Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-16 12:52

Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-16 12:52

NAV een aantal ander topics hier op bokt en aantal een geplaatste opmerkingen.

Ik vroeg mij af in hoeverre bokt het toelaatbaar vind om bij iemand te blijven met een psychischestoornis, of een drugsprobleem etc. Stel ik heb als vriendin last van het probleem van mijn partner zijn problemen. Ik ga er zowel lichamelijk (klachten als slaapgebrek etc) en emotioneel onderdoor. Zou ik dan egoïstisch zijn als ik voor mijzelf kies? Moet ik in elk geval mijn partner steunen?

NB: ben zelf al járen vrijgezel, maar ik zie dat hier op bokt vaak in het voordeel van de TS wordt gekozen. Denk aan 'vriend met stoornis dus TS moet voor zichzelf kiezen' en 'TS heeft een ernstige stoornis, vriendlief gaat ervandoor, vriendlief is een klootzak'.

Ik ben benieuwd

**Geplaatst**: 29-06-16 12:55

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 12:55

Volgens mij heeft dat er mee te maken dat we een vrouwenforum zijn... ik kan me goed voorstellen dat het op mannenfora precies andersom is.

**Geplaatst**: 29-06-16 12:56

Geplaatst: 29-06-16 12:56

Ik vind het sowieso niet aan een ander om iemand dat op te dringen, dat zie ik nog wel met regelmaat gebeuren.

Een steuntje in de rug om de ander in te laten zien wat hij of zij waard is, vind ik wel erg tof.

Persoonlijk vind ik het niet egoïstisch om iemand te verlaten die een psychische stoornis of andere ziekte heeft.
Ik zie mijn partner niet als zijn ziekte (theoretisch), maar als de persoon die hij is en als hij me ineens zou gaan slaan of me psychisch slechter zou maken, zou dat voor mij een reden kunnen zijn om in zo'n geval voor mijn eigen geluk te kiezen.

In mijn ogen ga je niet bij iemand weg omdat hij/zij een ziekte of stoornis heeft, maar om het gedrag dat hij/zij vertoont dat jou schaadt.

**Geplaatst**: 29-06-16 12:56

Geplaatst: 29-06-16 12:56

Tja ik denk altijd dat je een ander niet kan helpen als je er zelf zo onder lijdt. Wat heb je elkaar dan te bieden in een relatie. Zeker als de partner niet aan zijn problemen wil werken. Willen ze dat wel vindt ik dat je ze wel zo veel mogelijk moet steunen maat nog als je op bent ben je op en als de liefde en het houden van verdwenen is. Tja,, in een relatie moet je toch wel een zekere basis hebben en houden

**Geplaatst**: 29-06-16 12:56

Geplaatst: 29-06-16 12:56

Safiera schreef:
Volgens mij heeft dat er mee te maken dat we een vrouwenforum zijn... ik kan me goed voorstellen dat het op mannenfora precies andersom is.

Nee, men is gewoon geneigd om ts te 'volgen'.

**Geplaatst**: 29-06-16 12:58

Geplaatst: 29-06-16 12:58

KoudbloedKim schreef:
In mijn ogen ga je niet bij iemand weg omdat hij/zij een ziekte of stoornis heeft, maar om het gedrag dat hij/zij vertoont dat jou schaadt.

Dat inderdaad.
En als iemand er lichamelijk en geestelijk aan onder door gaat is het zeker niet egoïstisch om weg te gaan. Je eigen gezondheid en geluk gaan zijn minstens even belangrijk.

**Geplaatst**: 29-06-16 12:59

Geplaatst: 29-06-16 12:59

Ik zou vertrekken als er geen kans is op verbetering (er van uitgaand dat de huidige situatie niet acceptabel is) of als ik er zelf aan onderdoor ging, van met zijn tweeen hyperventilerend (of wat dan ook) op de bank liggen wordt de zaak alleen maar erger.

Nu heb ik ondertussen een kind en dat maakt de situatie wel anders trouwens. Als mijn kind er schade door ondervindt ben ik weg, ook als ik het nog wel (een tijdje) zou volhouden. Mijn kind gaat boven alles.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:01

