf wel namelijk.

Dus beetje meer medeleven

**Geplaatst**: 12-12-16 21:53

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 12-12-16 21:53

TS Ik voel jou!!!
Iedereen heeft wel eens een keer een probleem, elke vriend of vriendin zit er wel eens eventjes doorheen.En natuurlijk geven we die dan een luisterend oor en steunen we ze waar we kunnen.
Maar het lijkt potdorie inderdaad wel of iederéén voortdurend ziek, zwak, misselijk en mislukt is en eindeloos in hetzelfde kringetje ronddraait.
Ik wens zo graag dat het goed gaat met iedereen, maar als ze blijven doen wat ze altijd deden, dan blijven ze krijgen wat ze altijd kregen. Pech en ellende.

Soms voel ik me vereerd dat iedereen naar mij toe komt met z'n ellende. Maar ik word er ook moe van. En als ik zelf eens eventjes ergens mee zit dan wil ik m'n vriendinnen er niet mee lastig vallen, want zij hebben het constant veel moeilijker. Dus ik heb het gevoel dat ik bij niemand terecht kan terwijl ik er wel steeds voor anderen ben.

En soms wil ik gewoon eens ongecompliceerd lol trappen, maar daar is gek genoeg geen tijd voor.
Het lijkt ook wel of je eerst een heel erg probleem moet hebben om een beetje aandacht en aanspraak te krijgen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-16 22:02

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-16 22:02

MiReRe schreef:
TS Ik voel jou!!!
Iedereen heeft wel eens een keer een probleem, elke vriend of vriendin zit er wel eens eventjes doorheen.En natuurlijk geven we die dan een luisterend oor en steunen we ze waar we kunnen.
Maar het lijkt potdorie inderdaad wel of iederéén voortdurend ziek, zwak, misselijk en mislukt is en eindeloos in hetzelfde kringetje ronddraait.
Ik wens zo graag dat het goed gaat met iedereen, maar als ze blijven doen wat ze altijd deden, dan blijven ze krijgen wat ze altijd kregen. Pech en ellende.

Soms voel ik me vereerd dat iedereen naar mij toe komt met z'n ellende. Maar ik word er ook moe van. En als ik zelf eens eventjes ergens mee zit dan wil ik m'n vriendinnen er niet mee lastig vallen, want zij hebben het constant veel moeilijker. Dus ik heb het gevoel dat ik bij niemand terecht kan terwijl ik er wel steeds voor anderen ben.

En soms wil ik gewoon eens ongecompliceerd lol trappen, maar daar is gek genoeg geen tijd voor.
Het lijkt ook wel of je eerst een heel erg probleem moet hebben om een beetje aandacht en aanspraak te krijgen.

Heel, heel heel erg herkenbaar

Ook het stukje over ongecompliceerd lol maken mis ik de afgelopen weken een beetje. Maar het word vast binnenkort wel weer beter

Ik realiseerde me net overigens ineens dat ik vorig jaar wel in een soortgelijke situatie heb gezeten, waar ik destijds ook een topic over aangemaakt heb

. Iets ander verhaal, en dit was maar een persoon toen maar desalniettemin... Terwijl ik mijn berichten aan het teruglezen was viel me ook op hoe hard ik eigenlijk ben voor mensen, maar ook hoe ver ik ga in mijn waanzin om ze te proberen te helpen.

**Geplaatst**: 12-12-16 22:05

Geplaatst: 12-12-16 22:05

Zo herkenbaar dit.
Bij mij op het werk zeggen ze zowat elke ochtend; Bah wat is het donker buiten hè?
Ik word er doodsimpel van. Mijn tegenreactie is overigens om overal gewoon positief op te reageren. En sommige collega's geven dan ook wel aan wat positiever te moeten denken.

**Geplaatst**: 12-12-16 22:39

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 12-12-16 22:39

Ik doe vrolijk met je mee hoor!
Ik merk in mijn omgeving ook dat een aantal personen toch altijd over kleine dingetjes zeuren of in hetzelfde vervelende rondje blijven draaien maar er zelf niet uit durven te stappen! Het is dan soms wel moeilijk om daar niet moedeloos van te worden.
Maar momenteel zie ik ook in bijna alles een positief punt en dat probeer ik ook bij een ander aan te dragen. Daarbij luister ik wel met oprechte interesse naar andermans problemen. Ik waardeer het ook wanneer zij dat bij mij doen.
Kortom, ik zie het een beetje als geven en nemen.

