In dit topic wil ik mij graag even uiten, iets wat niet mijn sterkste punt is, maar ik hoop hier wat tips te kunnen ontvangen over hoe ik kan omgaan met mijn woon/leefsituatie.
Sinds 2,5 jaar woon ik in een woonwijk, een buurt. Mijn eerste huisje sinds ik bij m'n ouders uit huis ben.
Ik heb hiervoor altijd in een vrijstaand huis gewoond (25 jaar). In een dienstwoning van m'n vaders werk. Niet per se afgelegen, maar wel aan de rand van het dorp van waar ik nu woon, met toch redelijk wat privéruimte, maar meer tussen industrie gelegen. Ik heb daar altijd graag gewoond.
Hoewel ik had verwacht dat het wennen zou zijn om in een woonwijk te wonen, had ik niet voorzien dat ik hier zóveel moeite mee zou hebben. Al die geluiden, bijna continu!
Het emotioneert me om dit te typen, ik voel me radeloos en weet gewoon niet wat ik kan doen om mijn woonsituatie aangenamer te maken.
Om de situatie te schetsen, ik woon in een oude, gehorige etagewoning, heb twee oude mensen onder me wonen. Ze hebben geen kwaad in de zin maar snappen niet hoe ze rekening kunnen houden met andere. De tv staat hard, ze smijten deuren dicht, schreeuwen (en schelden!) tegen elkaar, ze zijn altijd thuis en slapen nooit, dus bovengenoemde overlast is ongeveer 24/7.
Dan zijn er achter m'n huis ook nog eens meerdere malen per dag (en soms ook tot diep in de nacht) groepen hangjongeren, compleet met scooters en harde kl*te muziek.
En dan heb je als je boven/onder/naast andere woont, ook nog eens allerlei geuren. Van beneden komt gewoon een penetrante stank, de halve buurt rookt sigaretten, dit doen ze buiten, maar mijn huis stinkt naar de rook. Ik hou van een fris, geventileerd huis, maar kan zelden ook echt ff lekker de deuren/ramen open zetten. Ook op het balkon zitten of de was uithangen is geen aanrader hierdoor

Uiteraard vraag ik zo nu en dan of ze erom kunnen denken wat zachter te doen, maar na 2 dagen vervallen ze weer in oude patroon. Het zijn geen kwaadwillende mensen, maar ze hebben gewoon geen idee hoe hard het klinkt. En betreft de rokers, sjah, ik kan moeilijk vragen of ze niet willen roken. Een buurvrouw is wel zo vriendelijk om achter het huis te gaan roken als ze ziet dat ik mijn deur open heb. Dus de verstandhoudingen zijn verder wel prima. Maar ook vooral omdat ik me inhoud, (ik hoor m'n hele leven al dat ik over me heen laat lopen) ik laat niet het achterste van m'n tong zien omdat ik de vrede wil bewaren, en ook begrip heb voor andermans situatie. Maar ondertussen vreet het me wel op. En wie zegt dat het went, nou ik kan er niet aan wennen. Terwijl ik echt niet in absolute stilte ben opgegroeid hoor. Maar industriële geluiden (met name vrachtverkeer) is heel iets anders dan mensgeluiden. Ik was altijd erg gespitst op mensgeluiden, want dan was er iemand op het erf dus dat betekende opletten wie dat was. Een soort waakhond ben ik
Ik probeer regelmatig te mediteren, en doe dit al met koptelefoon, maar het is al regelmatig voorgekomen dat ik net in trance was terwijl er weer een deur heel hard dichtgesmeten werd, zo dan zit je hart in je keel joh. Echt onprettig.
Gelukkig luister ik ook graag naar een stevig stukje rock/metal muziek, dan lukt het me prima om even niet met de omgeving bezig te zijn, maar ik ben geen type die dat heel vaak wil, gewoon af en toe eens, maar eigenlijk vind ik het fijn als ik gewoon eens rustig een boek op de bank kan lezen.
Qua woning (wat ik zelf van mijn huis gemaakt heb) en locatie zit ik prima, alleen niet met andere mensen
Pfff het is wel een zeurverhaal geworden zeg...maar merk dat het wel oplucht dit even te delen.
Ik ben van nature nogal in mezelf gekeerd, en heb een vrij sociale baan die erg veel energie van me vergt, en wanneer ik dan thuis ben wil ik gewoon tot rust kunnen komen, maar het benauwd me dat mijn enige thuis geen rustige plaats is.
Wie o wie heeft nog tips voor mij hoe ik me er meer voor kan afsluiten enz.?
Oja, en verhuizen is geen optie
