Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-02-16 20:34

Wantrouwen

Geplaatst door de TopicStarter : 14-02-16 20:34

Hopelijk zijn er wat meer mensen die hier problemen mee hebben, is er wat herkenning of beter nog, tips

In mijn leven heb ik nooit veel reden gehad om mensen te gaan wantrouwen, maar toch doe ik het. Ik ben bang dat ze dingen verzwijgen, dat ze achter mijn rug om andere dingen doen die ze niet zeggen, dat ze me willen kwetsen, dat er dubbele bodems zijn, dat ze een dubbelleven lijden, dat soort dingen. Ik heb het periodes meer of minder, maar vooral in het daten merk ik dat ik het er heel lastig mee heb. Maar zelfs mensen die heel dichtbij me staan, ben ik bang dat ze me ontzettend kunnen bedriegen. Terwijl ik daar dus echt geen enorme reden voor heb, maar het staat me wel ontzettend in de weg om banden aan te gaan met mensen.

Het is deels onzekerheid denk ik, vooral tijdens het daten. Dan denk ik dat de persoon waarmee ik date véél leuker/beter/knapper/slimmer is dan ik ben, dus waarom zou hij iets met mij willen hebben? Zou hij dan misschien thuis vrouw en kinderen hebben zitten? Allemaal dat soort dingen vraag ik mezelf dan af. Mensen die staan te praten of lachen op straat, zullen mij wel uitlachen en bepraten. Iemand die naar me kijkt in de bus zal me wel lelijk vinden. Mijn collega's of vriendinnen zullen achter mijn rug om wel tegen elkaar zeggen dat ze me een stom mens vinden. Eigenlijk hopen ... dat ik niet mee ga naar dat uitje. Allemaal dat soort dingen. Ik vertrouw mensen in de basis niet en ik vind het verschrikkelijk.

Hoe kan ik daar aan werken? Mensen die daar bovenop zijn gekomen? Tips? Ik wil echt graag aan mezelf werken, ook gewoon om het voor mezelf makkelijker te maken, maar het is niet makkelijk

**Geplaatst**: 14-02-16 20:54

Geplaatst: 14-02-16 20:54

Allereerst wat rot dat je hiermee worstelt.
Mensen wantrouwen kan je leven enorm beperken.

Om te kunnen werken aan je wantrouwen / onzekerheid is het handig te weten om uit te zoeken wanneer je wantrouwen naar mensen is begonnen.
Ik geloof dat wantrouwen onstaat door gebeurtenissen of ontstaat door kopiëren van gedrag ouders of door weinig bevestiging van ouders tijdens kindertijd.

Als je de oorsprong weet dan snap je waar het vandaan komt.
En dat kan je helpen bij het werken aan je wantrouwen.
Je kunt dan ook passende hulp zoeken want normaal is het niet.

Ik zelf ben weinig bevestigd door mijn ouders (dat betekent niet aangemoedigd,nooit gehoord dat ik er mag zijn en dat ik waardevol ben etc).
Ik wantrouw mensen nog steeds maar ik heb geleerd steeds keuzes te maken om het tegen over gestelde van mijn gedachten te gaan geloven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-02-16 21:13

Geplaatst door de TopicStarter : 14-02-16 21:13

Mm, ja, daarin ben ik al wel eens terug gegaan, maar ik heb echt geen idee. Mijn moeder heeft me altijd genoeg complimenten gegeven, veel bevestiging gegeven. Mijn ouders vertrouwen mensen op een andere manier dan ik doe, ze zijn veel minder achterdochtig dus daar kan het ook echt niet vandaan komen. Ik heb echt geen goede aanleiding om achterdochtig te zijn, maar toch ben ik het ontzettend. Heb jij er aan gewerkt dmv professionele hulp?

**Geplaatst**: 14-02-16 21:16

Re: Wantrouwen

Geplaatst: 14-02-16 21:16

Ik denk niet dat je anderen wantrouwt, ik denk dat je weinig zelfvertrouwen en eigenwaarde hebt als ik het zo lees.
Probeer daar eens aan te werken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-02-16 21:34

Geplaatst door de TopicStarter : 14-02-16 21:34

Goof schreef:
Ik denk niet dat je anderen wantrouwt, ik denk dat je weinig zelfvertrouwen en eigenwaarde hebt als ik het zo lees.
Probeer daar eens aan te werken.

