Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-05-16 18:36

De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 18:36

Om uit het leven te stappen.

In mijn directe omgeving heb ik er niet mee te maken gehad, wel een familielid die de ideeën had, maar die gelukkig geholpen is.

Wanneer ik in de trein zit en er wordt omgeroepen dat we tijdelijk stilstaan ivm een gesignaleerd persoon naast het spoor hou ik echt mijn hart vast. Tegelijkertijd maak ik mezef ook erg kwaad, zowel van de mensen die erom zuchten dat ze nu te laat bij een afspraak komen, als om de ongelukkigheid, verdriet, boosheid etc. die die persoon heeft getriggerd om eruit te stappen.

Een hele goede vriendin heeft vandaag iemand verloren aan het plegen hiervan. Vreselijk, ik steun haar waar ik kan en doe dit graag. De familie, vol ongeloof.

Wat ik met dit topic wil? Geen idee, het houdt me zo bezig omdat ik het echt verschrikkelijk vind. Wellicht dat andere hier hun hart willen luchten of mensen die totaal niet zo denken. Of juist die dezelfde mening als ik delen.

Overigens ben ik niet iemand die het ook maar ooit heeft overwogen hoor, om even aan het topic toe te voegen.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 24-05-16 18:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-05-16 18:41

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 18:41

Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

**Geplaatst**: 24-05-16 18:47

Geplaatst: 24-05-16 18:47

Ik snap nooit dat sommige mensen denken van 'oh, enkel eventjes de polsen opensnijden, easy peasy'. Jezelf dood proberen te laten gaan is zo makkelijk nog niet. Heb altijd het idee dat mensen denken dat het makkelijk is.

http://lostallhope.com/suicide-methods/statistics-most-lethal-methods

Laatst bijgewerkt door 420BlazeIt op 24-05-16 18:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-05-16 18:48

Geplaatst: 24-05-16 18:48

Nayomie schreef:
Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

**Geplaatst**: 24-05-16 18:49

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 18:49

Ik vind het springen voor de trein ook wel erg heftig idd, de machinist ziet het gewoon gebeuren. Van een gebouw springen net zo, je weet niet wie er beneden allemaal rondlopen.

Daarin ga ik wel mee met Joyce

**Geplaatst**: 24-05-16 18:49

Geplaatst: 24-05-16 18:49

Sommige willen liever niet dat diegene die dichtbij staan hun als eerste vinden

**Geplaatst**: 24-05-16 18:51

Geplaatst: 24-05-16 18:51

JoycexEnya schreef:
Nayomie schreef:
Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

Met het idee dat een naaste hem of haar vindt?
Ik denk dat het voor veel mensen een prettiger idee is om juist niet door bekenden gevonden te worden.

**Geplaatst**: 24-05-16 18:52

Geplaatst: 24-05-16 18:52

moonsparkle schreef:
Sommige willen liever niet dat diegene die dichtbij staan hun als eerste vinden

Dit dus. Ik snap dat voor de trein springen niet altijd even handig is en ook erg traumatisch kan zijn. Maar gevonden worden door een naaste is misschien nog heftiger.

**Geplaatst**: 24-05-16 18:53

Geplaatst: 24-05-16 18:53

Thuis is het ook moeilijker. Op welke manier wil jij daar jezelf om het leven brengen? Overdosis/vergiftiging is zeer moeilijk, ophangen: als je nek breekt geen probleem, maar als je nek niet breekt? Dan hang je daar in gevecht om zuurstof, das geen fijn proces. Stel dat je gevonden wordt is er kans dat je met hersenbeschadiging door het leven moet gaan. Polsen doorsnijden is vaak onsuccesvol ...

**Geplaatst**: 24-05-16 18:56

Geplaatst: 24-05-16 18:56

Moeilijk onderwerp zo heeft iedereen zijn / haar mening erover. Ik heb dat ook zoals ieder ander. Ik kan wel het respect op brengen als iemand helaas het leven te moeilijk vindt en de keuze maakt om eruit te stappen. Ik ga er vanuit dat deze personen zo diep zitten dat ze (denken) dat er geen andere keuze is. Veel van deze beslissingen zijn dan gemaakt omdat deze persoon denkt dat hij/zij denkt dat nabestaanden beter af zijn zonder hem/haar.

Mocht iemand de keuze maken om uit het leven te stappen is deze persoon waarschijnlijk totaal niet bezig met het feit of ze er anderen mee kwetsen dus het is moeilijk om iemand te veroordelen dat hij/zij voor een trein springt, maar ik vind het wel heel erg dat ze niet alleen hun eigen leven nemen, maar ook dat van anderen vernietigen welke er niets mee te maken hebben.

