Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-16 11:33

Baan opgezegd, maar waarom is het zo moeilijk?

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-16 11:33

Na heel lang wikken en wegen heb ik een maand geleden beslist om mijn baan als onderzoeker aan de universiteit op te zeggen.

Ik liep al maanden met een slecht gevoel rond, en het werd steeds erger. De druk om steeds weer artikels te publiceren en te presenteren op wetenschappelijke conferenties gaf me heel veel stress, zorgde ervoor dat ik steeds het gevoel had dat mijn werk nog meer en nog beter moest. Dat had dan weer een slechte invloed op mijn zelfbeeld (het is nooit goed genoeg) waardoor het aanvoelde alsof mijn onderzoek toch nooit zou lukken. Mijn motivatie en concentratie waren gezakt tot onder nul en ik kreeg helemaal niks meer gedaan, de resultaten bleven uit en daardoor werd het allemaal nog veel erger. Ik zat echt vast in een vicieuze cirkel.

Uiteindelijk heb ik beslist om mijn baan op te zeggen, en ben ik op zoek gegaan naar ander werk. Inmiddels heb ik een nieuwe baan gevonden waar ik donderdag al kan beginnen. Maar waarom lukt het me dan nog steeds niet om mijn oude baan los te laten? Het voelt heel erg als falen, en ik blijf me maar afvragen waar ik in de fout gegaan ben. "Als ik nou eerder hulp had gezocht, zou het dan misschien nooit zover gekomen zijn?", "Had ik het maar anders aangepakt", "Kan ik het toch niet nog eens opnieuw proberen"

Ik ben heel erg in de war, en begin hoe langer hoe meer te twijfelen. Mijn huidige baas wil heel graag dat ik blijf. Het probleem is dat ik een persoonlijke financiering heb, dus als ik beslis om te vertrekken kan ik niet terugkomen. En omgekeerd, als ik beslis om de baan bij het bedrijf alsnog af te wijzen hoef ik daar over een paar maand ook niet opnieuw aan te kloppen. Mijn beslissing is dus definitief en onomkeerbaar.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:39

Geplaatst: 30-08-16 11:39

Lastig. Heb je niet eerder met je baas gesproken over je twijfels? Wat kwam daar uit? Waarom willen ze dat je blijft? Dan heb je blijkbaar toch wel goede resultaten getoond al zie je dat zelf misschien anders.
Ik snap best dat deze functie je veel stress geeft en ik weet ook niet of dat zou verbeteren. Je moet een bepaalde 'mindset' hebben om hier mee om te kunnen gaan.
Lijkt je nieuwe baan je wel echt leuk?

**Geplaatst**: 30-08-16 11:41

Geplaatst: 30-08-16 11:41

Je gaat kopje onder in je huidige baan. Fijn dat je huidige baas je wil houden, maar een goede baas ziet zijn personeel kopje onder gaan en grijpt daar op in vóór die ontslag neemt. Geen enkele baan is het waard om ziek van te worden. Van te veel stress word je ziek, deels heb je dat al ervaren doordat je vastliep, maar het kan nog veel erger. Ik denk dus dat je er goed aan doet om ergens anders opnieuw te beginnen.
Maar met je laatste zinnetje maak je het jezelf wel heel moeilijk 'definitief en onomkeerbaar'. Misschien op deze plekken, maar meid, je bent piepjong, de wereld ligt aan je voeten en wie weet wat je over pak hem beet 5 jaar wilt en kunt. Je moet je vleugels uitslaan om te ontwikkelen, fouten maken om te groeien en de wereld verkennen om erachter te komen wat bij je past en waar je gelukkig van wordt.
Je werkt te veel in je leven om iets te doen waar je ongelukkig, gestrest of zelfs ziek van wordt, dus ik vind je heel verstandig dat je wat anders gaat proberen. Knappe beslissing!

