Geplaatst 
Ik ben een werkende vrouw van halverwege dertig. Heel gelukkig met mijn leven en alle aspecten daarvan. Het enige wat ik sinds een tijd ‘mis’, is een man in mijn leven. Niet dat ik ooit aandacht tekort ben gekomen, maar echt verliefd worden was er eigenlijk nooit echt bij. Alle clichés zijn niet voor niet clichés: je vindt pas iemand als je niet meer zoekt, je vindt hem pas als je gelukkig bent met jezelf, etc. En nu is hij er: die éne man. Die man waar ik ontzettend verliefd op geworden ben. Waar ik de rest van mijn leven mee samen zou willen zijn.
Hij is alleen ruim twintig jaar ouder. En getrouwd. Iets wat ik nóóit zou doen, dat heb ik mezelf altijd plechtig beloofd. Getrouwde of anders gebonden mannen zijn niet mijn ding. Nadat ik met deze man in gesprek raakte, kwam ik er al vrij snel achter dat hij getrouwd is. Met een vrouw met een ernstige spierziekte, ze heeft ALS en kan al weinig meer. Het is een kwestie van tijd voordat ze overlijdt. Hoe hij schreef, wat hij vertelde over haar, over haar ziekteverloop, over hoe hij het bekeek en voelde… Ik snapte hem gewoon. Het klikte. Hij vertelde dat in al zijn jaren huwelijk, hij nog nooit gevoelens voor een andere vrouw had gehad. Daarom durfde ik ook wel met hem af te spreken, het zou vast gewoon vriendschappelijk klikken en praten met hem was fijn. Na twee weken kletsen besloten we elkaar een keer te ontmoeten.
Vanaf het eerste moment was ik zeer gecharmeerd van hem, eigenlijk had ik direct verliefdheidskriebels. Iets waar ik niet trots op was (ben), ik had mezelf echt altijd voorgehouden nooit iets te doen met een man die al een relatie heeft. De eerste ontmoeting was gezellig, het klikte en het klopte helemaal. Diezelfde avond kreeg ik nog een berichtje van hem, hij wilde me niet meer zien voordat zijn vrouw was overleden. Hij had namelijk precies dezelfde verliefdheidkriebels gehad. En dat wilde hij niet, hij wist zeker dat hij zich in volgende ontmoetingen niet zou kunnen inhouden en me zou willen knuffelen, zoenen en meer. Ik was verdrietig, maar ook opgelucht: deze moeilijkheden zouden mooi aan mij voorbij gaan. Maar het contact vasthouden tot zijn vrouw was overleden zou ik ook heel lastig vinden, het kan immers nog maanden duren voordat ze overlijdt en eerlijk gezegd vind ik het nogal cru om op iemand haar dood te ‘wachten’.
We bleven met elkaar kletsen en we konden het allebei niet zo volhouden, we hadden teveel aantrekkingskracht gevoeld de eerste keer om elkaar te zien. We zouden niets spannender gaan ondernemen dan de eerste keer en we zouden niet zoenen en al helemaal niet verder gaan. Hij wilde niet vreemdgaan en ik wilde geen getrouwde man. Maar (heel naïef misschien) wat kon er mis zijn met elkaar gewoon blijven zien? We hebben het vijftien afspraken volgehouden. Niet zoenen, niets meer. En toen gebeurde het: de eerste zoen. Alles knalde er vanaf. Alle verliefdheid die ik had opgebouwd zat in die ene zoen. Ik heb nog nooit zo fijn gezoend en ik wilde hem alleen nog maar meer zoenen. En hij ook. Sinds die zoen hebben we besloten de grens weer iets opzij te leggen, alleen maar zoenen, meer niet. We vinden elkaar zo onweerstaanbaar en leuk, we hebben kriebels voor elkaar en elke minuut dat ik met hem ben is heerlijk. Maar ondertussen ligt zijn vrouw nog steeds ziek thuis.
Dat is het gekke er aan. Aan de ene kant ben ik hopeloos verliefd, wil ik niets liever dan tijd met hem doorbrengen, met hem praten en hem ruiken en voelen. Aan de andere kant weet ik dat ik een man laat vreemdgaan van zijn zieke vrouw en dat gaat tegen alles in wat ik ooit heb gedacht over vreemdgaande mensen :-( En hij voelt zich ook zo, zegt hij, hij wil niet vreemdgaan maar ondanks dat we geen seks hebben doet hij dat eigenlijk toch. Het voelt zo goed en tegelijk zo slecht. Hoe willen we überhaupt verder? Hoe vertellen we dit ooit aan familie als zijn vrouw daadwerkelijk is overleden? Moeten we het wel vertellen? Hoe zwaar gaat het leeftijdsverschil vallen? Ik haat geheimen en nu heb ik ze toch. Ik voel me rot en gelukkig in één adem. Maar toch wel voornamelijk gelukkig.
Eerst twijfelde ik of hij me alleen voor de seks had. Maar hij stuurt me gedurende de dag behoorlijk wat lieve berichtjes, hij is geïnteresseerd, hij houdt ook vol dat hij geen seks wil. En dit gaat nu al een behoorlijke tijd zo, ik heb niet het gevoel dat hij daar nu opeens nog op gaat inspelen. Als ik hem zie is hij ook correct, hij gaat geen grenzen over en probeert de afspraken niet te verleggen. We hebben het er wel over maar we doen het ‘gewoon’ niet. We zien elkaar wel regelmatig, het blijft goed voelen en fijn zijn. En het voelt voor ons allebei als geen optie om helemaal te stoppen. Ik vind elke dag dat ik hem niet zie al vervelend genoeg. Het is niet alleen de verliefdheids-spanning die er tussen ons hangt, maar we kunnen ook goed overal over praten, goed lachen, alles zit goed tussen ons.
Wat ik met dit topic wil bereiken? Geen idee. Ik wil mijn hart luchten, ik hoop (via pb) mensen met gelijksoortige ervaring te spreken, ik hoop verschillende inzichten vanuit meerdere invalshoeken te lezen. Ik ben benieuwd hoe mensen hierover denken en wat ze zouden doen in mijn situatie. Bedankt voor het lezen in ieder geval
