Geplaatst Kleine situatie schets:
Ik ben 17 jaar en op mijn 13e gediagnostiseerd met PDD-nos. In het begin kwam dit alleen duidelijk voor met persoonlijk contact, maar tegenwoordig heb ik er echt overal last mee.
Zo heb ik altijd al heimwee als ik op vakantie ging, ik was standaard 2 dagen ziek (minimaal) en kreeg vaak paniekaanvallen. We dachten allemaal dat ik er wel overheen zou groeien, zeker toen ik vorig jaar April naar Engeland kon met school voor 3 dagen (waarvan 2 bijna op de boot) en ik nergens last van had. Met volle moed op intake geweest bij Helicon Velp en aangenomen!
Echter.. Met de intro dagen ging het al fout. Eerste dag zwaar misselijk geworden tijdens het avond eten en dus ook naar huis gegaan. Hierna steeds tussen de locatie in Zevenaar en Apeldoorn heen en weer gereden zodat ik toch kon bonden met mijn klasgenoten voor de aankomende vier jaar. Toen brak 1 september aan, eerste school dag. Heen weg ging alles al fout van een bus die voor mijn neus weg rijd tot een flesje dat knapt in mijn tas. Thuis gekomen, dood moe naar bed gegaan, en de volgende dag begon het. Zwaar misselijk, ziek gemeld op school. S' avonds wist ik het eingelijk al.. dit wordt hem niet. Uit eindelijk hier dus ook gestopt. Veel gedoe met wat nu, leerplicht, etc etc. Ik at ondertussen maar weinig en was vaak misselijk, maar echt extreem was het niet.Afijn, 1 December gestart hier op het ROC met een havo opleiding. Dit word in combinatie gedaan met speciaal onderwijs (iets wat ik mijn vmbo tijd ook heb gehad) eerste dag, je raad het al, overgegeven op school. Hierna ging het alleen maar berg afwaards. 1 uur per dag naar school, soms maar 2 dagen in de week. In de maand januari ben ik 10 kilo afgevallen en in maart was dit 18. Ik woog nog maar 55 kilo (terwijl ik eerste licht overgewicht had) ik kon niks meer eten, ik was alsmaar misselijk. langzamer hand gaat het ondertussen beter met eten, maar de misselijkheid blijft.
Eerder werd ik wakker met misselijkheid, ok, dit was lastig, kon weinig doordat ik weinig at. Nu KAN ik wat meer, maar de misselijkheid houd me toch weer tegen. Moeder een weekend weg? OK, denk mijn lichaam, perfecte tijd om een paniek aanval erin te gooien met resultaat ik dik over de zeik, overgeven, overgeven en nog eens overgeven terwijl er niks meer in mijn maag zit. 1 Mei, wij willen naar noord-holland om de paardencarrousel te kijken. Half uurtje in de auto, ik word dus misselijk.. Het werd pas ondragelijk toen we op de dijk zaten, en je raad het al, in de verste verte geen tankstation te bekennen. Ondertussen had ik maar een vuilniszak gepakt als ik toch moest overgeven, maar ondertussen begon het van onder ook te drinken. Na 2/3e van de dijk bij een wegcafetje aangekomen en daar is alles er zowel boven als onder uitgekomen, met gevolg, dikke paniekaanval toen we verder reden. Terug gaan wilde ik niet. Kon ik niet. MOCHT ik niet van mijzelf. Vaak gaf ik eraan toe, maar nu moest ik gewoon doorzetten. Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk de dag toch nog leuk kunnen afsluiten, maar terug denken eraan doe ik liever niet. wat een HELL was dat. En dan kwam de gedachte erbij van, nu kan ik alles wel weer hebben, but oh what was I wrong..
Nou komt het punt van nu. Ik kan NIKS meer zonder misselijk te worden. Ik kan niet meer DENKEN zonder misselijk te worden. Naar de manege waar ik al 10 jaar kom? Misselijk. Willen meelopen met mijn neefjes aan de avond4daagse? Misselijk. (al denk ik er alleen maar aan). Naar de tandarts? Misselijk. Dietiste? Misselijk. Huisarts? Misselijk. /Boodschappen doen/ met mijn tante? Misselijk. Zo vandaag, naar Zwolle, zit competitie kijken? Misselijk.
Nou wilden we niet weggaan maar ik wil er ook gewoon eventjes tussenuit. Dus we willen een last-minute boeken en naar texel gaan. Nou wilde mijn moeder vanmiddag boeken, en toch nog zeg ik ''Wacht nou even, moet toch nog een keer checken of ik kan..'' Want ja, ik werd al misselijk toen ze het over het boeken had.. Toestraks in de auto natuurlijk wel verteld waarom ik dat zei, maar no way dat ik dat doe met mijn broer en vader erbij.
De enige plek waar ik dus helemaal nergens last van heb is bij mijn verzorg paard, wat gek is, want die is niet zo lang geleden van stal gewisseld en ik ken niks of niemand daar.
Wat ik wil bereiken met dit topic? Geen idee. Gewoon mijn frustraties uitten. Meer en deel van mijn topics hiero zijn toch over frustraties, dus nog één kan er wel bij.
Gaan we naar texel? Geen idee. Ik ga morgen de knoop doorhakken. Aan de ene kant wil ik SUPER graag. LEkker er tussen uit. Maar aan de andere kant begin ik al te denken... Wat als ik misselijk word in de auto? Op de veerboot? s'avonds? In het zwembad? In het midden van de nacht? En als ik er ook maar één seconde aan denk is het al gebeurd...
Wat kan ik eraan doen? Ik heb valdispert gebruikt naar Engeland en dit werkte super. Maar nu lijkt het alsof het dus helemaal niet meer werkt. Verder heb ik ondertussen wel een trucje gevonden om een beetje van de misselijkheid af te komen (of eerder de gedachtes) door een muntje in te beelden wat gaat tollen als ik diep uit aandem, en hij moet blijven rollen. Maar het is maar de vraag tot hoe lang dit nog gaat werken..
Enige waar ik wel blij mee ben is dat ik ondertussen 3 kilo ben aangekomen en nu op 58 kilo zit. Dit is ook mooi voor mijn lengte (1.64m) en hier wil ik dus absoluut niet boven of onder komen. Echter.. Zit me nu al te bedenken dat als we naar texel gaan dat ik dan gewoon helemaal niks ga eten, om het misselijk worden te voorkomen, maar dat werkt natuurlijk ook niet..
Frustraties frustraties frustraties. het zit hierboven gewoon zo vol met allemaal gedachtes. Zet vanavond m'n laptop en telefoon uit denk ik, voor een paar dagen. Eens kijken of dat werkt.
In ieder geval, als je het hele verhaal gelezen hebt, respect. Als je tips hebt, hoor ik het natuurlijk graag.
We wisten dat een deel in het koppie zat, maar we wilden zeker weten dat het niet lichamelijk was omdat ik zoveel was afgevallen.
. Bij mij werd dit allemaal veroorzaakt door stress , wat bij mij destijds een beetje geholpen heeft is praten met een therapeut hierdoor kon ik vanalles relativeren en werd die misselijkheid langzaamaan wat minder.