**Geplaatst**: 30-08-16 11:42

Geplaatst: 30-08-16 11:42

Heb je een eindgesprek gehad bij de universiteit? Misschien kan je die alsnog inplannen om het goed af te sluiten.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:45

Geplaatst: 30-08-16 11:45

Ik herken dat gevoel van falen wel.
Ik heb een paar jaar geleden de stap genomen om mijn baan op te zeggen en een nieuwe uitdaging aan te gaan. En dat liep uit op een drama, ik heb me daar al na enkele maanden ziekgemeld en ben daar ook weer gestopt. De beste keuze die ik ooit kon maken, maar dat gevoel van falen heeft me nog een paar jaar achtervolgd.

Wees realistisch; je bent hier ongelukkig. Tijd voor iets nieuws.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:48

Geplaatst: 30-08-16 11:48

Phd life neem ik aan? Heb je al eens met de phd coördinator en vertrouwenspersoon gesproken?

Je baas wil je natuurlijk ook graag houden ivm het geinvesteerde onderzoeksgeld wat niet opnieuw aan een andere phd kan gaan en het geld dat ze missen als je niet promoveert en de enorme druk die de uni daarop zet. Even zakelijk gezegd.
Voor beide partijen is er een belang bij dat je fris in je koppie wordt. Dus misschien kun je een ziekmelding regelen wegens overspannen oid. Een 80% regeling zou ik niet zo snel intuinen want meestal werk je dan doodleuk 100% (150% )

Veel sterkte.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:50

Geplaatst: 30-08-16 11:50

Poe moelijke! Mijn ervaring (als onderzoeker en ondertussen ook begeleider van promovendi) is dat veel staat en valt met het team. Als 1 van mijn promovendi een rot tijd geeft, proberen we als team achter deze persoon te staan en vaak krijgen we hem/haar er wel door gesleept en is diegene blij achteraf. Maar er zijn genoeg afdelingen waar het heel anders is, dan wordt je geacht er zelf maar doorheen te komen. Niet altijd door kwade zin overigens, soms is er geen tijd om promovendi beter te begeleiden en zijn er geen andere promovendi waar je steun aan hebt.

Ik kan vooral aanraden goed met je baas in overleg te gaan hoe hij concreet jou hierin kan steunen. Hij heeft een duidelijk financieel belang (als jij stopt moet hij een nwe aannemen voor die studie en kost het veel meer voor hij resultaten ziet) maar laat hem dat maar eens uitdrukken in actie. Het zei door meer contacturen danwel door bijv cursussen om jouw vaardigheden te verbeteren (bijv presenteren op congressen of wetenschappelijk schrijven, dat zijn bekende bottlenecks). Als hij daartoe geen mogelijkheden heeft zou ik zeker verder kijken naar die andere baan.

Sowieso, het is nooit een schande om te besluiten dat dit niet voor jou geschikt is en verder te gaan! Het leven is veel te kort om jezelf te kwellen door iets te doen waar je echt niet gelukkig van wordt, helemaal niet als je een alternatief hebt.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:52

Geplaatst: 30-08-16 11:52

Ik heb net ook ontslag genomen op mijn werk omdat ik ook al sinds februari niet lekker in mijn vel zit. Nu heb ik de knoop doorgehakt en is er veel opluchting. Ondanks dat, ben ik toch niet blij met mijn beslissing. (Ik werkte op een bso.) Want mijn collega's willen niet dat ik wegga, de kinderen zijn echt onwijs leuk, het werk vind ik onwijs leuk!

Ik twijfel ook nog heel erg of ik er juist aan heb gedaan, maar ook voor mij is er helaas geen weg meer terug... Mocht je willen praten staat mijn pb-box open!

**Geplaatst**: 30-08-16 11:53

Geplaatst: 30-08-16 11:53

Ik zou zeggen, je hebt deze beslissing niet voor niets gemaakt. Doorgaan waar je zo ongelukkig van wordt zie ik niet snel veranderen, ook niet na een gesprek. Maar dit is zo persoonlijk.. Denk dat een afsluitend gesprek wellicht goed kan zijn voor je gevoel om het achter je te laten.