Ik heb helaas dichtbij (familiedrama en uitgemeten op het nieuws) meegemaakt wat het je kan doen, waar ik verder niet uitgebreid online op in wil gaan om geen andere nabestaanden tegen de schenen te schoppen, maar deze persoon heeft bewust iemand meegenomen die dit niet heeft verdiend, die nog een hele toekomst had, alleen omdat hij kwaad was op zijn partner en dan maar alles af ging nemen.

**Geplaatst**: 24-05-16 18:56

Geplaatst: 24-05-16 18:56

JoycexEnya schreef:
Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

Hoe dan? (Edit: retorische vraag om voor jezelf eens over na te denken, gezien manieren om dit te doen niet hier besproken hoeven worden)

Dat is het probleem, het is zo moeilijk om op een zekere manier uit het leven te stappen. De trein is, als je er voor durft te springen, de meest zekere manier. Mijn vader heeft zich van 4 hoog laten vallen en het in eerste instantie overleefd....

Laten we gewoon de wet aanpassen en zorgen dat als iemand er echt, echt, écht uit wil stappen, dat gewoon mag. Dan hoeven mensen niet meer te springen en kunnen ze op een waardige manier sterven. Niet alleen voor degene die niet meer wil, maar zeker ook voor de mensen die hier indirect, ongewild op zeer traumatische wijze nu mee geconfronteerd worden. Want voor de trein springen is voor alle betrokkenen afschuwelijk.

**Geplaatst**: 24-05-16 18:59

Geplaatst: 24-05-16 18:59

Ik vind het altijd zo erg dat mensen geïrriteerd worden om iemand die voor de trein heeft gesprongen.
Hallo, iemand heeft zichzelf gedood en jullie maken je druk om te laat komen.. zelfde als de opmerkingen "had ie het niet ergens anders kunnen doen".
Lieve mensen.. deze mensen hebben zichzelf zojuist gruwelijk van het leven beroofd. Deze mensen waren zo ver heen dat ze dood wilden. Alsof ze er nog over nagedacht hebben dat het voor anderen traumatiserend kunnen zijn....

**Geplaatst**: 24-05-16 19:00

Geplaatst: 24-05-16 19:00

Lalidan schreef:
JoycexEnya schreef:
Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

Hoe dan? (Edit: retorische vraag om voor jezelf eens over na te denken, gezien manieren om dit te doen niet hier besproken hoeven worden)

Dat is het probleem, het is zo moeilijk om op een zekere manier uit het leven te stappen. De trein is, als je er voor durft te springen, de meest zekere manier. Mijn vader heeft zich van 4 hoog laten vallen en het in eerste instantie overleefd....

Laten we gewoon de wet aanpassen en zorgen dat als iemand er echt, echt, écht uit wil stappen, dat gewoon mag. Dan hoeven mensen niet meer te springen en kunnen ze op een waardige manier sterven. Niet alleen voor degene die niet meer wil, maar zeker ook voor de mensen die hier indirect, ongewild op zeer traumatische wijze nu mee geconfronteerd worden. Want voor de trein springen is voor alle betrokkenen afschuwelijk.

Als je helemaal uitbehandeld bent en er is geen zicht op verbetering voor iemand dan kan die ook. Er gaat alleen veel tijd overheen want er is natuurlijk geen weg terug. De documentaire de levenseindekliniek is voor sommige hier misschien interessant.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:04

Geplaatst: 24-05-16 19:04

Triest dat iemand zo in de put zit dat dit de enigste uitweg is voor hem/haar...

Een aantal jaren geleden heeft een oud stalgenoot zichzelf van het leven beroofd... Zo intens triest als je bedenkt dat dit de (voor de buitenwereld, zelfs voor kinderen en vriendin) vrolijkste man was die je je kunt voorstellen. Luidruchtig, aanwezig, altijd in voor een lolletje, gewoon iemand waarvan je zoiets nooit verwacht...
Wat moet hij zich eenzaam gevoeld hebben...
Bij de uitvaart stonden de mensen zelfs buiten en hing er een scherm in een bij-ruimte, zo druk. En dan toch zó eenzaam zijn...

Vorig jaar is mijn neef weggelopen en helaas dood teruggevonden. Ook zelfmoord...
Hij was het tegenovergestelde van de oud stalgenoot. Had al last van depressies, heeft al eerder gedreigd zich van kant te maken... Helaas was het dus te verwachten maar ook zo triest dat deze jongen niet de goede hulp en begeleiding heeft gekregen toen hij erom vroeg...

Voor de nabestaanden is zoiets bijna ondraagelijk. De onmacht. Onbegrip. Woede. Teleurstelling. Waarom?

