Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:17

Relatie hangt aan een zijden draadje..

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:17

Lieve bokkers,

Ik open dit topic, omdat ik mijn ei kwijt wil en objectieve meningen wil hebben.
Ik zie het soms heel erg helder, maar soms is het helemaal wazig.
Het zal een lang verhaal gaan worden. Ik probeer er enigszins structuur in de brengen, maar ik kan niks beloven.. Het is een enorme warboel.

Mijn vriend in ik zijn twee jaar samen, vorig jaar in april hebben we ons huis gekocht en sinds vorig jaar augustus zijn we verloofd. Je ziet, het ging allemaal erg snel. Te snel.

Afgelopen vrijdag kwam mijn vriend met problemen waar ik nooit iets van heb geweten, waar ik heel hard van ben geschrokken en ik ben bang dat het mogelijk het einde is..
Tot afgelopen vrijdag dacht ik dat onze relatie gewoon goed zat, af en toe discussie (wat mij normaal lijkt), maar nooit echt ruzie.

Onze bruiloft zou op 16 september dit jaar plaats vinden, we hadden een vrij strak schema wat betreft het sparen om alle kosten te dekken. Dit strakke schema heeft ons gedeeltelijk de kop gekost.. Wij waren zo bezig met het sparen, dat we bijna geen leuke dingen meer deden. Naar de film kon nog, maar verder deden we niet veel.
Als we wat uitgaven, voelden we ons daarna zowat schuldig, omdat we dat ook eigenlijk hadden kunnen sparen..

Afgelopen vrijdag kwam mijn vriend met zijn twijfels boven tafel. Hij keek meer tegen de bruiloft op, dan dat hij leuk was. De druk om te sparen was zo groot..
De bruiloft is van de baan.. Ik sta hier ook achter, maar het komt vooral van hem af, als het aan mij lag ging het gewoon door.

Maar dit was niet het enige probleem, hij is momenteel erg ongelukkig en heeft serieuze twijfels aan onze relatie. Hij werkt hard en véél. Momenteel zijn dit weken dat hij om 3 uur snachts begint, en om 1 uur klaar is, normaal gesproken begint hij om 6 of 7 uur tot een uur of 5 of 6.
Deze weken ligt hij om 7 uur/half 8 in bed, terwijl ik om 5 uur thuis komt. Weinig tijd om te praten dus.

Even terug naar vrijdag, hij vindt dat ik hem hierin te weinig steun en waardeer.
Hij vindt het fijn als ik zijn boterhammen smeer, terwijl ik altijd heb geroepen dat ie dat zelf maar moet doen, hij is een grote jongen en ik ben niet zijn moeder. Hier blijf ik nog steeds bij.

Zoals gezegd is vrijdag de bom gebarsten. Kort door de bocht: Hij weet niet of hij het nog ziet zitten met mij. Maar hij wil het ook niet zomaar opgeven.

Hij is nu erg down, zit bijna tegen een depressie aan, naar een therapeut gaan wil hij niet.
Ik probeer alles wat ik aan positieve dingen kan bedenken, aan hem door te geven. Soms pakt ie het aan, soms valt alles volledig weg.

Hij heeft die vrijdag ontzettend harde dingen gezegd, meeste zijn waar, andere kan hij eigenlijk niet maken om te zeggen.
Een voorbeeld: Ik ben hartpatiënt, dit jaar zal ik een hartoperatie krijgen, omdat mijn hartklep nu te klein is en ik een kinderwens heb. Ik heb dus een litteken op mijn borst. Wat hij heeft gezegd, doet mij nu weer huilen.. 'Ik ben bang dat ik je na de operatie niet meer aantrekkelijk vindt met dat litteken'.
Wauw.. -O-

Die zag ik niet aankomen.
Ik heb ook duidelijk gezegd dat wat hij heeft gezegd, dat dat gewoon NIET kan.
Hij had ook kort daarna spijt van zijn woorden..

