Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-16 19:38

De trein naar niemandsland..

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-16 19:38

Moet het toch even van me afschrijven, blijft een beetje in mijn hoofd spoken..

Gisteren was ik op werk en ik was wat zenuwachtig. Ik kreeg eindelijk te horen of ik vast contract zou krijgen en dat betekend voor mij toch weer een nieuw hoofdstuk in mijn leven (wbt kunnen kopen van een huis etc.) Met oog op de toekomst heb je dan toch net een beetje meer zekerheid! Gelukkig bleek het inderdaad goed nieuws te zijn en mijn dag kon niet meer stuk

En toen appte mijn moeder..
*Wij wonen sinds 2 jaar tegenover het station en kunnen vanaf ons appartement zo het perron en een stuk spoor op kijken.*
Ze zat op het balkon (station-zijde) en hoorde de aankomende trein heel lang toeteren en er volgde een doffe klap. Ze appte me dat er mogelijk een persoon voor de trein was gesprongen en ze nu helemaal stond te trillen. Dit bleek helaas uiteindelijk ook het geval te zijn geweest..
Gelijk was mijn blije gevoel weg en ik kreeg een flashback van de keer dat ik daar op het perron stond en ook iemand ervoor besloot te springen..

Ik ging toen voor het eerst sinds tijden weer eens met de trein, normaal ging ik eigenlijk altijd met de auto. Had ik dat toen ook maar gedaan..
Ik stond op het perron te wachten, samen met nog wat mensen en met kleine kindjes in pieten-pakjes (was rond sinterklaas), en toen er een sneltrein voorbij reed vlogen er allemaal stenen het perron op. Ik schuilde achter een reclamebord totdat het afgelopen was. Ondertussen kwam de sprinter aan de andere kant aan en stapte ik, nogal beduust van wat er was gebeurd, in. Ik zag mensen huilen en dacht dat zij misschien geraakt of geschrokken waren door die stenen. Zelfs toen iemand zei "dat het vast gewoon een pop was" drong het nog niet heel erg tot me door. Maar onze sprinter reed maar niet weg en ik zag opeens dat onze conducteur met een zeiltje naar de andere kant van het perron liep en daar het spoor op ging. Het was geen pop geweest, het was een persoon. Onze trein ging nog niet verder rijden en ik moest echt naar werk, dus ik stapte de trein uit en wilde terug richting huis. Helaas was er duidelijk een tweede zeil nodig geweest en ik kon helaas niet voorkomen dat ik nog een gedeelte van de persoon in kwestie zag liggen terwijl ik naar de trap liep..
Ik dacht altijd dat ik daar vrij nuchter in was en er wel tegen zou kunnen, maar vanaf het moment dat ik mijn moeder zag (die me naar werk zou brengen) begon ik als een klein kind te huilen.
Allemaal vragen kwamen in me op..
Wie was deze persoon? Wat had hem tot deze daad gedreven? Heb ik hem misschien nog gezien toen ik het perron op liep? Een paar minuten geleden stonden we nog op hetzelfde perron, beide te wachten op een trein die ons zou brengen waar we graag naartoe wilden :(:)

En zijn nabestaanden, die wisten hier nog helemaal niets van.. Ik heb er echt een tijd lang mee in mijn hoofd gezeten en nog steeds als ik de trein pak denk ik er aan en kijk ik naar de bewuste plek.
En nu kwam dus het bericht van mijn moeder..

Terwijl ik blij was met een nieuwe stap in de toekomst, besluit ondertussen iemand dat hij/zij geen toekomst meer wilt. Dat het genoeg is geweest. Zo onwerkelijk en het laat me nu even niet los.
Ik kan alleen maar hopen dat diegene zijn/haar rust heeft gevonden..

**Geplaatst**: 24-02-16 19:41

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 24-02-16 19:41

Jeetje wat een verhaal en wat ontzettend heftig moet dit voor je zijn geweest

helemaal dat je er weer in terugvalt :(:)

sterkte

**Geplaatst**: 24-02-16 19:42

Geplaatst: 24-02-16 19:42

Cher, dikke knuffel lieffie!