Zou ook heel goed kunnen hoor. Dacht altijd dat ik daar wel een beetje overheen zou groeien, maar ik heb geen idee waarom dat nog niet gebeurd is. Het is op veel vlakken al wel beter dan het geweest is, maar het is een beetje hoge pieken, diepe dalen principe

Ik heb echt geen flauw idee hoe ik daaraan zou moeten werken.

**Geplaatst**: 14-02-16 23:42

Geplaatst: 14-02-16 23:42

Hmm ik herken dit wel een beetje. maar meer omdat mensen in mijn omgeving vaak niet oprecht zijn. Vaak komt dat door onontwikkeldheid (is dat een woord)../niet opgeleid en niet sociaal gedrag.

Door mijn studie heb ik geleerd hoe ik bepaald gedrag kan uitlokken en hoe ik feedback kan geven en ontvangen. Er isme ook geleerd dat ik beter constructief kan aangeven wat er dwars zit, dan ermee heen kwakkelen en me dood irriteren bijvoorbeeld.

Ook ik heb nooit echt reden om te wantrouwen maar toch heb ik het gevoel dat ik alleen mezelf 100% kan vertrouwen.
Dat komt puur omdat ik van mezelf weet wat ik doe. Ik maak zelf mijn eigen overwogen (of soms niet) keuzes en sta daarachter. Ik weet zelf wanneer ik voor een keuze sta en er een mogelijkheid is die ik niet kan maken naar anderen toe bijvoorbeeld.

Echter heb ik wel vaak zoiets bij mezelf van: 'geef iemand een kans'.
Hou je wantrouwen voor je, en geef iemand de kans want dat verdiend iedereen tot het tegendeel bewezen is.
En bij belangrijke dingen vertrouw ik op mijn gevoel.

**Geplaatst**: 14-02-16 23:47

Geplaatst: 14-02-16 23:47

dat met groepjes die lachen bijv in de bus herken ik wel.. of collega's die ergens om lachen. dan ben ik ook wantrouwend

het heeft bij mij met de pest periodes op school te maken waar ze dat werkelijk deden. (ook hardop te horen of van anderen).

misschien ben je vroeger gepest? kan daar ook deels van komen.

ik heb er verder met andere situaties geen wantrouwen.

**Geplaatst**: 15-02-16 00:05

Geplaatst: 15-02-16 00:05

Apart dat je niet weet waar het ooit gestart is.
Ik kan mijzelf bijna niet voorstellen dat iemand gewoon van nature erg onzeker is, weinig zelfvertrouwen en daarmee ook wantrouwend.

Ik heb dagbehandeling gevolgd waar cognitieve gedragstherapie een onderdeel van was.
Dan leer je soort van omdenken en je gedachten uitdagen.
Zoals heb je bewijzen voor die gedachten.
Maar om eerlijk te zijn was het voor mij toen nog niet klaar.
Ik heb daarna nog een pastorale soort van therapie gehad.
Die heeft mij meer geholpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-16 10:10

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-16 10:10

Dat laatste is mooi, eentje die ik ga onthouden, RoyceMack. Iemand vertrouwen tot het tegendeel bewezen is

Ik ben vroeger wel gepest/buitengesloten maar niet extreem en ik liet het me ook gebeuren zegmaar.

Laatst bijgewerkt door Hhilde op 15-02-16 10:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-02-16 10:22

Re: Wantrouwen

Geplaatst: 15-02-16 10:22

Wat ik een beetje teruglees in je OP is angst voor afwijzing, wellicht niet eens zo bewust maar dit is wel een angst waarmee wij van nature geboren worden. We zijn in de basis sociale wezens en 'erbij horen' was in het kader van overleven erg belangrijk.
Bij de een speelt deze angst een wat grotere rol dan bij de ander, maar in principe krijgen we hem allemaal mee als een soort oer instinct. De vraag is natuurlijk in hoeverre je ernaar moet luisteren. Angst of het nare gevoel van afwijzing kan je best even van je stuk brengen. Maar je kunt er ook heel bewust voor kiezen om er even afstand van te nemen. 'Okee, ik merk dat ik nu bepaalde gedachte/gevoelens heb bij deze situatie en dat is okee. Maar voor nu parkeer ik deze even en kijk ik eerst wat er concreet gaat gebeuren als ik deze persoon/personen beter leer kennen of de situatie even afwacht.' Dus in essentie wat RoyceMack ook zegt