Geplaatst: 29-06-16 13:01

Ik denk dat het heel erg samenhangt van de aard van de problemen. Ik heb een poos in de psychiatrie gezeten en heb enorm veel respect voor partners die hun partner blijven steunen ongeacht de ernstige problemen. Wel vind ik het heel belangrijk dat mensen op zichzelf blijven letten en er niet onderdoor gaan.
Ik ben zelf van mening dat je mensen niet lange tijd kan dragen, wanneer zij vallen val jij namelijk ook. Zowel voor mannen als vrouwen vind ik het een legitieme reden om ermee te stoppen als je er dusdanig door belast wordt dat je ook zelf slechter door gaat functioneren. Zolang steun genoeg is is blijven een goede optie, maar zodra je iemand moet gaan dragen kan dit te ver gaan.
Het is natuurlijk enorm complex, en ik denk zolang het goed voelt en er kracht blijft in de blijver dat ook dat de goede keuze kan zijn. Uiteindelijk zijn het toch de acties die door de stoornis veroorzaakt worden die het ondraaglijk kunnen maken voor de partner en niet perse de stoornis zelf.
Ik ken gevallen waarin de patient ontzettend hard werkt om beter te worden, en ik denk dat die ook absoluut een partner verdienen die ze steunen ondanks de oliebol waar ze soms in zitten.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:02

Geplaatst: 29-06-16 13:02

Ik vind dat iedereen die partner is van iemand met een drugs-, alcoholverslaving of heftige persoonlijkheidsstoornis waar iemand negatieve gevolgen aan ondervindt, in het volste recht staat om voor zichzelf te kiezen. Ik ben van mening dat je in een goede relatie soms dingen moet nemen zoals ze zijn, en daarin misschien compromissen te sluiten en daarin dus niet altijd (tot op zekere hoogte) voor je eigen hachie moet kiezen maar meer voor jullie samen als koppel. Maar als jij er dusdanig op achteruit gaat door de keuzes van je partner, man of vrouw, wegwezen.
Zoiezo zou ik persoonlijk nooit een relatie starten met iemand die drugs gebruikt, rookt of veel drinkt. En drankje op zijn tijd omdat hij het lekker vindt, joh prima. Maar ik ga mezelf opvreten bij gebruik van drugs, sigaretten of teveel alcohol en daar vind ik mezelf te goed voor. Hij mag lekker doen wat ie wil, zal hem nooit verbieden, maar niet met mij naast zich als vriendin. Kost me teveel stress en moeite. Bovendien ben ik van mening dat je met wat egoisme ver kan komen, maar dat je wel bewust je keuzes moet maken en ook in staat moet zijn om je eigen belang in bepaalde situaties even opzij te zetten.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:06

Geplaatst: 29-06-16 13:06

Citaat:
Ik vind dat iedereen die partner is van iemand met een drugs-, alcoholverslaving of heftige persoonlijkheidsstoornis waar iemand negatieve gevolgen aan ondervindt, in het volste recht staat om voor zichzelf te kiezen.

vind ik een hele mooie.

Ik ben het er ook mee eens. Ik heb ook mijn ex verlaten omdat hij drank en drugsgebruik niet mee stopte en dus niet onder controle had. Dit ging ten koste van niet alleen onze relatie, want hij was altijd moe en op bed etc, maar ook voor onze zoon. Voor wie hij geen enkele tijd maakte. Dan kies ik liever voor ons (mijn zoon en mijzelf) als voor de relatie. Bewezen voor mezelf was dit een goede keus, want erna scheen hij helemaal door te gaan.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:07

Geplaatst: 29-06-16 13:07

Niemand hoeft voor de rest van zijn leven bij iemand te blijven waar hij/zij niet gelukkig van wordt. Zij het drugsproblemen, zij het iets anders.

Ikzelf heb een relatie gehad met iemand met een drugsprobleem en ben ik blij dat ik daar niet meer mee samen ben, zou ik nooit gelukkig geworden zijn

**Geplaatst**: 29-06-16 13:11

Geplaatst: 29-06-16 13:11

Ik zou toch graag wat nuance zien. Een drugsprobleem vind ik wel iets anders dan een psychische stoornis.. Dat laatste is nu niet bepaald iets waar waar die persoon zelf om heeft gevraagd of mogelijk zonder hulp op kan lossen.

edit: foutje in de zin

Laatst bijgewerkt door Sammie op 29-06-16 13:19, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-06-16 13:15

Geplaatst: 29-06-16 13:15

Sammie schreef:
Ik zou toch graag wat nuance zien. Een drugsprobleem vind ik wel iets anders dan een psychische stoornis.. Dat laatste is nu niet bepaald iets waar die 'hebber' waar die persoon zelf om heeft gevraagd of mogelijk zonder hulp op kan lossen.

Exact!

Ik zou dan ook eerder geneigd zijn langer te blijven bij iemand met een psychische stoornis dan iemand met een drugsprobleem. Zeker omdat ik met de laatste persoon nooit een relatie aan zou gaan. Ik ben ernstig allergisch voor drugs.

