Geplaatst Om te beginnen...het is nogal een ingewikkelde en lastige situatie waar wij ons in bevinden, maar ik ga proberen het zo beknopt mogelijk te houden.
Ter illustratie, ik heb een relatie met een Fransman van een jaartje ouder is dan ik, en hij woont in Parijs. Ik woon in Amsterdam, en we proberen elkaar elke 2/3 weken voor enkele dagen te zien. Eigenlijk altijd wanneer (hoofdzakelijk) zijn schema het toestaat. We praten in het Engels, aangezien wij dat allebei vloeiend spreken, en de communicatie zowel bij elkaar als op de lange afstand is top. Hij doet twee bachelors en studeert daarvoor in mei af, mits alles goed verloopt. Maar dat is niet alles, hij is autocoureur op een niveau wat niet meer telt als amateuristisch. Ondanks dat ik vrijwel zeker weet dat dit topic niet van invloed gaat zijn op zijn "imago", ben ik toch extra voorzichtig en wil ik publiekelijk ook niet te veel details geven...maar, ik ben wel op zoek naar mensen die wellicht kunnen helpen.
Ik heb iets meer dan een jaar geleden zelf een burn-out gekregen wegens vele redenen. Ontzettend jong, en ook ontzettend vervelend! Ik begin net alles weer op de rails te krijgen, maar merk al een tijdje dat hij het moeilijk heeft, die dubbele studie, gedoe thuis, heen en weer gereis, zijn sport carrière, maar ook het feit dat ik hier woon en hij daar.
We hebben het wel eens over die stress, en dat leidde eergisteren tot een gesprek waarin hij aangaf nu toch echt te merken dat de dingen waar we het over hadden, m.b.t mijn burn-out, bij hem van toepassing lijken te zijn. Angst en paniekaanvallen, lusteloosheid, slecht slapen, niet weten hoe hij het gaat redden tot zijn afstuderen, dingen voor zich uitschuiven, met de pet naar dingen gooien omdat hij het ook maar niet weet...en au, dat herkende ik. Kwam allemaal direct terug.
Ik besprak dit rustig met hem, wat steunen en wat uitpluizen, en kreeg een reactie dat hij ontzettend schrok, omdat ik precies beschreef wat hij voelde. En daar zat ik dan, wetende hoe erg het was voor mij toentertijd, en beseffende dat de persoon waar je ontzettend van houdt dat nu doormaakt.
Momenteel heb ik niet de mogelijkheid om hem op te zoeken en fysiek bij te staan, één doordat het geldpotje bij mij even op is en ten tweede omdat hij momenteel niet ergens is waar ik makkelijk naartoe kan. Over twee weken is hij weer in Nederland, maar tot die tijd heb ik geen mogelijkheid om hem in het echt te zien. We spreken elkaar wel dagelijks op skype, en natuurlijk whatsapp.
Verder vond hij het een opluchting om het tegen iemand gezegd te hebben, maar wil er nu eigenlijk niet op terug komen. Heel begrijpelijk, maar hij wil door alsof er niks aan de hand is, terwijl ik helaas bijna wel durf te stellen dat hij in deze staat niet nog twee maanden door kan zonder in te storten. We zijn allebei ontzettende realisten, maar we weten allebei in zijn situatie even niet wat hij momenteel zou kunnen laten vallen om de druk wezenlijk te verlichten.
Het valt mij ontzettend zwaar om dit te zien gebeuren vanaf de zijlijn, en niet te weten wat te doen. Ik zorg nu dat ik er voor hem ben en naar hem luister, naar zijn stress en paniek, maar ook naar wat hij wel en niet wil. Maar verder...bah, ik vind het gewoon verschrikkelijk.
Zijn er mensen die tips hebben, zowel voor mij, voor hem, als voor allebei? 
dankjewel!
super bedankt voor je reactie.