**Geplaatst**: 13-12-16 12:19

Geplaatst: 13-12-16 12:19

Oh TS, ik snap jou

Zelf heb ik een jaar geleden bewust de keuze gemaakt om mijn tijd met negatieve mensen te beperken.
Mensen die inderdaad klagen over het weer, die altijd het positieve negatief maken... Maar mensen die af en toe sjaggie zijn, ach, dat heb ik ook nog steeds wel eens.

Maar, je krijgt wat je uitstraalt, dus ga hier bewust mee om, blijf positief en blijf lachen. Ga niet geforceerd grapjes maken en niet zeker hun gevoelens niet bagataliseren, maar zorg ervoor dat je zelf positief en optimistisch blijft. Even aangeven dat het vervelend is, maar van je af laten glijden en doorgaan met jouw leuke leven. Dat trekt andere types mensen aan. Echt, mijn leven is het afgelopen jaar zóveel leuker geworden!!

**Geplaatst**: 13-12-16 12:40

Geplaatst: 13-12-16 12:40

Wow echt heel herkenbaar! :')

Ik ben dan 19, en zit echt midden in mijn stapleventje. 2016 was echt een k*t jaar voor mij... ik heb zoveel pech gehad (en allemaal door mijn paard eigenlijk, lol) Waaronder 3 maanden lang een onhandelbare hengstige merrie en eind augustus brak ik mijn arm en heb ik nu pennen en een plaat in mijn arm waardoor ik inmiddels als 'metal Sjonny' door het leven ga. :')

Heb er een tijdje écht doorheen gezeten en sprong het liefst van een flat, maar inmiddels ben ik vrolijke jopie zelf.

Alleen zo veel om mij heen zijn zo negatief. Zitten al te zeiken wanneer ze hun kleine teen stoten zegmaar...
Wanneer we naar een feestje gaan kan ik nuchter helemaal uit m'n dak gaan terwijl zij met 20 bier op nog steeds chagrijnig voor zich uit staren. Ik snap het écht niet.

En de volgende dag wordt ik 'gestraft' omdat het geen leuk feestje was, we niet heen hadden moeten gaan etc. man, LEEF.

**Geplaatst**: 13-12-16 12:51

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 13-12-16 12:51

Ik denk dat je best mag zeggen dat je iemands klaagzang zelf even niet trekt, maar dat dat niet ligt aan de klaagzang, maar aan het feit dat het jouzelf negatief beïnvloed en dat je dat niet wilt omdat je blij bent dat je je deze winter eindelijk niet sip en ellendig voelt. Houd het bij jezelf in plaats van de ander z'n problemen te bagatelliseren. Behalve als iets roddel en achterklap wordt, dan mag je mensen natuurlijk zonder meer doorverwijzen naar degene waar ze terecht kunnen met problemen met een collega.
Merk het op stal soms ook, dan zijn mensen het ergens niet mee eens en gaan ze onderling mopperen ipv het erover te hebben met degene die de beslissing heeft genomen. Soms kan ik daar prima naar luisteren, maar op een gegeven moment kap ik dat soort dingen ook af met 'daarvoor moet je dan bij die en die zijn, want die kan het veranderen en ik niet.' Wordt me niet altijd in dank afgenomen, maar dat scheelt dan wel weer bij het volgende akkefietje.

En bedenk ook dat iedereen z'n problemen in eigen perspectief ziet hè. Als het jou altijd voor de wind gaat, dan is een zere teen gewoon hartstikke irritant! Ik heb oa chronische pijn, hoor mensen weleens zeggen dat ze tegen mij dus niet mogen klagen over bijvoorbeeld pijn in hun rug. Maar da's toch ook raar? Zij hebben normaal geen pijn, ik elke dag, dus moeten ze bij mij doen alsof alles goed gaat als het bij hen eens zeer doet? Vind ik onzin, als jij elke dag gewoon kan rennen en je kneust je enkel waardoor je rust moet houden is dat voor jou hartstikke vervelend, dat doet niets af aan het feit dat ik al jaren niet meer heb kunnen rennen.