Ik heb gevraagd of hij het uit wil maken, maar dat wil hij niet zomaar doen. Hij kan mij geen vertrouwen geven dat het goed zal komen.
Hij geeft veel om mij en houdt van mij, zegt hij, terwijl zijn ogen dat niet laten zien.
Hij weet ook niet of het goed komt, hij hoopt erop. Hij wil het wel proberen.

Ik beng bang om alles wat ik zeg, dat dat fout is, dat hij boos of verdrietig wordt, of dat hij een terugval krijgt als het net even goed gaat.

Hij zegt last te hebben van heimwee, naar zijn ouders.. Ik heb gevraagd of hij weer thuis wil gaan wonen en tot zijn 65e daar te blijven.. Dit wil hij niet, natuurlijk niet.
Hij heeft thuis nooit iets hoeven doen, alles werd geregeld door zijn moeder. Ik had niet verwacht dat hij zich zo zou vastklampen aan zijn ouders.

Ik zelf ben erg zelfstandig, ik kan goed op mijn eigen benen staan, ik heb geen last van heimwee.
Daarom heb ik dus alles opgegeven in mijn eigen thuisdorp, om in zijn dorp te gaan wonen.
Wat ik ook prima vond, want ik voel me hier prima, ik pas mij vrij snel en goed aan.

Hij doet niks in het huishouden, waar ik eerst moeite mee had, nu heb ik dat los gelaten.
Hij werkt tussen de 50-60 uur per week, ik werk er 40 en volg nog een studie (in mijn eigen tijd, dat wel).

Hij heeft zijn voetbal nog, ik heb mijn paard verkocht, omdat ik geen tijd meer had vanwege mijn werk, studie en het huis.

Hij wilde zijn dorp niet uit, prima.. Dan verhuis ik naar zijn dorp.

We hadden twee auto's, mijn werk is nu op loopafstand, die van hem op fiets afstand. We zouden een auto verkopen, het is de mijne geworden, omdat hij die van hem niet wilde verkopen. (Hij pakt ook altijd de auto naar het werk, 1 km)

Kortom, ik heb heel veel dingen opgegeven om hier te wonen, om met hem te zijn.
Dingen waar ik wel zelf voor heb gekozen, maar ik mag dan toch ook wel enigszins verwachten dat dit twee kanten op gaat. Ik zijn kant op, hij mijn kant op.

Ik merk dat ik erg warrig aan het schrijven ben, en dit is ook nog lang niet alles..
De ene keer denk ik; ik ben er klaar mee, ik ga weg! Ik ga (tijdelijk) terug naar mijn ouders. Ik heb zelfs al gedacht om mij opnieuw aan te melden voor een datingsite, waar ik mijn huidige vriend ook van heb.
De andere keer denk ik; ik wil er voor gaan, dit moet ons gewoon lukken, wij kunnen hier veel sterker uitkomen!

Want het lijkt nu allemaal slecht over hem (of niet), maar onze relatie was tot een tijdje geleden helemaal prima.
Hij heeft mij zo laten schrikken afgelopen vrijdag en alle dagen daarna en pijn gedaan..

Van zijn werk hebben we een weekend weg gekregen naar het Kurhaus in Scheveningen met een leuk zakcentje, om aan alles te werken.
We hebben leuke dingen gepland staan, maar er hangt ook erg veel af van dit weekend.

Ik probeer hem te steunen in zijn donkere tijden, maar ik ben ook een mens met gevoelens en kan maar zoveel hebben tot ik zelf ook breek.

We hebben een koophuis, ik ben al aan het bedenken wat er allemaal geregeld moet worden als wij uit elkaar gaan.. Het moge duidelijk zijn dat ik dit huis dan zal verlaten..

Wat is jullie mening van dit.. Kunnen jullie mij en ons tips geven..??
Iedere relatie heeft wel eens een dip, ik heb dit nog NOOIT mee gemaakt.. Dit is überhaupt mijn eerste echte relatie en dit gevoel is gewoon k*t.. Ik had nooit verwacht dit mee te moeten maken, ik dacht het helemaal voor elkaar te hebben, maar helaas..

