Geplaatst Ik heb werkelijk geen idee hoe ik dit moet gaan omschrijven, zodat ik toch een duidelijk beeld geef van de situatie, maar ik ga het proberen. Het was alleen al lastig om een titel voor het topic te verzinnen...
Bedankt aan de mensen die het willen lezen en mogelijk advies hebben.
Sinds een jaar of 14 zijn mijn ouders uit elkaar. Mijn vader had direct een nieuwe vriendin, en ookal waren mijn ouders bij wet nog getrouwd en had mijn vader een andere relatie, het ging best redelijk met mijn vader.
Tot het uit ging met die vriendin. Mijn vader is iemand die zelfstandig wonen niet kent. Eerst bij zijn ouders gewoond, daarna bij een huisgenoot die alles regelde, toen onderhouden door mijn moeder en later bij die vriendin. Toen hij dus helemaal alleen was, ging het al snel mis.
Mijn vader is nooit vies geweest van een borrel, maar het bleef binnen de perken toen hij nog werk had. Inmiddels werkt hij al jaren niet meer. Deels door fysieke klachten, deels omdat hij het bedrijf heeft laten verslonzen. Inmiddels is hij fysiek ook echt niet meer in staat om te werken.
Maar mijn vader is momenteel gewoon een alcoholist. Hij ligt tot ver in de middag op bed, en als ik hem spreek ’s avonds hoor ik dat hij gedronken heeft. Ook als ik ’s middags naar hem toe ging. Dan stond er een kop thee op tafel, maar ik hoor hem in de keuken stiekem een fles drank open trekken.
Mijn vader wordt dan een naar persoon. Met een feestdag waren we uit eten geweest en hij had behoorlijk gedronken. Mijn zus en ik waren samen met de auto en ik zou rijden, dus ik was nuchter. Mijn zus had enkele wijntjes op. Bij het verlaten van het restaurant rijden we direct alcoholcontrole in. We hebben mijn vader nog gebeld!!! Dat hij de andere kant op moest rijden. We wisten dat hij er niet doorheen zou komen (bovendien was hij al vaker gepakt met alcohol op achter het stuur). En ja hoor, bij thuiskomst worden we door mijn vader gebeld: hij had teveel op, en zijn rijbewijs werd ingenomen. Of we hem konden komen halen. Dus wij terug met de auto en hem naar huis gereden. En wat hij dan zegt?! “Ja, eigenlijk is het jullie schuld, want jullie zeiden dat jullie me thuis kwamen ophalen.”
Ja, dat hadden we gezegd, maar het plan veranderde. En als je dan zelf met de auto naar het restaurant rijdt, dan weet je toch dat je ook terug moet?! Waarom dan tijden het eten zoveel zuipen?! En dan je kinderen de schuld geven….
Vervolgens is hij later overigens nog in zijn auto gestapt, zonder rijbewijs dus, met een slecht functionerend rechterbeen door rugklachten… Dat laat wel zien hoe verantwoordelijk hij is.
Het vele drinken, in combinatie met niet gezond eten, veel roken etc eist natuurlijk zijn tol. Het afgelopen jaar heb ik mijn vader vrijwel niet gesproken, dus ik weet niet precies hoe de situatie nu is. Ik weet wel dat de internist hem heeft gezegd dat onderzoek van zijn organen helemaal geen goede uitslag had gehad. Het plan van aanpak of de prognose, die weet ik echter niet.
Fysiek is hij sowieso slecht, ook afgezien van de organen. Hij heeft problemen met zijn rug, al jaren lang, ook voordat het drinken en ongezond leven deze extreme vormen aan ging nemen, en dat kon destijds geopereerd. Dan zouden ze de wervels vastzetten, maar werd hij natuurlijk wel beperkter in zijn mogelijkheden. Omdat hij dan niet meer zou kunnen golfen heeft hij daar toen vanaf gezien. Inmiddels kan hij geen 100 meter meer lopen, niet lang genoeg staan om te koken, niet staand douchen, geen bed opmaken, niet fietsen of autorijden… Praktisch niets meer…
Naast het drinken is mijn vader ook een ziekelijke verzamelaar. Denk dat iedereen wel eens de reclame voor zo’n tv programma heeft gezien? Nou, zo ziet het er bij mijn vader ook uit. We hebben meerdere malen aangeboden hem hiermee te helpen, en jaren geleden zelfs alles opgeruimd. Maar het verslonsd direct weer, en momenteel wil hij niet dat we komen helpen met de rommel. We mogen niets weggooien… Maar oude kranten en andere meuk van links naar rechts verplaatsen is ook geen optie. Het moet gewoon weg.