Overigens gaat mijn eigen welzijn voor dat van een ander. Maar als er tijdelijk een onhoudbare situatie ontstaat door een psychisch probleem zou ik niet meteen mijn partner de deur wijzen.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:19

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 13:19

Dat ligt er aan hoeveel diegene zelf doet om het zo goed mogelijk te maken, en hoe de kwaliteit van leven is. Is je partner terminaal oid dan zou ik hem nooit verlaten.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:19

Geplaatst: 29-06-16 13:19

Als ik door het gedrag van een ander mezelf niet kan zijn of er aan onderdoor ga dan kies ik voor 100% voor mezelf. Vooral als diegene er niks aan wil doen om het te verbeteren. Ik heb genoeg gedoe achter de rug en weet dat ik het alleen leuk kan hebben en mezelf heel goed red. Een relatie is voor mij een aanvulling en geen must. Als iemand overspannen raakt, doodziek is of wat dan ook dan vecht ik voor diegene. Maar als iemand iet verzwijgt of niet kan veranderen en ik er niet mee kan leven dan houdt het op.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:21

Geplaatst: 29-06-16 13:21

Selka schreef:
Overigens gaat mijn eigen welzijn voor dat van een ander. Maar als er tijdelijk een onhoudbare situatie ontstaat door een psychisch probleem zou ik niet meteen mijn partner de deur wijzen.

Mag ik vragen dat stel dat jouw partner door bijvoorbeeld ziekte of een ongeluk de rest van zijn leven (zwaar) ongelukkig is zou jij er dan voor kiezen bij hem te blijven of juist niet??

**Geplaatst**: 29-06-16 13:24

Geplaatst: 29-06-16 13:24

Ik vind dat je een relatie stopt wanneer het echt niet meer werkt.
En of dat nou door drugs komt,door vreemdgaan of omdat je niet meer voor iemand voelt, zou niet uit moeten maken.
Als het niet werkt door wat voor reden dan ook, is het beter om te stoppen. (En dan bedoel ik natuurlijk niet om elk wissewasje of twijfeltje,maar als het gevoelsmatig écht niet meer goed voelt).

Zelf heb ik een relatie gehad met iemand die psychische problemen had met agressie.
Ik heb lang geprobeerd om daar uit te komen,want je houd toch van iemand, maar uiteindelijk heb ik voor mezelf gekozen. Hij ging (en gaat) er aan onderdoor, maar ik kon eindelijk weer mezelf zijn. En er is maar 1 persoon die mijn leven kan leiden en dat ben ik zelf. Dat geldt ook voor hem.

Mijn persoonlijke conclusie (mening dus) is dan ook dat een mens egoïstisch mag zijn. Egoïsme is niet per se slecht,het zorgt er al miljoenen jaren voor dat mensen overleven.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:24

Geplaatst: 29-06-16 13:24

Ligt eraan... ik heb zelf Asperger en ADHD. Mijn vriend en ik zijn nu een maand of 4/5 samen en in het begin was het erg wennen. Maar we houden rekening met elkaar en het gaat steeds beter. Ik weet niet of mijn vriend me hiervoor zou verlaten.

Ikzelf zou iemand met echte drugs of alcoholproblemen wel verlaten, als deze persoon niet zijn best deed om het op te lossen. Bij een psychische stoornis ligt het eraan. Als de communicatie echt stukloopt en het meer een last wordt dan aanvulling op het leven, misschien wel.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:30

Geplaatst: 29-06-16 13:30

Dat vind ik moelijk Kentaro. We hebben het er samen natuurlijk weleens over gehad en ik weet het niet. Mijn gevoel zegt nu dat het hoort om samen te blijven en dat je het niet kan maken om weg te gaan. Maar als hij morgen onder de bus komt en alleen zijn hoofd nog kan bewegen zit ik nog minstens 50 jaar in die situate.

Dan hebben we 10 "gewone" jaren gehad en 50 zeer beperkte jaren. Ik ben allesbehalve zorgzaam en dan moet ik 50 jaar lang 24/7 voor iemand gaan zorgen? Ik mag toch ook gelukkig zijn? Lastige situatie.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:31

Geplaatst: 29-06-16 13:31

Sammie schreef:
Ik zou toch graag wat nuance zien. Een drugsprobleem vind ik wel iets anders dan een psychische stoornis.. Dat laatste is nu niet bepaald iets waar waar die persoon zelf om heeft gevraagd of mogelijk zonder hulp op kan lossen.

