Geplaatst Allereerst; sorry voor het lange verhaal, het is wat langer geworden dan de bedoeling was.
De afgelopen tijd heb ik als enig kleinkind vrij intensief voor mijn oma ge(mantel)zorgd. Ik ben tevens enig kind, dus door deze periode
dacht ik ook veel aan de toekomst, als mijn ouders ouder worden en ik in mijn eentje de beslissingen over hun zorg en gezondheid moet
gaan nemen en ik grotendeels verantwoordelijk ga zijn voor de zorg die zij nodig hebben.
Toen ik ’s avonds thuis kwam had ik ineens even veel behoefte aan gezelschap, om deze gevoelens even te kunnen delen. Alleen avondeten,
alleen afwassen, alleen een kopje thee, later het alleen zorgen, het kwam allemaal even op me af. Ik dacht hup, andere mindset
, ik app wat vriendinnen die in de buurt wonen of zij misschien even kort kunnen afspreken. 3 bleven thuis met hun vriend, 1 had afgesproken met haar zus
en 1 met haar nicht. En toen kwam het even hard binnen; ik heb geen vriend, zus of nicht. Los van elkaar vind ik het helemaal niet zo moeilijk
en ik ben eigenlijk een heel opgewekt en gelukkig persoon en ik ben heel graag op mijzelf, maar nu voelt het even alsof alles samen komt; veel
vriendinnen zijn dit jaar gaan settelen waardoor ik ze nog maar eens per 3 maanden ongeveer zie en we een afspraak vaak weken van tevoren
moeten plannen. De andere vriendinnen die nog single zijn zie ik gelukkig wat vaker, maar allen hebben een zeer hechte band met hun broers/
zussen/nichten/neven waar ze ook vaak mee afspreken, iets wat ik ontzettend fijn voor ze vind.
Rationeel weet ik ook wel dat ;
- Een relatie niet zalig makend is en geen garanties geeft (heb ik zelf eerder ervaren)
- Broers en zussen /neven en nichten dat ook echt niet per sé hoeven zijn. Ook met (veel) broers of zussen kun je alleen voor de zorg van je
ouders komen te staan en je kan ook weinig of geen klik met je broers of zussen hebben. Toevallig heb ik alleen net allemaal vriendinnen die
daarin wel heel close met hun familie zijn, waardoor ik ook zie hoe het wel kan zijn.
- Ik vast weer nieuwe fijne en waardevolle vriendschappen ga opdoen
Maar hoe rationeel ik normaal ook ben; nu kan ik het even niet opbrengen. Als enig kind (dit geldt tenminste voor mij) voel je vanaf jongs af
aan hoe belangrijk vriendschappen zijn, en hoe belangrijk het is deze te onderhouden. Ik weet heel goed dat vriendschappen soms net golfbewegingen zijn. Sommige verwateren en soms komen er nieuwe bij, soms heb je even wat meer contact en soms wat minder.
Maar het idee dat ik voor contact en eventuele steun eigenlijk zo compleet afhankelijk ben van vriendschap, en dat juist veel van die vriendschappen in het afgelopen jaar toch opeens zoveel minder close zijn geworden…dat vriendschap iets heel tijdelijks en ‘lossigs’ kan zijn, het greep me gewoon even aan. Het voelt gewoon even alleen en ontworteld, juist ook in combinatie met het zorgen van nu en het zorgen van later. Soms zou het gewoon even zo fijn zijn als iemand gewoon even een kopje thee voor mij zou zetten zeg maar.
Wat ik hiermee wil? Niet echt rationeel advies denk ik….ik vind het zelf al pittig om deze gevoelens even echt toe te laten en die niet meteen weg te rationaliseren.
Misschien gewoon even een Bokt- grouphug en dat het wel goed komt ofzo. Als je iets van deze gevoelens herkent, of het nou om gesettelde vriendinnen gaat, enig kind zijn, moeilijke broers/zussenrelaties, single zijn of nog iets heel anders
, hoor ik graag hoe je daar mee omgaat als het je soms even aangrijpt. In ieder geval bedankt voor het lezen van mijn (lange!) verhaal, het is al heel fijn dat er zoiets als Bokt is waar je even je verhaal kwijt kunt. 
Rationeel gezien weet je het allemaal wel, maar dat gevoel he....
ook ik mis het hebben van iemand, dus kan me zooooo voorstellen dat je je poedersuiker voelt!