Hij heeft van alles meerdere exemplaren. De meeste zijn stuk. Maar hij moet het gewoon hebben. 4 gitaren, terwijl hij niet kan spelen, 3 tv’s, meerdere computers die het geen van allen goed schijnen te doen. Als hij een gadget zit (bv een fancy aansteker, vliegenmepper of lantaarntje ofzo) dan koopt hij er meteen 3. Om ze vervolgens nooit uit te pakken… Kerstkadootjes die we hem jaren terug hebben gegeven (oa chocolade)… Die liggen er nog steeds, met het meeste van het papier er nog omheen.
Als je in zijn huis komt, dan merk je dat de omgeving ongezond is. Hij rookt veel, en altijd binnen en ik heb serieus last van mijn luchtwegen als ik daar weg kom. Ik neem ook nooit wat te drinken, want de pakken fris staan vol schimmel, de kopjes hebben vlekken waarvan ik geen idee heb wat het is (denk ook schimmel). Heel soms neem ik een kop thee, dan gaat er tenminste gekookt water in het kopje en hoop ik dat alles maar dood is gegaan wat er in leefde…
Ik heb hem een jaar geleden dan ook gezegd dat ik niet meer gezellig langskom voor koffie bij hem thuis. Tenzij er iets gaat veranderen. En er veranderde wel wat: ik hoorde gewoon maanden niets van hem, en daarna vraagt ie of ik langskom, want dat vind hij zo gezellig.
Als ik dan zeg dat ik dat niet doe, omdat er nog niets veranderd is, dan hoor ik weer weken niets en dan probeert hij het nog een keer. Of hij zegt dat hij een stoel heeft vrijgemaakt waar oude kranten op lagen… Ten eerste is dat dan vaak niet zo, ten tweede is dat niet wat ik bedoel met verandering…
Nou heeft hij ook nog een hond. Die kan hij fysiek niet uitlaten, dus die doet zijn behoefte in de tuin. In het verleden heb ik een plek gezocht en gevonden voor de hond, maar dat wilde mijn vader niet. Ik weet dat de situatie niet goed is, maar ik weet ook dat dit geen zaak is voor de dierenpolitie. De hond loopt de hele dag in het huis of de tuin, ziet er goed uit (glanzende vacht, goed op gewicht), is niet ziek, geen wonden, vrolijk dier. Alleen gaat ie dus niet meer echt uit. Ik realiseer met heel goed dat dit geen goede omgeving is voor de hond, maar ik kan er ook weinig mee. Instanties die ik heb aangeschreven vinden het niet erg genoeg, en vrijwillig staat hij de hond niet af. Als ik het dier zo meeneem, kan hij mij nog pakken op diefstal….
Het is lastig om een goed beeld van de situatie te schetsen. Mijn vader is een manipulatief persoon, en zo eigenwijs als wat. Hij kan fysiek geen kant op, maar als we dan een scootmobiel regelen, dan wil hij deze niet.
Hij kan geen boodschappen doen, maar boodschappen bestellen en laten bezorgen doet hij ook niet. Eens in de twee weken gaat een vriend van hem met mijn vader naar de supermarkt. Maar ja, die vriend zuipt en rookt ook als een malle, dus drie keer raden wat er dan in het karretje ligt… Niets waar je lichaam blij van wordt…
Hij belt altijd laat, rond 11 uur ’s avonds of later. Of zijn ex vriendin die belt midden in de nacht, dat ik mijn vader op moet halen (ruim een uur enkele reis) omdat hij bij haar zit en vervelend is en hij zelf dus niet wegkomt omdat hij niet mobiel is. En dan boos worden als ik niet kom.
Of me uitschelden voor prutsmuts en poedersuiker omdat ik om 1 uur ’s nachts de telefoon niet opnam….. En ik ben ‘dat kind’ die hem al zijn spaargeld gekost heeft…
Dat raakt me niet echt, ik weet dat hij dan gedronken heeft, maar het feit dat het gebeurd… en het feit dat het me niet eens meer raakt…. Misschien is dat nog wel het ergste. Het is toch mijn vader?!
