Geplaatst Ik schrijf dit allereerst om het van mij af te schrijven, maar ik kan ook zeker jullie steun gebruiken. Reacties zijn dus meer dan welkom!
Om te beginnen maar even een korte schets van ikke: ik ben ontzettend onzeker over mijzelf (heeft o.a. te maken met genetische aanleg, vroeger flink gepest zijn, ouders die emotioneel niet beschikbaar waren en een medische aandoening die ik heb). Hierdoor heb ik altijd al de neiging gehad om op de verkeerde mannen te vallen en dat heeft er in geresulteerd dat ik toen ik ging studeren echt een fout iemand te pakken had (denk aan langdurig meerdere vormen van misbruik etc.). Dat heeft toen mij een definitieve klap in mijn zelfvertrouwen en zelfrespect gegeven. Ik had mijn lesje wel geleerd, maar ik bleef alsnog vallen op mannen die niet correct met mij om gingen.
Met behulp lange, goede therapie, een paar hele goede vrienden heb ik flinke stappen gezet (ik moest wel, ik was mentaal en lichamelijk helemaal op) en voel ik mij nu nog steeds heel onzeker, maar wel een heel stuk minder en mijn zelfvertrouwen is ook aan het groeien. Ik heb nu goed door (ook op andere gebieden), waar mijn valkuilen zitten en wat ik moet doen om die te vermijden en ze op te lossen. Ik ben hierdoor bijna 12 kilo afgevallen, sport regelmatig (ik zit sinds een jaar op karate!!) en ik mediteer. Het gaat in de praktijk nog niet altijd even soepel, maar leren gaat met vallen en opstaan. Dit heeft voor gezorgd dat ik ook goede stappen op relatiegebied gezet heb. Ik zoek niet steeds mijn toevlucht tot (verkeerde) mannen en ben nu bijna anderhalf jaar (wat veel is voor mij
) single. Gezien het op alle vlakken een stuk beter ging en redelijk stabiel was, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik mij op Paiq (een online dating-app) begeven. Na wat mislukte contacten (die ik nu heel stoer zelf direct afkapte!) ben ik een hele leuke gozer tegenkomen. Hij gaat ontzettend netjes, respectvol en lief met mij om en nog belangrijker is: hij liet tot voor kort heel duidelijk blijken hoe leuk hij mij vond (dat is ook voor het eerst
). Ik voel mij ontzettend goed bij hem, dus ik hoop dat het een blijvertje wordt! Wat is nu het probleem, zullen jullie denken? Vanuit mijn onzekerheid ben ik in het verleden in relaties best claimend geweest. Ik verbood nooit dingen, ik heb mij ook nooit extreem jaloers gedragen, ik hield alles op dat gebied binnen, ook omdat ik dat niet wilde. Maar ik zocht wel zodra er even in mijn ogen iets mis leek te zijn ontzettend veel bevestiging. Lees: terwijl iemand nog twijfelt over wat hij voor je voelt en aangeeft even ruimte nodig te hebben, elk moment aangrijpen om er toch zekerheid in te krijgen etc. Dit was wat er richting mijn toenmalige partner(s) gebeurde, maar van binnen ging ik echt kapot. Ik was heel angstig en ging er eigenlijk vanuit dat het elk moment over kon zijn. Dat moeten ze gemerkt hebben en naar mijn idee heb ik hier ook een aantal goede relaties mee stuk gemaakt.
Ik ben in het bovenstaande onwijs gegroeid en daardoor liep het daten met Hylke (om maar even een leuke alias te verzinnen) tot anderhalve week terug erg goed. We hadden het te gek samen en ik kreeg non-stop bevestiging van hoe leuk ik was etc. Top dus!
Nu is het volgende aan de hand: Hylke is twee weken op vakantie geweest. De week daarvoor werd het contact minder en ook was er minder die leuke flow. Hij gaf aan (uit zichzelf, wauw!), dat hij veel stress had om dingen af te krijgen voor z'n vakantie. Leek mij een hele logische en goede reden, dus ik heb hem echt helemaal met rust gelaten en ruimte gegeven. Tijdens zijn vakantie heb ik ook express niks van mij laten horen, behalve als ik wat van hem kreeg (ook om ruimte te geven). Dat werkte perfect en ik voelde mij goed!
De dag dat hij terug was wilde hij (totaal onverwacht voor mij) mij direct zien, want hij had mij zo gemist. Ik helemaal in zevende hemel...Super date gehad en we hadden afgesproken de avond daarna elkaar weer te zien. Die date was een stuk minder. De flow was net zoals voor de vakantie weg. Die flow is, bijna 1,5 week later nog niet terug. We appen en zien elkaar beduidend minder (ik hoor ook ineens heel weinig van hem, terwijl ik elke dag grote lappen tekst op de app had). Ik weet verstandelijk dat er tig redenen kunnen zijn waardoor dit zo is, en dat het niet aan mij hoeft te liggen.
Dit hele gedoe zet bij mij weer mijn oude systemen en alarmbellen in gang. Ik merk dat ik onzekerder en onrustiger word en die zekerheid bij hem wil gaan zoeken. Ik weet dat ik dat niet moet doen en tot nu toe is het nog gelukt (bijvoorbeeld niet veel contact proberen te zoeken , ik laat het contact zoeken nog steeds grotendeels bij hem liggen, extra te sporten en te mediteren, veel leuke dingen te doen met anderen, mezelf aanpakken etc). Maar het oude gevoel groeit wel en ik ben heel benauwd dat het weer de overhand gaat krijgen. Ik merk bijvoorbeeld al dat ik weer onrealistisch ga denken voorbarige conclusies trek uit bepaald gedrag van hem (minder appjes, meer online op Paiq, minder happig op mij zien, betekent dan voor mij direct dat hij mij niet meer wilt). En dat wil ik niet. Dit is een echt ontzettend leuke en goede gozer. Als het stuk loopt (wat natuurlijk gewoon kan), dan gebeurt dat, maar niet door mijn onzekerheidsgedrag, niet weer!!!
Het is dus even kiezen op elkaar en doorbijten. Ik hoop door het af en toe van mij af te schrijven en met steun van jullie de boel realistisch kan blijven zien en zo mijn ' gezonde' ik en bij mijzelf kan blijven. Ik zoek dus een spiegel en een schop onder mijn hol! Daar zijn jullie bokkers goed in!