Dit is trouwens precies een van de redenen dat ik dus niet het onderzoek in wilde, hoor dit echt wel vaker.. M'n broer stuurde op gegeven moment uit cynisme dit artikel toe:

http://nos.nl/op3/artikel/2103157-promo ... wordt.html

Heel veel succes met je keuze.

**Geplaatst**: 30-08-16 11:58

Geplaatst: 30-08-16 11:58

Ik ken het wel helaas

Me baan opgezegd en 1 oktober begin ik ergens anders ook niet waar ik voor geleerd had.
Het voelt een beetje als falen maar heb heel lang niet goed ik me vel gezeten en was daardoor ook ineens vaak ziek.
Ik heb een hele tijd heel slecht geslapen.
Toch de knoop doorgehakt om te stoppen en een andere baan te zoeken.
Heeft wel even geduurd voor ik het op een rijtje had en dat ik me besefte dat het beter was.
Hoop dat jij dat ook beseft!
Zo kon het niet langer meer dus je kunt er alleen maar op vooruit gaan :(:)

**Geplaatst**: 30-08-16 12:08

Geplaatst: 30-08-16 12:08

Hier nog een mede-Uni onderzoeker die zich meldt.

Als jij echt al zo ver bent gegaan om het op te zeggen, vrees ik dat die twijfel nooit meer weggaat als je nu toch door zult gaan in het onderzoek. Of in ieder geval niet in de groep waar je nu zit.
Ik herken de spiraal (ik heb er nota bene zelf in gezeten de afgelopen maanden) en dat niets ooit genoeg is. Ik heb zelf heel hard getwijfeld maar in mijn geval heb ik samen met collega's de 'way up' terug gevonden en kan ik er nog tegenaan.

Dat je dat nu nog niet los kunt laten, is niet gek. Er wordt in de onderzoek over 'het bedrijfsleven' gesproken alsof het falen is. Maar dat is het niet. Je gaat op de lange termijn waarschijnlijk beter verdienen en hopelijk ga je meer waardering krijgen en zelf uit je werk halen. De ervaring die je nu als onderzoeker op hebt gedaan, lijkt irrelevant voor andere banen maar je hebt echt wel werkervaring opgedaan (werken in een team, gestructureerd werken, je project managen etc.) die relevant is en het is dus ook geen verspilde moeite geweest.

De overstap lijkt ook enorm definitief.
Maar dat hoeft het niet te zijn: ik ken genoeg mensen die na een 1e poging toch opnieuw een PhD zijn gestart, of mensen die na een paar jaar bedrijfsleven toch nog die stap opnieuw willen doen. In een andere omgeving (onderzoeksgroep), waar zij zich toch thuis voelen. Of mensen die super gelukkig zijn geworden en nooit meer terug willen.
En deze baan die je nu hebt gevonden hoeft ook niet voor de rest van je leven je baan te blijven toch?

Wees niet bang om "te falen" en zoek bij jezelf uit wat je echt wilt.

Laatst bijgewerkt door Oeska op 30-08-16 12:16, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 30-08-16 12:10

Geplaatst: 30-08-16 12:10

Ik ga met de reacties van f_orumster en troi hierboven mee. Je baas heeft er belang bij dat je blijft, maar ik vind wel dat hij/zij steken heeft laten vallen in de begeleiding. Ik zou me echt kapotschamen als m'n PhD student in zo'n cirkel terecht zou komen.. misschien dat je met goede begeleiding, iemand waarbij je je verhaal kwijt kan en een paar goede cursussen weer op de rit kan komen, maar dan moet je het ook echt zelf willen. Misschien is de tijd die je al in het traject bent ook van belang. Zit je in je laatste jaar dan kan je makkelijk doorzetten dan als je nog 3 jaar te gaan hebt.

**Geplaatst**: 30-08-16 12:40

Geplaatst: 30-08-16 12:40

Lastig hoor, TS!