Veel mensen vinden het egoistisch. Maar de mensen die dit doen zien dat zo niet. Die zien dit als enigste uitweg en zo zijn ze niemand meer tot last denk ik.
Vreselijk triest...

**Geplaatst**: 24-05-16 19:04

Geplaatst: 24-05-16 19:04

Ja, maar heel banketstaaf als ik in de trein zit voor een belangrijke afspraak ben ik toch echt not amused als ik daardoor te laat ben. Dan vind ik het heel vervelend voor de persoon in kwestie, maar als dat mij een belangrijk iets kost.. tja niet meer dan normaal toch.

Zeker het is verschrikkelijk als je je in zo'n situatie bevind, en je hebt het besef gewoon niet meer.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:05

Geplaatst: 24-05-16 19:05

JoycexEnya schreef:
Nayomie schreef:
Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

Huh? Denk je nou serieus dat mensen die al zo ver heen zijn überhaupt dit denkvermogen nog hebben en dat allemaal nog overzien

**Geplaatst**: 24-05-16 19:06

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 19:06

Zeker niet, maakt niet uit op welke manier je het 'uitvoert' er zijn altijd mensen 'de dupe'.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:07

Geplaatst: 24-05-16 19:07

Michelleex schreef:
Ja, maar heel banketstaaf als ik in de trein zit voor een belangrijke afspraak ben ik toch echt not amused als ik daardoor te laat ben. Dan vind ik het heel vervelend voor de persoon in kwestie, maar als dat mij een belangrijk iets kost.. tja niet meer dan normaal toch.

Zeker het is verschrikkelijk als je je in zo'n situatie bevind, en je hebt het besef gewoon niet meer.

Weet je, je moet op zo'n moment blij zijn dat jij niet daar op dat punt bent gekomen om dat te doen...

**Geplaatst**: 24-05-16 19:09

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 19:09

Dat is zeker waar, maar ik ben wel van mening, dat je in het leven niet overal bij stil kunt staan.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:10

Geplaatst: 24-05-16 19:10

moonsparkle schreef:
Als je helemaal uitbehandeld bent en er is geen zicht op verbetering voor iemand dan kan die ook. Er gaat alleen veel tijd overheen want er is natuurlijk geen weg terug. De documentaire de levenseindekliniek is voor sommige hier misschien interessant.

Theoretisch is de mogelijkheid er. Bij fysieke aandoeningen werkt het vrij goed. Bij psychische problematiek ligt het veel, véél moeilijker. Slechts in zeldzame gevallen word het gedaan. Maar voor heel veel gevallen is die weg veel te lang en veel te moeilijk, om het nog maar niet te hebben over artsen die gewoonweg echt tegenwerken. Dat zou in mijn ogen echt beter moeten kunnen. Deze mensen willen echt dood, anders spring je echt niet voor een trein. Wat een wanhoopsmoed heb je daar voor nodig.....
De documentaire is zeker een aanrader

.

Michelleex schreef:
Ja, maar heel banketstaaf als ik in de trein zit voor een belangrijke afspraak ben ik toch echt not amused als ik daardoor te laat ben. Dan vind ik het heel vervelend voor de persoon in kwestie, maar als dat mij een belangrijk iets kost.. tja niet meer dan normaal toch.

Zeker het is verschrikkelijk als je je in zo'n situatie bevind, en je hebt het besef gewoon niet meer.

Sorry, maar nee. Dat vind ik niet 'niet meer dan normaal'. Of, anders, ja, dat je baalt dat je iets mist vind ik normaal. Maar dat je alleen maar aan jezelf denkt op zo'n moment, dat zou ik niet normaal vinden.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:10

Geplaatst: 24-05-16 19:10

Het is en blijft een zwaar onderwerp. Ik heb het helaas van meerderen opzichten meegemaakt.

Iemand die d.m.v. zelfmoordpogingen, wanneer er altijd iemand in een korte tijd bij kan zijn, aandacht van de kinderen probeert te trekken en ontzettend manipuleert. 'Als jij niet dit en dat doet... dan snij ik mijn polsen door' (of een andere manier). En exact op de dag en het aantal bijhoudt, hoe vaak ze het al heeft 'geprobeerd'.

Iemand die altijd als een intens vrolijk persoon overkwam, ineens van zichzelf van het leven beroofde en mensen achterbleven met schuld gevoel, want we hadden niets in de gaten en hadden zo graag willen helpen... Als we het toch eens wisten.

