Geplaatst We kwamen er vroeger al met onze hond en ook met mijn parkieten heeft hij altijd goed geholpen.
Hij staat bekend als konijnkundig, wat voor mij ook een belangrijke reden is om naar een bepaalde praktijk te gaan.
Nu moeten de konijnen binnenkort hun entingen weer en kwam ik er gisteren achter dat de beste man afgelopen zaterdag overleden is, na een heel kort ziekbed.
Ik kon het bijna niet bevatten. Hij was nog niet zo oud en had het vaak over zijn hobbies. Hij had mini paarden en wilde ooit nog dwergkonijnen gaan fokken. Altijd genoeg leuke onderwerpen om met hem over te kletsen.
Het verbaast mezelf een beetje hoeveel dit met me doet. Ik zag de man maar een enkele keer per jaar (gelukkig), wanneer de dieren entingen nodig hadden of wanneer er wat mankeerde.
Gelukkig werkte hij de laatste jaren samen met een tweede arts, zij is ook konijnkundig en ik zal daarom ook zeker bij de praktijk blijven komen.
Maar ik ben nog steeds geschokt, Ik had nooit verwacht dat de dierenarts eerder zou gaan dan mijn bejaarde konijn, waarvan hij altijd zei dat hij in zijn kroonjaren zit. (En waarvan ik altijd zei dat hij zo'n hekel aan de dokter heeft omdat hij degene is die hem gecastreerd heeft
)Ik moest het gewoon even van me afschrijven. Het leven kan zo gauw voorbij zijn, daar ben ik me nu weer eens van bewust.
Het is toch altijd fijn wanneer je vertrouwen hebt in een arts, of dat nou voor je dieren of voor jezelf is. Een goede arts is goud waard en ik vind het erg verdrietig, zowel voor zijn nabestaanden als voor al zijn patiënten. Hij zal heel erg gemist gaan worden...