Ook ik vind dat je baas je hierbij wel meer had moeten ondersteunen, maar ik weet niet of hij wist dat jou dit zo hoog zit, of dat je dat misschien niet aan hem verteld hebt, omdat je dat ook vond voelen als falen?
Het is een heel lastig dilemma als je zoveel stress krijgt van je werk.
Ik heb wel eens in eenzelfde schuitje gezeten en pas toen ik het lef had om met mijn leidinggevende hierover te praten, kon ik gericht geholpen worden.
Er is vaak via je werkgever of een arbo-dienst best het een en ander mogelijk aan begeleiding, maar dat komt niet vanzelf langsfietsen en zich aan je aanbieden, daar moet je naar op zoek.

Ik weet dus niet of je dat hebt gedaan, dat kan ik uit je openingspost niet helemaal opmaken. Je geeft vooral je zelf heel erg de schuld, maar soms is het wel eens fijn om met iemand te praten die je een spiegel voorhoudt, of met een helikopterview naar jouw situatie kijkt en je de andere kant van jouw probleem laat zien. Ik heb van dat soort gesprekken (met oa mijn leidinggevende) een heleboel geleerd en mezelf beter leren accepteren zoals ik ben.

Welke beslissing tot keuze van werk je moet maken, daarin moet je vooral je gevoel volgen.
Maar ik ben bang dat wanneer je geen hulp zoekt om te leren accepteren dat je niet gefaald hebt, maar werk gedaan hebt wat (op dat moment) niet bij je past, je jezelf in je nieuwe baan ook zult blijven blokkeren.

Heel veel succes!

En verder is het natuurlijk altijd belangrijk om naar je eigen lichaam te luisteren. Ergens mee door blijven gaan wat je zoveel stress oplevert, daar ga je aan onderdoor en dat is nooit goed.

**Geplaatst**: 30-08-16 12:55

Geplaatst: 30-08-16 12:55

He Eline wat vervelend!
Eerst en vooral: geen enkele baan is het waard om ziek of ongelukkig van te worden. Je gezondheid gaat boven alles. Kies voor een job waar je je wel op je gemak in voelt. En dat gevoel van falen klinkt me niet onlogisch maar ... daar wringt ook het schoentje denk ik.
Volgens mij ben jij veeeel te streng voor jezelf en leg jij je lat (voor jezelf) veel te hoog. Je mag ernaar streven je job goed te doen maar te veeleisend voor jezelf zijn, is moordend.
Ongetwijfeld ben je uitermate geschikt voor die job, anders had je zo ook niet gekregen maar maken enkele karaktereigenschappen (en daarom geen slechte!) het je moeilijk, iets wat jou even goed in eender welke andere job kan tegen werken ... Neem het daarom aub niet verkeerd op wanneer ik nu zeg dat je mss gebaat bent met een gesprek bij een psycholoog.
Maar vooral: neem jezelf niks kwalijk! En, veel sterkte bij het maken van de juiste keuze.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-16 13:13

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-16 13:13

Bedankt voor de reacties!

Temeraire: De nieuwe baan lijkt me minder leuk als mijn huidige baan, maar ook minder stressvol. Ik heb verschillende keren bij mijn baas aangegeven dat ik moeite had met de druk, we hebben wel wat dingen geprobeerd maar niks wat echt hielp. Zij zegt dat ze gelooft in mijn capaciteiten en dat ik wel voldoende resultaten haal, maar zo voelt het voor mij helemaal niet.

Dreamybol, bedankt voor de peptalk

Imre, ik heb geen eindgesprek gehad, maar dat lijkt me wel een goed idee. Alleen vind ik het wat lastig omdat mijn baas nog veel moeite heeft met mijn beslissing.

Goof, daar ben ik ook bang voor. En als mijn nieuwe baan echt niet meevalt heb ik helemaal niets meer. Maar in jouw geval is dat uiteindelijk dan toch nog goed uitgedraaid?

