Geplaatst Allereerst dankjewel voor het lezen van dit topic!
En dan, hoe te beginnen met mijn verhaal....
Afgelopen 10 weken heeft mijn leven een beetje op zijn kop gestaan, zonder dat iemand in mijn omgeving hier iets van wist/weet. Nooit gedacht dat ík, die altijd zo nuchter is, over dit onderwerp ooit een topic zou gaan openen.
Ik studeer sinds september vorig jaar de HBO opleiding social studies ergens in het noorden van het land. Een onwijs leuke studie waar ik het heel erg naar mijn zin heb.
Echter was er midden april nogal een onverwachtse wending. We begonnen aan een nieuwe periode met allemaal nieuwe vakken. Ik denk dat jullie hem wel voelen aankomen.... meteen toen ik de docent voor het eerst zag maakte mijn hart een sprongetje. Dit herkende ik helemaal niet van mezelf, ik kende hem tenslotte nog niet eens????? Ik hoopte dat dit gevoel snel weer zou zakken maar toen hij zich vervolgens ging voorstellen leek het wel een sprookje. De manier waarop hij vertelde, in het leven staat, zijn werkervaring, interesses, hobby's noem het maar op. Jip ik was verkocht. Maar helaas is dat niet handig op allereerst je docent en daarbij op een getrouwde man met twee kinderen.
Vanaf die dag zijn mijn gevoelens op hol geslagen zonder dat ik er nog grip op had. De gehele periode zijn die gevoelens alleen maar nog maar meer geworden. Het leek wel alsof hij alles mee heeft en overal super goed in is (altijd een begripvol antwoord op de meest perfecte manier geformuleerd, iedere dag vrolijk en opgewekt).
Die gevoelens uitte zich in iedere les proberen wat nieuwe informatie los te krijgen (ik wil zooooveel van hem weten maar de meeste vragen zijn niet echt voor de hand liggend voor je docent
), internet afstruinen naar informatie, foto's, nog even op school blijven hangen om hem te zien, in de leukste kleren naar school, me extreem inzetten voor zijn vak. En als ik dit zo schrijf denk ik zelf ook jeetje doe even normaal. Maar dit gaat zo vanzelf, ik leefde van les tot les van hem, droomde er over en kon er daaaagen naar uit kijken, was alleen maar ermee bezig om hem tegen het lijf te kunnen lopen. En terwijl ik me er absoluut bewust van ben dat er geen toekomst inzit en hier ook echt niet mee bezig ben voelde ik me prima bij en had ik het gevoel dat ik bij iedere begroeting, blik en glimlach van hem weer op een wolk zat. Gisteren heb ik het vak met een tentamen afgerond en ik was al bezig met volgend schooljaar. Vandaag kwam hij echter met het nieuws dat hij een nieuwe baan heeft en dit zijn laatste werkweek is. Slik.... Maar ergens voelt het ook als een opluchting, het beheerst mijn hele leven en normaal functioneren gedurende een schooldag met deze gevoelens is echt niet makkelijk (al is het natuurlijk wel heel leuk als het ineens geen straf meer is om op school te moeten zijn).
Op dit moment bij mij dus een heel dubbel gevoel, wetende dat ik hem vandaag voor het laatst heb gezien. Voor mijn gemoedstoestand over een tijdje denk ik vast beter maar op dit moment....
Ik heb mijn propedeuse gehaald en heb sinds vandaag zelfs ook al vakantie! Alle reden om super blij te zijn zou je denken. Maar niets is minder waar, ik ben op dit moment alleen maar aan het denken of ik niet nog een reden kan vinden om morgen of vrijdag nog even langs school te kunnen gaan...
Wie heeft tips en geeft me even een schop onder mijn kont???
Waarom zijn de grootste liefdes toch altijd onbereikbaar....
(behalve dan het getrouwd en kinderen gedeelte), dus ik snap heel goed hoe je je voelt. Het is nu even heel lastig en zeker als je straks weer op school komt, maar je groeit er overheen. Sterkte ermee 
mijn PB box staat voor je open als je daar behoefte aan hebt! 
). 