Dat eerste wel? Drugsproblemen en psychische stoornissen zijn vaak vrij nauw aan elkaar verbonden en heel erg met elkaar verweven. (En soms hebben we ook als oplossing niet veel beters te bieden dan een drug die iets minder nadelen heeft dan de straat-drugs.) Dat grote onderscheid dat je hier maakt is er vaak niet.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:35

Geplaatst: 29-06-16 13:35

Het blijft een lastige vraag.

Ik vind het persoonlijk wel een verschil of je iemand leert kennen met vanaf begin zijn 'problematiek' om zo maar te zeggen, of dat je een 'gezond' persoon leert kennen die later een verslaving of psychische ziekte ontwikkelt. (aanhalingstekens omdat iedereen wel wat heeft)
Ook toekomstperspectief speelt een rol.

Moeilijk. Ik gun iedereen een fijne partner, maar andersom gun ik niemand een relatie waar hij/zij alleen maar lasten van heeft!

**Geplaatst**: 29-06-16 13:40

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 13:40

Ik vind ook, het moment dat je voelt dat het een verplichting word je er mee moet stoppen. Dat bedoel ik als in dan je je elke dag verplicht voelt voor diegene te "zorgen" dan ben je niet echt gelukkig meer. Dat betekent niet dat je 100 % afstand moet nemen, immers kan vrienden blijven en elkaar helpen dan toch ook? Maar om jezelf b.v. 50 jaar te "belemmeren" in geluk omdat je vind dat je "moet" zorgen voor, dan zit je gevangen in je eigen situatie waarin je geluk niet meer kan vinden. Ik vind niet dat je "moet" blijven, maar werkt het en gaat het goed en is er met eventuele hulp nog genoeg geluk en houden van, dan zou ik blijven.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:42

Geplaatst: 29-06-16 13:42

selka, dank je wel voor je eerlijke antwoord!! Ik denk er precies hetzelfde over!
Zelf heb ik, door m'n diabetes, ook grotere kans op bepaalde complicaties. Mijn grootste angst is blind worden. Zelf zie ik dat echt als iets onoverkomelijks

Zou dan ook niet eens willen dat mijn partner bij mij zou blijven...

Een collega kreeg járen terug een epileptische aanval. Zagen op de scan een plekje in de hersenen. Hoefde hij zich geen zorgen om te maken... Helaas bleek niets minder waar. Bleek uiteindelijk een tumor te zijn. Operatief verwijderd. Binnen een half jaar groter terug en niet meer operabel. Heeft een middel uit Amerika gekregen wat de tumor groei stopte. Dat deed het inderdaad, maar bijwerkingen waren o.a. een hersenbloeding. Epileptische aanvallen, waarvoor hij weer medicatie kreeg. De tumor groeit nog steeds niet maar hij zit als 40 jarige in een verpleegtehuis omdat zijn korte termijn geheugen weg is. -O-

Heeft een vrouw en 3 kinderen. Zij is nog steeds bij hem. toen hij nog 'goed' was zei hij zelf al ik ben niet meer de man waarop zij verliefd geworden is...Ze heeft er een vierde kind bij

Als zij voor een andere man zou gaan, ik zou dat begrijpen. Hoe moeilijk ook. Maar vele in de omgeving denken daar toch anders over...

**Geplaatst**: 29-06-16 13:43

Geplaatst: 29-06-16 13:43

Sammie schreef:
Ik zou toch graag wat nuance zien. Een drugsprobleem vind ik wel iets anders dan een psychische stoornis.. Dat laatste is nu niet bepaald iets waar waar die persoon zelf om heeft gevraagd of mogelijk zonder hulp op kan lossen.

edit: foutje in de zin

Nee, niet met je eens. Mijn ex had een behoorlijk zwaar drugsprobleem, maar kan niet echt zeggen dat ze daar heel veel aan kan/kon doen. Ze had geen drugsprobleem omdat haar leven/jeugd nou zo fantastisch was, integendeel. En een drugsprobleem kan je ook niet zomaar even zelf oplossen hoor

Laatst bijgewerkt door Maartje1990 op 29-06-16 13:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-06-16 13:44

Geplaatst: 29-06-16 13:44

@kentaro Diabetis, en gevolgen, zou ik zelf niet voor weglopen zeg maar. Mogelijk omdat mijn vader dit gehad heeft en ook enorm veel gevolgen ervan heeft gehad. Echter zag ik hoe mijn moeder 24/7 hem hielp, bijstond en altijd mee ging naar het ziekenhuis. Zoiets is vind ik niet erg lastig. Maar dat is door eigen ervaringen denk ik...Ik vind sowieso buiten diabetis blind of doofheid geen ding om een relatie te breken...

Nomineer dit bericht ×