Persoonlijk vond ik het heel prettig om een kind te zien spelen, zo onbevangen. Genietend van de kleinste dingen.
Nu ik 9 maanden moeder ben zie ik het leven helemaal anders als ervoor. Wat ervoor simpel klonk, is wel heel anders nu ik zelf moeder ben. Het is niet altijd even simpel. Hoe vaak heb ik al niet gehoord "ik zou dat zo doen" of " bij mij had dat niet gepakt". Moet eerlijk bekennen dat ik dat vroeger bij mijn babysitkindjes ook wel eens gedacht heb
Je krijgt commentaar, de één vind dat je dit moet doen, de ander dat. Dan zijn er nog mensen die zelfs al commentaar geven als een kind er een beetje anders uit ziet dan het "normale" en alles wat met een kind te maken als last zien. En dat dan ook projecteren op ieder kind of ouder.
Maar het is zo verrijkend, ik leer zelf bij nu ik moeder ben. De dag dat ik binnen ging voor mijn keizersnede heb ik nog tegen mijn vriend gezegd dat het nooit meer hetzelfde ging zijn als vroeger. Het ging met de nodige up en downs. Maar ik zou hem niet meer kunnen missen.
Het enigste waar ik me soms zorgen in maak, is dat een kind nog wel kind mag zijn. Mag ravotten en eens tijdens spel roepen van plezier maar ook fouten mogen maken zonder direct afgeschilderd te worden als ambetant kind.
Hoe ervaren andere moeders ( of vaders) dit nu? Nu ze effectief ouders zijn?

, zie ik nu dat het over kinderen krijgen gaat haha