F_orumster, bedankt. Ik heb me in het voorjaar al even ziekgemeld omdat het niet ging. Toen heb ik besloten om het toch nog een kans te geven, maar ik wil de beslissing niet oneindig uitstellen.

troi, ik merk dat er te weinig tijd is voor meer intensieve begeleiding. Ik heb al een aantal keer gevraagd om meer contactmomenten, maar na een tijdje valt dat telkens weer terug. Ik had vroeger een beter contact met het team, maar ik vermoed dat dat ook een beetje aan mezelf ligt. Ik voel me niet goed en sluit me daarom af.
Ik zou niks liever willen dan blijven, maar ik weet gewoon echt niet meer hoe ik deze moeilijke periode moet doorkomen. Als ik het objectief bekijk is dit altijd mijn droombaan geweest, maar waarom word ik er dan zo ongelukkig van?

iirrssjjee, een moedige beslissing. Succes!

Myour, interessant artikel. Vooral het laatste deel lijkt echt speciaal voor mij geschreven.

_helga_, bedankt! Ik hoop dat het voor mij ook meevalt

NoeskaMoos, fijn dat je zelf je motivatie terug gevonden hebt

Ik ben er al maanden naar op zoek, maar ik ben op een punt gekomen waarop ik echt niks meer kan bedenken wat me mijn motivatie zou kunnen teruggeven. Ik hoop dat ik de juiste keuze maak.

Yessy, ik zit nog in mijn eerste jaar. Ik heb daarvoor wel al anderhalf jaar als assistent-onderzoeker gewerkt, maar dat neemt niet weg dat ik nog minstens 3 jaar moet.

Marije_jiplover: Ik heb het wel aangegeven, maar ze zegt nu zelf dat ze niet beseft heeft hoe erg het was. En ik ben er inderdaad bang voor dat deze situatie zich zal herhalen in mijn nieuwe baan. Ik heb wel geprobeerd om hulp te zoeken, maar helaas lag de aanpak van de hulpverlener me niet en heb ik er dus weinig aan gehad.

Lukasje, bedankt voor de bemoedigende woorden

Je legt echt de vinger op de wonde, want hoewel anderen aangeven dat ik prima werk lever blijf ik zelf het gevoel hebben dat het niet goed genoeg is, en dat het nooit goed genoeg kan zijn. Ik ben vooral bang dat ik in mijn nieuwe baan tegen dezelfde dingen zal aanlopen, en dan is mijn vertrek hier voor niks geweest. Ik heb al een paar keer geprobeerd om hulp te zoeken, maar misschien wordt het tijd dat ik er echt eens een gedacht van maak

**Geplaatst**: 30-08-16 14:59

Re: Baan opgezegd, maar waarom is het zo moeilijk?

Geplaatst: 30-08-16 14:59

Moet je altijd goed zijn in je werk? Of met andere woorden, moet je doen waar je goed in bent? Of moet je iets doen wat je ook leuk vind, en waar je van geniet?
Je bent nog jong, het is niet goed als je nu al struggled om je hoofd boven water te houden.

Misschien is het eens de moeite om met een coach te gaan onderzoeken waarom je voelt dat het nooit goed genoeg is. Als je dat doorkrijgt, is het vaak beter om het te handelen en kun je er ook wat mee. Er zijn genoeg faalangsttrainingen/begeleiding, dus waarom niet ook voor jou

**Geplaatst**: 30-08-16 22:12

Geplaatst: 30-08-16 22:12

LZP -> STW

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-08-16 11:38

Re: Baan opgezegd, maar waarom is het zo moeilijk?

Geplaatst door de TopicStarter : 31-08-16 11:38

Joolien bedankt! Ik heb er al wel over nagedacht om training of begeleiding te zoeken, maar ik stel het steeds uit.

Het probleem is dat ik niet meer weet wat ik leuk vind, ik zit zo vast in mijn negatieve gedachten dat ik nergens meer zin in heb. Ik heb helemaal geen zin in mijn nieuwe baan, omdat ik nu al bang ben dat het niet zal lukken. Het voelt een beetje alsof ik wegvlucht voor mijn problemen, en ik ben bang dat ze me uiteindelijk toch blijven achtervolgen.

**Geplaatst**: 31-08-16 14:33

Geplaatst: 31-08-16 14:33

Eline91 schreef:
Joolien bedankt! Ik heb er al wel over nagedacht om training of begeleiding te zoeken, maar ik stel het steeds uit.