**Geplaatst**: 15-02-16 10:22

Geplaatst: 15-02-16 10:22

Ik herken wel wat je verteld, maar dit komt echt weg uit een gebrek aan zelfvertrouwen. Dat kan door vanalles gekomen zijn, in ieder geval zou ik proberen meer op jezelf te focussen in plaats van op die andere mensen. Meestal komen de gedachten die je denkt dat anderen over jou hebben, vanuit jezelf. Wat nou als je eens lekker overdreven met je schouders achteruit en je borst naar voren gaat lopen. Wellicht zullen er dan nog mensen met meningen over je zijn, maar dat maakt jou dan niets meer uit, want jij voelt je trots en zelfverzekerd. Probeer ook eens ergens anders op te letten. Bijvoorbeeld wees je bewust van je ademhaling, je voeten die de grond aanraken en de wind die langs je gezicht blaast (ik noem maar een voorbeeld). Op die manier zul je meer gaan focussen op jezelf en je bewuste omgeving in plaats van gedachten die jou niets verder helpen. Want ook al was het waar, heb jij iets aan die gedachten?

Zo zou ik eens proberen te denken

hierbij zou ik ook aanraden om met een maatschappelijk werkster te gaan praten die verstand heeft van mindfullness. Die heeft mij hierbij veel geholpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-16 11:57

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-16 11:57

Mars schreef:
Wat ik een beetje teruglees in je OP is angst voor afwijzing, wellicht niet eens zo bewust maar dit is wel een angst waarmee wij van nature geboren worden. We zijn in de basis sociale wezens en 'erbij horen' was in het kader van overleven erg belangrijk.
Bij de een speelt deze angst een wat grotere rol dan bij de ander, maar in principe krijgen we hem allemaal mee als een soort oer instinct. De vraag is natuurlijk in hoeverre je ernaar moet luisteren. Angst of het nare gevoel van afwijzing kan je best even van je stuk brengen. Maar je kunt er ook heel bewust voor kiezen om er even afstand van te nemen. 'Okee, ik merk dat ik nu bepaalde gedachte/gevoelens heb bij deze situatie en dat is okee. Maar voor nu parkeer ik deze even en kijk ik eerst wat er concreet gaat gebeuren als ik deze persoon/personen beter leer kennen of de situatie even afwacht.' Dus in essentie wat RoyceMack ook zegt

Ja, ik denk dat je wel een punt hebt. Het is inderdaad allemaal betrekkelijk op afgewezen worden. Afgewezen worden als vriendin, als partner, als collega, als wat dan ook.

Mindfullness zou daar wellicht wel bij kunnen helpen. Ik ga me daar eens over inlezen. Ik merk dat ik makkelijk dingen invul voor de ander. Hij of zij zal wel zus of zo denken. Terwijl het negen van de tien keer niet zo is. Ik zat gisteren de TED talk van Amy Cuddy te kijken, ook heel interessant en wellicht kan ik daar wat mee.

**Geplaatst**: 16-02-16 20:17

Re: Wantrouwen

Geplaatst: 16-02-16 20:17

ik heb er ook last van. Helaas er nog niet echt veel aan kunnen doen. Ik probeer mezelf voor te houden dat deze gedachten niet realistisch zijn, maar goed dat is moeilijk aannemen als je het eigenlijk niet geloofd.

Wat wel heel goed is dat je dus weet waar het eigenlijk vandaan komt, de angst voor de afwijzing en in mijn geval ook mezelf nooit goed genoeg vinden. Ik heb daar heel erg lang over gedaan om daar achter te komen.
Ik zou willen dat ik je tips kon geven maar die kan ik dus helaas niet.

Nomineer dit bericht ×