Iemand die naar me toe is gestapt met de gedachten in haar hoofd om er een einde aan te maken, het met haast niemand durfde te delen omdat ze bang was niet serieus genomen te worden en te worden achtergelaten en ook één poging heeft gedaan (zonder op de dag zelf 'aandacht' te trekken ofzo, nog geen handjevol met mensen wisten uiteindelijk van de situatie), maar heeft het gelukkig gered d.m.v. medicatie, therapie, mensen om haar heen en ze geniet weer.

En ook bij mezelf.

Zelf vind ik het altijd grofweg klote om te horen dat anderen, mensen die van zichzelf het leven genomen hebben, als egoïstisch bestempelen. Ik vind het echt diep en diep triest. Iemand die zelfmoord heeft gepleegd/poging gedaan/gedachten heeft/of zelfs pogingen doet om de aandacht (want daar is ook gewoon iets mee aan de hand. Of je ermee om kan gaan is een 2e hoor.

)... zo'n iemand is zo ver heen...

En mensen beseffen ook niet hoeveel een gemeende 'hoe gaat het eigenlijk met je?', een simpel luisterend oor zonder (voor)oordeel, een stevige knuffel in stilte.. kan betekenen voor iemand die zover heen is. Persoonlijk vind ik die 3 echt heel belangrijk.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:11

Geplaatst: 24-05-16 19:11

Klopt ook hoor

**Geplaatst**: 24-05-16 19:14

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 19:14

Ik vind dat je het heel mooi hebt omgeschreven.

Dat je niet degene die de actie uitvoert direct veroordeelt, maar kwaad bent om de reden waarom ze het doen/willen.

Kan me voorstellen dat je even je hart wil luchten, ook al gaat het niet om iemand die dicht bij je stond.
Je ziet wel de effecten ervan bij je vriendin en haar tot steun zijn kan ook best zwaar zijn.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:15

Geplaatst: 24-05-16 19:15

Er is iemand voor de trein gesprongen voor onze huis, een paar jaar geleden.
Mijn vriend hoorde een klap en wij gingen naar buiten kijken........
Het was een man en gelukkig werd zijn papieren gevonden en kon een familielid gebeld worden en die was dan ook snel ter plekke.
Daarna waren ze nog uren bezig om alles op te ruimen, gelukkig was het savonds en niet al teveel pottenkijkers.

En anderhalf jaar geleden is er iemand van 17 jaar voor de trein gesprongen hier............was een zoon van iemand uit het dorp...........gelukkig heb ik dat niet hoeven mee te maken, want ik had een trein van een kwartier ervoor genomen, helaas hebben er wel mensen het gezien en was een tienermeisje zeer door geschokeerd.

Dan denk ik altijd dat ze het leven te erg vinden om verder te leven..........en voel ik met ze mee en met hun nabestaanden.

Het komt erg vaak voor vind ik, want toevallig maakte ik het ook mee in Diemen dat er iemand voor de trein was gesprongen vanuit Amsterdam...........ze waren de lijk (wel bedekt natuurlijk) aan het afvoeren en de trein aan het schoonspuiten. Gelukkig kon ik vrij snel de trein nemen richting Amsterdam, weg van die ellende.

En weer een spoorwegovergang verderop is een man gesprongen met een kind bij zich, dit was in het nieuws geweest.

Vreselijk dit allemaal, en het komt mij te veel en te vaak voor.

Laatst bijgewerkt door Ragdollcat op 24-05-16 19:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-05-16 19:15

Geplaatst: 24-05-16 19:15

gillian schreef:
Michelleex schreef:
Ja, maar heel banketstaaf als ik in de trein zit voor een belangrijke afspraak ben ik toch echt not amused als ik daardoor te laat ben. Dan vind ik het heel vervelend voor de persoon in kwestie, maar als dat mij een belangrijk iets kost.. tja niet meer dan normaal toch.

Zeker het is verschrikkelijk als je je in zo'n situatie bevind, en je hebt het besef gewoon niet meer.

Weet je, je moet op zo'n moment blij zijn dat jij niet daar op dat punt bent gekomen om dat te doen...

Dat is wel heel handig om dan maar weer aan het vergelijken te slaan en te zeggen, wees blij.
Ik kan me goed voorstellen dat je (want het gebeurt veel vaker dan we denken) wanneer je elke ochtend met de trein reist je er op een gegeven ogenblik heel hard over oordeelt en gewoon verzucht, nee he, niet weer één.
Ik leef mee met bekenden die iemand aan suicide verliezen maar kan me andere reacties ook goed voorstellen. En ja, ik vind dat diegene die suicide wil plegen niet andere mensen met een trauma op moet zadelen want dat is wat er gebeurt. Of je je nu ophangt in het bos, voor de trein springt of iets anders. Er zijn naast de nabestaanden vaak veel meer mensen de dupe van.

Nomineer dit bericht ×