**Geplaatst**: 11-02-16 21:24

Re: Relatie hangt aan een zijden draadje..

Geplaatst: 11-02-16 21:24

Als eerste, sterkte met de situatie. Als tweede, let heel goed op dat jij jezelf niet gaat wegcijferen voor zijn welzijn, want zo gaat jouw welzijn achteruit. Zoals ik het nu lees, zit jouw vriend niet lekekr in zijn vel. Ik zeg altijd zo, je mag zeuren als je er ook daadwerkelijk iets aan doet, gaat het niet goed, maar doe je er niks mee, dan moet je ook niet zeuren. Snap je?
In die zin denk ik dat je voor jezelf heel duidelijk een grens moet stellen, hoe ver wil jij gaan? Wat verwacht jij van jouw relatie? Of met andere woorden, wat verwacht jij van hem?

Zoals ik het zie, zou ik hem een ultimatum stellen. Hij zit niet lekker in zijn vel? Dan moet ie hulp zoeken ,want jij bent geen hulpverlener. Doet hij dat niet? Dan is de relatie sowieso ten einde. Hij moet namelijk ook investeren in jullie relatie, en niet jij alleen.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:26

Geplaatst: 11-02-16 21:26

Een lastige... Een plotselinge bom herken ik. Het beste leek mij toen (en lijkt mij nu) is om er hulp bij te halen, wat ik lees dat je ook al geopperd hebt.

Maar je kan niemand dwingen... Jezelf helemaal veranderen gaat hem ook niet worden, en degene die twijfelt zal de keuze moeten maken... vechten voor elkaar, hulp accepteren of opgeven. Helaas wordt optie 3 dan toch ook vaak gekozen lijkt het...

En dan is het wel slim wat je nu doet; rekening houden met het ergste, dan weet je tenminste wat je moet doen. Sorry.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:26

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:26

Joolien schreef:
Als eerste, sterkte met de situatie. Als tweede, let heel goed op dat jij jezelf niet gaat wegcijferen voor zijn welzijn, want zo gaat jouw welzijn achteruit. Zoals ik het nu lees, zit jouw vriend niet lekekr in zijn vel. Ik zeg altijd zo, je mag zeuren als je er ook daadwerkelijk iets aan doet, gaat het niet goed, maar doe je er niks mee, dan moet je ook niet zeuren. Snap je?
In die zin denk ik dat je voor jezelf heel duidelijk een grens moet stellen, hoe ver wil jij gaan? Wat verwacht jij van jouw relatie? Of met andere woorden, wat verwacht jij van hem?

Zoals ik het zie, zou ik hem een ultimatum stellen. Hij zit niet lekker in zijn vel? Dan moet ie hulp zoeken ,want jij bent geen hulpverlener. Doet hij dat niet? Dan is de relatie sowieso ten einde. Hij moet namelijk ook investeren in jullie relatie, en niet jij alleen.

Hij wil er ook aan werken, anders had hij allang het hazenpad gekozen zegt hij.
Dat hij het niet opgeeft, laat ook wat zien.

Ik werd heel gelukkig van hem, tot dat dit gebeurde.
Ik zag dit totaal niet aankomen.

Een ultimatum stellen lijkt mij nu erg 'gevaarlijk', als in; dan zakt ie nog diep in de put.
Hij is erg gevoelig wat dat betreft..

**Geplaatst**: 11-02-16 21:27

Geplaatst: 11-02-16 21:27

Je cijfert jezelf wel heel erg weg. Een relatie hoort in balans te zijn en imo is dat bij jullie ver zoek.
Was het geen optie om wat dingen van de bruiloft te schrappen? Je kunt ook bijvoorbeeld op een maandag trouwen in het gemeentehuis. Je kunt het zo duur maken als je zelf wilt tegenwoordig.