Inmiddels zijn we best een beetje radeloos. Wat kunnen wij als kinderen doen als je vader niet mee wil werken? Hij wil geen hulp accepteren. Het enige wat hij wel zou accepteren is als wij, of onze moeder, hem in huis zouden nemen en verzorgen. Maar zegt nou zelf, iemand met deze instelling in het leven… Die kan je toch niet in huis hebben? Het enige wat je dan bereikt is dat je er zelf aan onderdoor gaat. Als het zin had, dan zou ik het direct doen, maar ik ken mijn vader langer dan vandaag. Dat wordt 1 groot drama en dan is mijn woning straks net zo’n bende (bovendien kan mijn vader echt niet bij mij op de studentenkamer
).Afgelopen weekend zijn we bij mijn vader geweest om de schade te inventariseren. Hebben de post meegenomen. Ruim een half jaar aan rekeningen, aanmaningen, dwangbevelen etc. Ga dat zo uitzoeken en kijken of we de schade een beetje kunnen beperken.
In het gesprek gaf mijn vader aan wel wat aan de situatie te willen doen. Stond positief tegenover een aanleunwoning. Mits de hond mee kan. En ik denk dat een hond van ruim 30 kilo niet makkelijk mee zal kunnen. Als het nou een chihuahua was…
Bovendien hebben we al vaker zulke reacties gehad. Dat hij graag wilde dat wel kwamen helpen om zijn huis op te knappen. Als de datum van de afspraak dan nadert, dan krijgt hij ‘cold feet’ en belt af. En waarom hij die hulp niet wil, dat snap ik ook wel. Die zeggen hem direct dat hij moet stoppen met drinken en roken. En dat is alles wat hij nog heeft…
Er is contact met de gemeente (via een familielid, dus daar weet ik op het moment het fijne niet van), en we gaan contact opnemen met de huisarts. Dit wilde we al eerder doen, maar toen ging mijn vader net het traject van de internisten in (na 3 maand had hij eindelijk gebeld voor die afspraak!!) en we hoopte dat die artsen wat konden doen. Echter is er volgens mij niets veranderd.
Fysiek is hij er slecht aan toe. Hij ziet inderdaad vrijwel niets, 100 meter lopen zit er niet in, is mager, kan moeilijk uit zijn woorden komen... Dat laatste was wel vaker, door de alcohol. Echter rook ik afgelopen weekend geen alcohol en hij beweert al een maand niet gedronken te hebben (wat ik betwijfel overigens). Zijn huis is een puinzooi. Staat vol met troep, en stonk naar urine. De hond had in de gang geplast, maar door alle zooi kan je dat ook bijna niet schoonmaken. De koelkast zit vol schimmel, en producten die onherkenbaar zijn omdat ze al zo lang over datum zijn. Van die kartonnen dozen waar je wijn uit kan tappen? Heb er denk ik wel 20 zien staan...
Samen met kennissen hebben we afgelopen november aangeboden zijn huis op te knappen. Het lukte zelfs om een datum te prikken waarop we zouden beginnen met opruimen, schilderen etc. Maar zoals verwacht belt hij een paar dagen van te voren dat hij het niet ziet zitten. Het gaat hem te snel. Die kennissen moesten maar niet komen, maar alleen mijn zus en ik. Hij wilde alles even zien voordat we er iets mee zouden doen (lees: uren naar een boekje zitten kijken, tig keer hetzelfde verhaal erover vertellen, en dan besluiten dat het echt niet weg kan). Dat hebben we al geprobeerd, dat werkt niet.
Dus die afspraak ging niet door. Gevolg: je hoort weer weken niets en dan vraag hij je weer op de koffie. Ik heb bedankt.
Maar wat zijn nou de opties? Ik weet het echt niet meer. Ik zou zo graag willen dat hij veranderd en in elk geval voor zichzelf een leuk leven kan hebben. Hij geeft aan depressief te zijn, maar wil ook daar geen hulp voor.
Hij wil geen hulp, en we kunnen hem ook niet dwingen. Tenminste, ik kan er niets over vinden. Klinieken voor opname (denk dat we daar wel aan moeten gaan denken inmiddels helaas) daar staat wel hulp voor de familie, maar niet hoe je je vader daar binnen krijgt als hij zelf niet wil. Hij vormt geen gevaar voor de omgeving, alleen wel voor zichzelf.
Een heel verhaal en dan is dit nog maar een fractie van ruim 14 jaar gezeur. En eigenlijk daarvoor ook wel, maar toen was ik zelf te jong om het te snappen… Maar ik ben het zo beu…. Heb alleen geen idee wat ik hier nog mee kan…
Bedankt aan de mensen die het gelezen hebben ☺ .