**Geplaatst**: 24-02-16 19:44

Geplaatst: 24-02-16 19:44

Dreamy schreef:
Terwijl ik blij was met een nieuwe stap in de toekomst, besluit ondertussen iemand dat hij/zij geen toekomst meer wilt.

Pfff... Heftig he.
Dat brengt je direct weer terug in de realiteit ja.
Sterkte.

**Geplaatst**: 24-02-16 19:51

Geplaatst: 24-02-16 19:51

Ik reis al 6 jaar 5 dagen in de week met de trein (een traject van een uur). Ik heb al heel vaak berichten gehoord dat er een aanrijding met een persoon is op mijn traject.En eerlijk gezegd, wen je daaraan.

Helaas heb ik het ook een keer zien gebeuren, en dat went nooit! Het was gelukkig wel nog donker/schemerig die ochtend, maar zelfs toen was het echt vreselijk! Die vrouw leefde ook nog even (sprong voor de stoptrein die ging stoppen op ons perron) maar is uiteindelijk overleden. Gelukkig lag zij niet helemaal uit elkaar.

Maar nog steeds als ik er aan denk ben ik juist kwaad op die persoon, in plaats van dat ik medelijden heb. Zoveel mensen stonden daar te wachten. Zoveel mensen hebben dat gezien. Zoveel mensen zien dat nog steeds voor zich. Wat doe je die mensen nog een trauma aan als laatste daad.

Er zijn andere manieren om een einde aan je leven te maken, en ook plekken waar minder mensen staan dan op een perron!

**Geplaatst**: 24-02-16 19:52

Geplaatst: 24-02-16 19:52

Heel veel sterkte. :(:)

Ik hoop dat je het toch een plekje kunt gaan geven.

**Geplaatst**: 24-02-16 19:56

Geplaatst: 24-02-16 19:56

Ik snap precies wat je bedoelt.. Ik weet ook nog een dag dat de treinen op mijn traject niet reden. Zelf dus niet meegemaakt vanuit de trein of er vlak bij, maar wel van buitenaf om zo te noemen. En dan toch verder; vader heeft me een paar stations verder gebracht vanaf waar de trein wel reed. Inderdaad wie.. en waarom.. Terwijl ik druk was om nog enigszins op tijd op school te komen had iemand net uit ellende zijn leven beëindigd.. En ja dit gebeurd natuurlijk elke dag wel ergens, maar ineens dat besef en zo dichtbij..
Jammere is dat ik precies de plek weet en er nu ook nog dagelijks langs kom. probeer me er niet zo bewust van te zijn, maar is toch lastig.
Maar is natuurlijk nog niet zo erg als jij het hebt meegemaakt. Dikke knuffel :(:)

**Geplaatst**: 24-02-16 20:00

Geplaatst: 24-02-16 20:00

Ik weet helaas hoe het is om nabestaande te zijn van iemand die voor de trein gesprongen is. Ik ben heel boos op hem geweest, voor het feit dat hij er zoveel onschuldige mensen bij betrok, en tegelijkertijd ook zo verdrietig omdat hij dit als enige uitweg zag.

Nabestaande zijn is verschrikkelijk, maar het lijkt me ook zo erg om getuige van zo iets te zijn. Je bent gestempeld voor de rest van je leven..

Ik raad je echt aan om er met iemand over te praten, bijvoorbeeld je moeder. Erover praten lucht namelijk ontzettend op en t kan je helpen om het een plek te geven.