Met Joolien eens verder. Je vriend heeft hulp nodig, maar dat kun jij hem niet bieden, hoe graag je dat ook zou willen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:27

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:27

Dannon schreef:
Een lastige... Een plotselinge bom herken ik. Het beste leek mij toen (en lijkt mij nu) is om er hulp bij te halen, wat ik lees dat je ook al geopperd hebt.

Maar je kan niemand dwingen... Jezelf helemaal veranderen gaat hem ook niet worden, en degene die twijfelt zal de keuze moeten maken... vechten voor elkaar, hulp accepteren of opgeven. Helaas wordt optie 3 dan toch ook vaak gekozen lijkt het...

En dan is het wel slim wat je nu doet; rekening houden met het ergste, dan weet je tenminste wat je moet doen. Sorry.

Daar houd ik momenteel ook rekening mee, daarom heb ik ook om advies aan bokt om mee te denken aan wat ik kan/moet doen om alles goed te regelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:28

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:28

Cayenne schreef:
Je cijfert jezelf wel heel erg weg. Een relatie hoort in balans te zijn en imo is dat bij jullie ver zoek.
Was het geen optie om wat dingen van de bruiloft te schrappen? Je kunt ook bijvoorbeeld op een maandag trouwen in het gemeentehuis. Je kunt het zo duur maken als je zelf wilt tegenwoordig.

Met Joolien eens verder. Je vriend heeft hulp nodig, maar dat kun jij hem niet bieden, hoe graag je dat ook zou willen.

Nee, wij willen de bruiloft plannen zoals wij dat willen. Niet met allerlei beperkingen vanwege het financiele plaatje..
Sowieso maakt schrappen niet eens meer uit, want de bruiloft komt hoe dan ook niet dit jaar.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:28

Geplaatst: 11-02-16 21:28

Ik denk niet dat je op mijn reactie zit te wachten.... maar jullie hebben (nog) geen volwassen relatie. Bij je partner moet je 'thuis' komen. En samen sterk zijn. Niet tegen elkaar, maar samen.
Je vriend ziet nu allemaal belemmeringen. En als een litteken op je borst je al onaantrekkelijk zou maken, hoe moet dat dan als je rimpels en hangtieten krijgt?
Laat zelf alles los. De zorgen om het koophuis, het opgeven van je paard en auto...wat zou jij dan willen? Wil je met hem verder? Of heb je nu ook je twijfels?
Hij moet schijnbaar nog leren om op eigen benen te staan. En hij hoopte dat jij alles voor hem zou doen. En streng sparen is niet leuk. Maar is dat wat hem echt dwars zit? Praat er nog eens goed met hem over.
succes.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:29

Geplaatst: 11-02-16 21:29

_Nancy schreef:
Cayenne schreef:
Je cijfert jezelf wel heel erg weg. Een relatie hoort in balans te zijn en imo is dat bij jullie ver zoek.
Was het geen optie om wat dingen van de bruiloft te schrappen? Je kunt ook bijvoorbeeld op een maandag trouwen in het gemeentehuis. Je kunt het zo duur maken als je zelf wilt tegenwoordig.

Met Joolien eens verder. Je vriend heeft hulp nodig, maar dat kun jij hem niet bieden, hoe graag je dat ook zou willen.

Nee, wij willen de bruiloft plannen zoals wij dat willen. Niet met allerlei beperkingen vanwege het financiele plaatje..
Sowieso maakt schrappen niet eens meer uit, want de bruiloft komt hoe dan ook niet dit jaar.