Het probleem is dat ik niet meer weet wat ik leuk vind, ik zit zo vast in mijn negatieve gedachten dat ik nergens meer zin in heb. Ik heb helemaal geen zin in mijn nieuwe baan, omdat ik nu al bang ben dat het niet zal lukken. Het voelt een beetje alsof ik wegvlucht voor mijn problemen, en ik ben bang dat ze me uiteindelijk toch blijven achtervolgen.

Als ik je zo hoor, is begeleiding hierbij wel verstandig, want als je in zo'n neerwaarts spiraal zit, is het moeilijk om daar uit stappen.

Wat je sowieso kan helpen is om weer te kijken naar de kleine dingen. Waar word je blij van? Een vriendin van mij is ook in een zoektocht bezig naar zichzelf en wat ze leuk vind en die maakt momenteel een moodboard met plaatjes en teksten die ze leuk vind. Misschien is dat wat voor jou. Pak wat magazins en ga knippen, waar hou je van, waar wordt je blij van. Dat soort kleine dingen zijn vaak wel een stap naar h et groter geheel.

Daarnaast, Noem elke dag 5 geode kwaliteiten van jezelf die op die dag aan bod zijn geweest. Positief denken, bijv: 'ik was vandaag erg sociaal naar de kassiere.' of 'ik heb Klaas goed kunnen helpen met zijn probleem.'

**Geplaatst**: 31-08-16 15:01

Geplaatst: 31-08-16 15:01

Joolien schreef:
Citaat:
Moet je altijd goed zijn in je werk? Of met andere woorden, moet je doen waar je goed in bent? Of moet je iets doen wat je ook leuk vind, en waar je van geniet?

Ik denk dat dit iets heel belangrijks is...
Ik ben afgestudeerd op mbo niveau 4.... Ik had bij dit niveau moeite met het werk en denk niveau wat van mij verwacht werd.
Ik heb een diploma en zou een baan richting niveau 4 aan moeten kunnen, maar weet dat ik hier waarschijnlijk in zal verdrinken...

Ik heb dus gekozen voor een baan die ver onder mijn denk niveau ligt, maar ik ga wel elke dag met plezier naar mijn werk..

Geld moet je verdienen, waarom zou je het jezelf dat moeilijk maken als het makkelijk kan. ?

**Geplaatst**: 31-08-16 15:14

Geplaatst: 31-08-16 15:14

Eline91 schreef:
Ik heb helemaal geen zin in mijn nieuwe baan, omdat ik nu al bang ben dat het niet zal lukken.

Als dit je 'ingoing position' is dan ben ik bang dat je in je nieuwe baan weer in exact dezelfde situatie terecht gaat komen.
Ik zou proberen voordat je een beslissing maakt met iemand te gaan praten die je kan helpen je gedachten wat te ordenen. Correct me if I'm wrong, maar ik krijg bij wat je schrijft heel erg het gevoel dat het niet zozeer je werk is wat je in de weg zit, maar vooral jijzelf en jouw verwachtingen over jezelf. :(:)

**Geplaatst**: 31-08-16 15:58

Geplaatst: 31-08-16 15:58

Joolien schreef:
Moet je altijd goed zijn in je werk? Of met andere woorden, moet je doen waar je goed in bent? Of moet je iets doen wat je ook leuk vind, en waar je van geniet?
Je bent nog jong, het is niet goed als je nu al struggled om je hoofd boven water te houden.

Misschien is het eens de moeite om met een coach te gaan onderzoeken waarom je voelt dat het nooit goed genoeg is. Als je dat doorkrijgt, is het vaak beter om het te handelen en kun je er ook wat mee. Er zijn genoeg faalangsttrainingen/begeleiding, dus waarom niet ook voor jou

Weet je, ik moet hier ook aan denken... want TS, je neemt jezelf mee naar die nieuwe baan, zoals je bent, met twijfels, faalangst en al...

Nomineer dit bericht ×