Ik wens je ontzettend veel sterkte toe, dingen zoals dit zijn nooit makkelijk. Ik hoop dat je het een plekje kunt geven.. :(:)

**Geplaatst**: 24-02-16 20:00

Geplaatst: 24-02-16 20:00

Heel veel sterkte. Schaam je er niet voor om met iemand te gaan praten wanneer het nodig is.
Een aantal jaar geleden woonde ik nog in een klein dorpje waar een spoorlijn doorheen gaat. Vlak voor kerst is toen 's avonds (in het donker) een oude vrouw van 88 jaar voor de trein gesprongen. Ik kan dat verhaal ook nog steeds niet loslaten. Wat moet zij zich ellendig gevoeld hebben dat ze midden in een donker koud verlaten weiland op de rails is gaan staan

**Geplaatst**: 24-02-16 20:01

Geplaatst: 24-02-16 20:01

Cayenne schreef:
Heel veel sterkte. Schaam je er niet voor om met iemand te gaan praten wanneer het nodig is.
Een aantal jaar geleden woonde ik nog in een klein dorpje waar een spoorlijn doorheen gaat. Vlak voor kerst is toen 's avonds (in het donker) een oude vrouw van 88 jaar voor de trein gesprongen. Ik kan dat verhaal ook nog steeds niet loslaten. Wat moet zij zich ellendig gevoeld hebben dat ze midden in een donker koud verlaten weiland op de rails is gaan staan

Jeetje, op die leeftijd ook. Wat triest.

**Geplaatst**: 24-02-16 20:07

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 24-02-16 20:07

Rottig is dat hè! Lastig te begrijpen dat dit voor sommige mensen nog de enige uitweg is.

In mijn werk kom ik dit helaas vrij regelmatig tegen. Soms ook met mensen die we al eerder bij het spoor hebben weggehaald. Maar dan lukt het ze uiteindelijk toch. Als ik dat dan zo zie, gun ik het ze stiekem ook wel een beetje. Want wat moeten ze het zwaar hebben (gehad) als ze dit als enige oplossing zien.

Hopelijk kunnen jij en je moeder het een plekje geven.

En om nog maar even op het goede nieuws te focussen: gefeliciteerd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-16 23:42

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-16 23:42

JumpingRider schreef:
Ik reis al 6 jaar 5 dagen in de week met de trein (een traject van een uur). Ik heb al heel vaak berichten gehoord dat er een aanrijding met een persoon is op mijn traject.En eerlijk gezegd, wen je daaraan.

Helaas heb ik het ook een keer zien gebeuren, en dat went nooit! Het was gelukkig wel nog donker/schemerig die ochtend, maar zelfs toen was het echt vreselijk! Die vrouw leefde ook nog even (sprong voor de stoptrein die ging stoppen op ons perron) maar is uiteindelijk overleden. Gelukkig lag zij niet helemaal uit elkaar.

Maar nog steeds als ik er aan denk ben ik juist kwaad op die persoon, in plaats van dat ik medelijden heb. Zoveel mensen stonden daar te wachten. Zoveel mensen hebben dat gezien. Zoveel mensen zien dat nog steeds voor zich. Wat doe je die mensen nog een trauma aan als laatste daad.

Er zijn andere manieren om een einde aan je leven te maken, en ook plekken waar minder mensen staan dan op een perron!

He bah, dat lijkt me ook traumatisch om mee te maken $:\$
En ik snap je boosheid. In mijn geval stonden er toen dus allemaal kleine kinderen op het perron, wie weet wat die hebben gezien. En dan maar hopen dat ze het inderdaad echt niet beseffen.

**Geplaatst**: 25-02-16 02:54

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 02:54

Mooi geschreven TS, zo waar. Ik heb het zelf nooit meegemaakt van zo dichtbij, maar pff.. dat lijkt me inderdaad een heel naar beeld :(:)

.

Ik lees vaak op social media dat er iemand voor de trein sprong en ontevreden mensen die vervolgens klagen dat ze vertraging oplopen. Ik kan daar nooit bij met mijn hoofd. Het enige wat ik altijd kan denken, is dat het vreselijk is dat iemand zo van het padje is en daardoor de keuze gemaakt heeft om dan voor een trein te springen. De reacties van mensen zijn zo respectloos en zo egoïstisch, brr.

**Geplaatst**: 25-02-16 06:09

Geplaatst: 25-02-16 06:09

Dat zijn van die dingen die op je netvlies gebrand staan.
Heb 1 keer (en hopelijk ook de laatste keer!) gezien hoe een kind achter de bal aan rende onder de slagbomen voor een goederentrein van een wagon of 50.
De machinist was helemaal gebroken. Was voor die man alles behalve een fijne werkdag!
Ook ik krijg de beelden niet meer van mijn netvlies, al zijn ze wel vervaagt.