Zo te lezen is jullie relatie alles behalve stabiel, dus ik zou voor nu sowieso even niet aan trouwen denken.
Je vriend moet op eigen benen leren staan en volwassen worden. Je bent zijn moeder niet en die rol lijk je nu wel te gaan vervullen.
Dat is geen basis voor een gezonde relatie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:31

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:31

Yvette81 schreef:
Ik denk niet dat je op mijn reactie zit te wachten.... maar jullie hebben (nog) geen volwassen relatie. Bij je partner moet je 'thuis' komen. En samen sterk zijn. Niet tegen elkaar, maar samen.
Je vriend ziet nu allemaal belemmeringen. En als een litteken op je borst je al onaantrekkelijk zou maken, hoe moet dat dan als je rimpels en hangtieten krijgt?
Laat zelf alles los. De zorgen om het koophuis, het opgeven van je paard en auto...wat zou jij dan willen? Wil je met hem verder? Of heb je nu ook je twijfels?
Hij moet schijnbaar nog leren om op eigen benen te staan. En hij hoopte dat jij alles voor hem zou doen. En streng sparen is niet leuk. Maar is dat wat hem echt dwars zit? Praat er nog eens goed met hem over.
succes.

Hij moet inderdaad leren op eigen benen te staan, hij heeft nooit iets gedaan thuis, dat hoefde gewoon niet. En nu ook niet, nu doe ik het.

Onze relatie voelde heel erg goed, tot kort geleden dus, toen alles boven water kwam.

Ik wil graag met hem verder, maar daarin heb ik ook zekerheid van zijn kant nodig dat hij het ook weer voelt en echt wilt.

Het sparen is niet alleen het probleem geweest, ook de rest van het hele verhaal speelt mee.

Zijn familie heeft grote dingen meegemaakt, die niet veel mensen hebben meegemaakt, ze zijn nu enorm hecht.. Maar ook hierin zijn grenzen, lijkt mij.
Hij hangt erg veel aan zijn ouders, dat blijkt nu wel.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:34

Geplaatst: 11-02-16 21:34

Heel veel sterkte, het is nooit leuk om in een relatie dip te zitten :(:)

Ik denk dat jullie echt te snel zijn gegaan, vergeet even het trouwen etc en probeer terug te gaan naar de basis.
Misschien kunnen jullie ook even afstand van elkaar nemen? Dan kunnen jullie beiden nadenken wat jullie willen.

Nogmaals sterkte

**Geplaatst**: 11-02-16 21:35

Geplaatst: 11-02-16 21:35

Wow .... er is niets warrig aan je verhaal.

Wat ik lees is dat je een goedwillende, hardwerkende, onvolwassen vent aan de haak hebt geslagen. Het is hem zo te lezen allemaal te snel gegaan en daarbij is minstens 1 belangrijk onderdeel vergeten: genieten! Genieten van het leven, van wat jullie samen hebben.

Jullie doen zo te lezen allebei erg je best maar hebben nog wel verschillende ideeën over samenwonen, waarbij de belangrijkste volgens mij is dat jij zijn moeder niet bent. Elkaar steunen is prima, maar dat kan niet van 1 kant komen, dat werkt 2 kanten op.

Of jullie relatie kans van slagen heeft? Waarschijnlijk wel, maar dan moeten jullie beter gaan communiceren.

Overigens vind ik zijn opmerking over je litteken in dit licht ook niet raar: dit hoort bij een onvolwassen persoon: hij overziet het niet en spreekt zijn zorg uit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:36

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:36

Flowery schreef:
Heel veel sterkte, het is nooit leuk om in een relatie dip te zitten

Ik denk dat jullie echt te snel zijn gegaan, vergeet even het trouwen etc en probeer terug te gaan naar de basis.
Misschien kunnen jullie ook even afstand van elkaar nemen? Dan kunnen jullie beiden nadenken wat jullie willen.

Nogmaals sterkte

Trouwen is ook helemaal van de baan nu

Aan afstand nemen heb ik ook gedacht, ik heb regelmatig geopperd of het niet beter is dat ik even naar mijn ouders ga of dat hij naar zijn ouders gaat, dat dat heus geen schande zou zijn.
Maar dit wil hij liever niet.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:36

Geplaatst: 11-02-16 21:36

Ik denk niet dat dingen te snel zijn gegaan. En dat dit daar ook dcht de reden niet voor is. Desalniettemin klinkt het niet als een gezonde relatie. Als jij dn je vriend aan de relatie willen werken, moeten jullie dat ook echt gaan doen.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:36

Geplaatst: 11-02-16 21:36

Dit is misschien wel erg kort door de bocht, maar ik ben van mening dat als je relatie advies moet inwinnen op een forum, dat je beter niet kan gaan trouwen. (En er misschien beter een punt achter zet.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:38

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:38

Maflinger_S schreef:
Wow .... er is niets warrig aan je verhaal.