**Geplaatst**: 13-12-16 13:28

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 13-12-16 13:28

Door dit topic heb ik zojuist een collega waar ik normaal gesproken niet zo'n leuk contact mee heb een lief berichtje gestuurd. Dat ik haar werk waardeer, dat ze trots mag zijn op haar team! Werd leuk ontvangen

Ik ben over het algemeen ook heel positief en nuchter. De mensen om mij heen zijn dat over het algemeen ook wel, al heb ik 1 tante die ook áltijd zeurt! Als ik haar tegenkom en haar klaagzang begint, luister ik aandachtig. Duurt het te lang, zeg ik: 'Tante, even een time-out. Ik begrijp dat u het moeilijk heeft en dat het niet meezit. Daar kan ik persoonlijk niets aan veranderen, maar zullen we proberen ook naar de positieve kanten te kijken? Heeft u nog iets positiefs te vertellen?'

soms helpt het.. meestal niet

**Geplaatst**: 13-12-16 13:39

Geplaatst: 13-12-16 13:39

Tja, je kan het ook gewoon laten voor wat het is. Als iemand zich niet goed voelt, voelt die zich niet goed, en dan kan jij wel gaan zeggen dat het goed komt maar dat weet je niet. Ik heb aan weinig een grotere hekel dan aan de woorden "joh het komt wel goed."
Het is minimaliserend en gewoon ronduit een valse belofte. Als ik nood heb om te praten en dat is het beste wat mijn gesprekspartner in z'n assortiment heeft dan houdt het op. En dan houdt het zelfs zodanig op dat ik gewoon niets meer met die persoon deel kwa gevoelens.

Verder helemaal eens met dreamybol.
En eigenlijk zegt je titelkeuze al veel... Die is behoorlijk denigrerend eigenlijk.

Laatst bijgewerkt door Ayasha op 13-12-16 13:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-12-16 13:42

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 13-12-16 13:42

Cubone jij schrijft wat ik gister en eigenlijk afgelopen weken dacht. Voel me een alien zo langzaam aan omdat ik eigenlijk als een blij vrolijk huppelend kind door het leven stuiter en de meeste mensen om me heen alleen maar met een zuur gezicht rondlopen. Zelfs als ik heel blij en vrolijk gedag zeg komt er of geen reactie of over het algemeen een boze blik komt.

Ik trek me er weinig van aan maar word er soms best sneu van dat zoveel mensen kennelijk geen lol in hun leven hebben nu. Maar ja ik kan er weinig aan doen helaas.

**Geplaatst**: 13-12-16 14:33

Re: Een blij ei tussen de chagrijnige tantes.

Geplaatst: 13-12-16 14:33

Tja ik snap je wel.
Mijn humeur wordt slecht als ik enkel tussen klagende mensen zit.
Ik trek mij dat teveel aan. Kan het filteren.

Sommige periodes kan je die negativiteit best wel hebben.
Andere periodes niet.

Ik had een kennis en die zoog alle positiviteit weg.
Enkel zeuren en zuigen. Daarmee heb ik het contract verbroken.
Wat een opluchting.

**Geplaatst**: 14-12-16 09:32

Geplaatst: 14-12-16 09:32

Het lijkt soms inderdaad wel een sport om in alles de meest negatieve puntjes te zoeken en daarop te concentreren in plaats van op de leukere dingen, zonde is dat hè.

Het is ook een mindset waar mensen in glijden denk ik, dat door een negatieve bril om zich heen kijken.

Wanneer je merkt dat dat gebeurt dan heb je wel zelf de keuze of je dat okee vindt, of dat je de moeite wilt nemen om jezelf te trainen om wat positiever in het leven te staan.

Je hebt mensen die er een week sjacho van zijn als hun nagel scheurt, maar je hebt ook mensen die een arm kwijtraken en voornamelijk blij zijn dat ze die andere nog hebben...het kan (bijna) altijd erger immers

Ik zie het maar zo: het probleem dat heb je.

Je kan naast dat probleem dan ook nog eens sjacho zijn.
Of je kan je best doen om positief te blijven. Met welke keuze ben je beter af

Liever een probleem en je daardoor niet uit het veld laten slaan, dan behalve dat probleem ook nog eens zwartgallig te zijn.

Maar soms is de maat bij iedereen natuurlijk wel eens een beetje vol en dan heb je het volste recht om lekker weg te zinken als je daar behoefte aan hebt

Het is alleen voor iedereen inclusief jezelf wel zo fijn als je jezelf op een gegeven moment weer een beetje herpakt

Nomineer dit bericht ×