**Geplaatst**: 25-02-16 06:22

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 06:22

Ik werk op een plek waar de overledene van een treinongeluk naartoe worden gebracht.
Ik zie dan natuurlijk het ongeluk zelf niet, maar wel de speciale kist waar ze dan mee binnen gebracht worden.
En ik zie vaak de familie daarna. Dus veel van wat er na zo'n ongeluk gebeurt. Het ongeloof het verdriet van de nabestaande.
Ook dat went nooit helemaal.

**Geplaatst**: 25-02-16 07:29

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 07:29

Ik heb het helaas ook een keer mee gemaakt dat het iemand is gelukt, en ik heb een keer geholpen iemand van het spoor te houden (een kennis van mij). Als ik weer op het perron ben waar het de bovenstaande persoon is gelukt probeer ik er toch even bij stil te staan. Ik weet wie het was, maar kende haar niet persoonlijk.

Dreamy, probeer er over te praten met mensen, en dat is lastig. Mocht je ooit iemand nodig hebben dan mag je altijd PB'en.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 25-02-16 07:52

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 07:52

Dikke knuffel Cher :(:)

let goed op jezelf. En geniet ook van het mooie nieuws!

**Geplaatst**: 25-02-16 17:31

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 17:31

Wat heb heb je het mooi en kwetsbaar op geschreven! Schroom niet om hulp te zoeken, misschien je naasten of toch een professional zoals een maatschappelijk werker...

De laatste tijd sta ik hier ook wel eens bij stil. Dan zit ik in de trein, te dromen en te denken, en dan besef je wat hoe ver iemand moet zijn.. Die trein gaat soms zo verschrikkelijk snel. Zo triest. Zulke momenten halen mij ook altijd terug naar de realiteit, het kan zo je naasten zijn die er voor springt.. Verschrikkelijk zeg.

**Geplaatst**: 25-02-16 17:44

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 17:44

Ik snap dat je geschrokken bent. Ik wil wel even zeggen dat het niet zo hoeft te zijn dat diegene perse zelf het leven uit wilde stappen. Mijn moeder (als conductrice) heeft voor haar ogen iemand zien uitglijden op het perron tijdens een vriendelijke stoeipartij op het ongelukkige moment van een passerende trein. Die blijft haar meer bij dan de andere keren. Het is heftig, probeer hulp te krijgen (professionele hulp) het is behoorlijk traumatisch om mee te maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 18:07

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 18:07

Dat kan inderdaad ook gebeuren! Was in dit geval niet het geval wat ik later heb gelezen op internet en heb gehoord van een "ooggetuige" uit ons appartementencomplex.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:56

Geplaatst: 25-02-16 18:56

Verschrikkelijk om mee te maken. Ikzelf was een dagelijkse treinlifter maar heb het gelukkig nooit meegemaakt.. Een naaste van mij heeft een bepaalde functie waarbij er eerste hulp verleend moest worden en die is getraumatiseerd voor het leven...

Cinderella schreef:
Mooi geschreven TS, zo waar. Ik heb het zelf nooit meegemaakt van zo dichtbij, maar pff.. dat lijkt me inderdaad een heel naar beeld .

Ik lees vaak op social media dat er iemand voor de trein sprong en ontevreden mensen die vervolgens klagen dat ze vertraging oplopen. Ik kan daar nooit bij met mijn hoofd. Het enige wat ik altijd kan denken, is dat het vreselijk is dat iemand zo van het padje is en daardoor de keuze gemaakt heeft om dan voor een trein te springen. De reacties van mensen zijn zo respectloos en zo egoïstisch, brr.

Egoïstisch? De reacties van mensen? Ben je niet egoïstisch als je springt? Ach, andere discussie..