Wat ik lees is dat je een goedwillende, hardwerkende, onvolwassen vent aan de haak hebt geslagen. Het is hem zo te lezen allemaal te snel gegaan en daarbij is minstens 1 belangrijk onderdeel vergeten: genieten! Genieten van het leven, van wat jullie samen hebben.

Jullie doen zo te lezen allebei erg je best maar hebben nog wel verschillende ideeën over samenwonen, waarbij de belangrijkste volgens mij is dat jij zijn moeder niet bent. Elkaar steunen is prima, maar dat kan niet van 1 kant komen, dat werkt 2 kanten op.

Of jullie relatie kans van slagen heeft? Waarschijnlijk wel, maar dan moeten jullie beter gaan communiceren.

Overigens vind ik zijn opmerking over je litteken in dit licht ook niet raar: dit hoort bij een onvolwassen persoon: hij overziet het niet en spreekt zijn zorg uit.

Wat je schrijft: 'een goedwillende, hardwerkende, onvolwassen vent' is precies waar..
Hij is ook erg zorgzaam en was altijd erg voorzichtig met mij (mede door mijn hartafwijking).

Hij wil gewoon niet veranderen, hij houdt erg vast aan zijn maniertjes zoals hij dat gewend is en dat vanuit huis heeft meegekregen.

Communiceren doen we nu ZO veel, iedere dag weer. Dus daaraan geen gebrek hoor.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:38

Geplaatst: 11-02-16 21:38

_Nancy schreef:
Flowery schreef:
Heel veel sterkte, het is nooit leuk om in een relatie dip te zitten

Ik denk dat jullie echt te snel zijn gegaan, vergeet even het trouwen etc en probeer terug te gaan naar de basis.
Misschien kunnen jullie ook even afstand van elkaar nemen? Dan kunnen jullie beiden nadenken wat jullie willen.

Nogmaals sterkte

Trouwen is ook helemaal van de baan nu

Aan afstand nemen heb ik ook gedacht, ik heb regelmatig geopperd of het niet beter is dat ik even naar mijn ouders ga of dat hij naar zijn ouders gaat, dat dat heus geen schande zou zijn.
Maar dit wil hij liever niet.

Hij niet, maar jij dan?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:39

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:39

SETEFURII schreef:
Dit is misschien wel erg kort door de bocht, maar ik ben van mening dat als je relatie advies moet inwinnen op een forum, dat je beter niet kan gaan trouwen. (En er misschien beter een punt achter zet.)

Erg kort door de bocht ja, want je leest duidelijk niet erg goed.

Ik wil mijn ei kwijt en de bruiloft is ook helemaal van de baan.

**Geplaatst**: 11-02-16 21:39

Geplaatst: 11-02-16 21:39

Jullie zijn idd hard gegaan.
Door al die grote gebeurtenissen in korte tijd (huis kopen, verloven, bruiloft plannen) denk ik dat jullie weinig tijd hebben gehad om echt een stabiele relatie te krijgen zeg maar... jullie zijn van het ene grote ding in het andere grote ding gestapt, zonder een "sleur" tussendoor te krijgen. Dat kán goed zijn, maar het kan ook teveel/overweldigend zijn... misschien is dat laatste het geval. Dat het zó hard gaat allemaal, dat hij even een moment nodig heeft om "op adem" te komen en zekerder te worden van zijn zaak, voordat hij die grote stap zet?

**Geplaatst**: 11-02-16 21:41

Geplaatst: 11-02-16 21:41

Ik heb het idee dat jij de volwassenen bent en hij nog lang niet.
De littekens heb je al langer, daar moet die nu niet over liggen zeiken.

