Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Nivada schreef:Jeetje, ja heel naar.
Er voor haar zijn is het enige wat je kunt doen. Probeer gewoon in contact te blijven. Even langsgaan is ook altijd wel fijn.
Is er ook gekeken naar voeding en hormonen etc? Dit kan ook een groot verschil maken.
Voeding heeft veel effect op het brein, zo ook gluten. Tussen depressie en gluten worden steeds vaker verbindingen gevonden.
Hormomen, bijv. de pil kan ook groot effect hebben.
Misschien kun je haar daar mee helpen?
Vaak zie en voel je dat niet meer als je al zo ver in je depressie zit... En heb je wat hulp nodig om verder te onderzoeken.
patatkraam schreef:Inderdaad niet te veel pushen. Die speeches vond ik ook altijd rete vervelend ook al zijn ze goed bedoeld. Op zo'n moment zie je niet dat het goed komt en als iedereen dat blijft zeggen en het lukt je niet dan faal je telkens opnieuw. Er moet ook ruimte zijn om over negatieve gedachten te praten in ieder geval (ik wil hiermee niet zeggen dat dat niet het geval is bij TS).
Wat sidera inderdaad zegt over het lastig vallen, het is op een gegeven moment ook zo vervelend om te ''moeten'' vertellen dat het nog steeds slecht gaat. Daar schaam ik me dan ook altijd voor.

.
. Bijvoorbeeld door een kaartje te sturen. Daar hoeven dan echt geen zware teksten op. Wees verder ook niet bang om over jezelf en/of in jouw ogen 'nutteloze' dingen te praten.
.