**Geplaatst**: 25-02-16 19:06

Geplaatst: 25-02-16 19:06

eenitraM schreef:
Verschrikkelijk om mee te maken. Ikzelf was een dagelijkse treinlifter maar heb het gelukkig nooit meegemaakt.. Een naaste van mij heeft een bepaalde functie waarbij er eerste hulp verleend moest worden en die is getraumatiseerd voor het leven...

Cinderella schreef:
Mooi geschreven TS, zo waar. Ik heb het zelf nooit meegemaakt van zo dichtbij, maar pff.. dat lijkt me inderdaad een heel naar beeld .

Ik lees vaak op social media dat er iemand voor de trein sprong en ontevreden mensen die vervolgens klagen dat ze vertraging oplopen. Ik kan daar nooit bij met mijn hoofd. Het enige wat ik altijd kan denken, is dat het vreselijk is dat iemand zo van het padje is en daardoor de keuze gemaakt heeft om dan voor een trein te springen. De reacties van mensen zijn zo respectloos en zo egoïstisch, brr.

Egoïstisch? De reacties van mensen? Ben je niet egoïstisch als je springt? Ach, andere discussie..

Mensen die voor de trein springen, zijn al zo ver "heen", dat ze er niet meer overna denken of ze andere reizigers verhinderen en treinpersoneel mogelijk traumatiseren.

**Geplaatst**: 25-02-16 19:15

Geplaatst: 25-02-16 19:15

Cinderella schreef:
Mensen die voor de trein springen, zijn al zo ver "heen", dat ze er niet meer overna denken of ze andere reizigers verhinderen en treinpersoneel mogelijk traumatiseren.

JumpingRider schreef:
Ik reis al 6 jaar 5 dagen in de week met de trein (een traject van een uur). Ik heb al heel vaak berichten gehoord dat er een aanrijding met een persoon

Helaas heb ik het ook een keer zien gebeuren, en dat went nooit! Het was gelukkig wel nog donker/schemerig die ochtend, maar zelfs toen was het echt vreselijk! Die vrouw leefde ook nog even (sprong voor de stoptrein die ging stoppen op ons perron) maar is uiteindelijk overleden. Gelukkig lag zij niet helemaal uit elkaar.

Maar nog steeds als ik er aan denk ben ik juist kwaad op die persoon, in plaats van dat ik medelijden heb. Zoveel mensen stonden daar te wachten. Zoveel mensen hebben dat gezien. Zoveel mensen zien dat nog steeds voor zich. Wat doe je die mensen nog een trauma aan als laatste daad.

Er zijn andere manieren om een einde aan je leven te maken, en ook plekken waar minder mensen staan dan op een perron!

Er zijn andere manieren. Ondanks dat ze zo ver heen zijn, hoe zou het zijn voor mensen die het zien? Zo ook voor de moeder van de TS, de machinist, de reizigers en diegene die alles moeten opruimen...

**Geplaatst**: 25-02-16 19:21

Geplaatst: 25-02-16 19:21

Sterkte, vreselijk om zoiets te zien :(:)

Kan me goed voorstellen dat dat na zo'n telefoontje weer binnen komt. Maar toch gefeliciteerd met je vaste contract, want dat is natuurlijk heel fijn!

Mijn oom is machinist geweest en heeft 4 mensen als laatste aangekeken. Dat lijkt me helemaal afschuwelijk, weten dat het eraan komt maar niks meer kunnen doen om te stoppen.. Ik geloof ook dat hij daardoor eerder heeft moeten stoppen, omdat het te moeilijk werd.

**Geplaatst**: 25-02-16 21:16

Re: De trein naar niemandsland..

Geplaatst: 25-02-16 21:16

eenitraM: Klopt, vreselijk. Mijn vriend is zelf werkzaam bij de NS..
Het blijft vreselijk voor iedereen die het meekrijgt. Daar doelde ik niet op. Ik doel puur op de mensen die zeuren dat ze vertraging erdoor oplopen. Ik heb zelfs meerdere malen gelezen dat mensen zich afvroegen of degene die gesprongen was, niet even een treintje later had kunnen pakken

.

Nomineer dit bericht ×