Ik ben het met Yvette81 eens.

Heel veel sterkte, hopelijk komt alles nog goed.

Laatst bijgewerkt door Birdie60 op 11-02-16 21:52, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:42

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:42

Liezel1 schreef:
Jullie zijn idd hard gegaan.
Door al die grote gebeurtenissen in korte tijd (huis kopen, verloven, bruiloft plannen) denk ik dat jullie weinig tijd hebben gehad om echt een stabiele relatie te krijgen zeg maar... jullie zijn van het ene grote ding in het andere grote ding gestapt, zonder een "sleur" tussendoor te krijgen. Dat kán goed zijn, maar het kan ook teveel/overweldigend zijn... misschien is dat laatste het geval. Dat het zó hard gaat allemaal, dat hij even een moment nodig heeft om "op adem" te komen en zekerder te worden van zijn zaak, voordat hij die grote stap zet?

Het is inderdaad allemaal veel te snel gegaan, dat zien wij nu ook. Helaas wel bijna te laat..

**Geplaatst**: 11-02-16 21:43

Geplaatst: 11-02-16 21:43

Is het al geen optie om het op zijn werk bespreekbaar te maken om terug maximum 40 uren te werken, of zelfs minder tot hij zich terug goed voelt. Ik zou hem blijven steunen, zonder jezelf te verliezen. Volgens mij zou hij voor jou hetzelfde doen. En dan vooral opnieuw genieten van het leven.

Sterkte meid.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-16 21:45

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-16 21:45

SheeNegro schreef:
Is het al geen optie om het op zijn werk bespreekbaar te maken om terug maximum 40 uren te werken, of zelfs minder tot hij zich terug goed voelt. Ik zou hem blijven steunen, zonder jezelf te verliezen. Volgens mij zou hij voor jou hetzelfde doen. En dan vooral opnieuw genieten van het leven.

Sterkte meid.

Hij vindt zijn werk erg leuk en belangrijk, hij heeft ook een belangrijke functie.
Hij werkt graag, dus hij vindt het niet erg om 50-60 uur per week te maken.

Ik steun hem ook zoveel mogelijk, maar ik vind het ook heel moeilijk.
Want ik wil mij zelf ook niet uit het oog verliezen of volledig wegcijferen, dat is absoluut niet gezond.

We moeten gewoon eer opnieuw beginnen, maar of dat wel kan..

**Geplaatst**: 11-02-16 21:45

Geplaatst: 11-02-16 21:45

Lastig pakket waar je in zit! Lees veel twijfels, pijn en ongelukkigheid. Als hij niet goed in zn vel zit, ben ik van mening dat je de relatie dan ook geen eerlijke kans kan geven. Dan is elk klein ding te veel.
als ik jou was zou ik goed je grenzen aangeven! Jij bent er ook nog in deze relatie.. En uit vooral je gevoelens. Cijfer jezelf niet weg en loop niet op eieren, omdat hij met dingen zit en het geuit heeft.
Veel sterkte!

**Geplaatst**: 11-02-16 21:47

Geplaatst: 11-02-16 21:47

In alle relaties komen wel eens ruzies voor. Als ik je verhaal zo lees zijn jullie nog lang niet toe aan de volgende stap. Doordat jullie allebei veel werken en jij daarnaast nog een studie volgtvraag ik me af of jullie nog wel genoeg tijd met elkaar doorbrengen? Als jullie iets dwars zit moet je daarover met elkaar communiceren. Uiteraard is het vervelend dat je vriend tegen een depressie aan zit en het enige wat je hierin kan betekenen is hem steunen, al kan ik me goed voorstellen dat dit zwaar kan zijn. Dit mag nog geen reden voor je vriend zijn om jouw zo te behandelen. Ik zou als ik jouw was nog eens goed over deze relatie nadenken en denken wat jij graag wilt.

Laatst bijgewerkt door Independant op 11-02-16 21:47, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×