Geplaatst: 10-01-16 18:21 Nooit gedacht dat ik zo'n topic zou openen. Ik hoop dat het me andere inzichten geeft door het duidelijk voor mezelf op te schrijven en er reacties over te lezen. Misschien dat iemand wel de goude tip geeft.
Ik zit nu in mijn 2e jaar van een WO studie die gedeeltelijk in Delft en Leiden zit. Het eerste jaar vond ik erg leuk, leuke vakken en practica. Heb mijn propedeuse in 1 jaar gehaald met een gemiddelde van 7,0. Maar dit jaar valt het nogal tegen. We zitten alweer bijna op de helft van het jaar en ik heb eigenlijk nog geen vak gehad dit jaar dat ik leuk vind. Op het moment zit ik te leren voor 3 tentamens die samen 19 studiepunten waard zijn, wat echt ontzettend veel is. Voor 2 heb ik geen herkansing (1 is een herkansing en tijdens de herkansing van de andere zit ik in het vliegtuig) en als ik ze niet haal dan mag ik volgend jaar mijn minor niet in het buitenland doen, wat ik altijd al zo graag heb gewild. De druk is dus ontzettend hoog. Ik heb het onderschat, ik had verwacht dat het leren soepeler zou gaan. Maar dat gaat het niet omdat de motivatie maar weg blijft.
Ik vraag me ontzettend vaak af of dit nou is wat ik echt wil. Ik ga weinig naar college, vind de vakken niet interessant, vind de practica van dit jaar saai en het sluit allemaal gewoon niet aan op mijn interesses. Bovendien hoor ik van heel veel studiegenootjes dat ze last hebben van motivatieproblemen, juist ook omdat het tweede jaar zo tegenvalt na het eerste. Maar tegelijkertijd weet ik ook niet wat ik dan wel zou willen. Ik heb op het VWO heel veel rondgekeken naar studies en er was er altijd maar 1 die er echt bovenuit sprong en dat is de studie die ik nu doe. Ik denk dus dat het studeren in het algemeen is en niet specifiek deze studie.
Het voelt alsof ik een grote adempauze nodig heb. Ik ben nog zo jong (binnen een maand 20) en heb het gevoel dat ik geen ruimte heb om te ontdekken wie ik ben en wat ik wil. Vakantie was vroeger voor mij altijd met de boot weg. Dat was echt ontzettende leuke tijd en ben er echt heel blij mee, maar nu ik volwassener en zelfstandiger ben heb ik de behoefte om de wereld te ontdekken. Deze 'drang' begon toen ik 15 was. Ik heb vorig jaar voor het eerst gevlogen naar Portugal om een week te surfen en ik vond het echt geweldig. Hier in Delft heb ik veel vrienden om me heen die surfen, snowboarden etc, en dus ook veel reizen. Nu, precies een jaar later, kan ik wel zeggen dat het boarden, en dan met name surfen, echt een passie is geworden. Als ik heel eerlijk kijk naar wat ik op dit moment wil, dan is dat voor een aantal maanden naar Californië of Hawaii om écht goed te leren surfen en in die relaxte sfeer te leven. Maarja, met surfen alleen kan je niet rondkomen, dus echt toekomst zit er niet in. Hooguit als hobby naast een baan.
Nu kan ik met mijn studie wel richtingen op die ik leuk vind als baan. Dus mijn verstand zegt dat ik nu gewoon moet doorbikkelen en later in m'n studie een tussenjaar nemen. Als ik deze periode haal dan mag ik m'n minor in het buitenland doen, wat me heel erg leuk lijkt. Waarschijnlijk wordt het 4-5 maanden Norwegen. Maar daardoor is de druk op dit moment best wel hoog en dat werkt tegen me. Daarnaast heeft een tussenjaar natuurlijk ook wel een financieel kaartje en mijn ouders vinden me op dit moment te jong (wat ik ze ook niet kwalijk kan nemen). Dit houdt me toch wel tegen om de knoop voor nu door te hakken.
Buiten mijn studie om heb ik het wel heel erg naar mijn zin. Ik heb een hele leuke, goedbetaalde en soepele bijbaan. Ook heb ik veel leuke mensen om me heen, ga ik meerdere keren per week boarden (als ik de tijd heb
), heb op vrij korte termijn 2 boardvakanties gepland staan en de plannen voor de zomervakantie zijn in de maak. Ik heb een gelukkig en stabiel leven, totdat ik echt aan de slag moet voor mijn studie. Dan slaat de onzekerheid toe.Zijn er mensen die iets soortgelijks hebben doorstaan? Wat heb je er toen tegen gedaan en heeft dat geholpen? Wat is jullie reactie hierop als neutrale buitenstaander?
Alvast bedankt voor het lezen
Of ik moet álles zelf regelen, maar dan heb ik ook geen recht op een beurs en kan ik het niet betalen. Wellicht dat het in m'n master wel kan, maar daar wil ik nog even niet teveel over nadenken.
De kans dat ik dit jaar een vak niet haal en dus niet meer nominaal loop, is best groot als het zo doorgaat.
En denk dat deze studie uiteindelijk toch wel is wat ik wil. Ik ben alleen inderdaad het gedoe van colleges en tentamens gewoon zat. 
heb er onzettend veel spijt van gekregen dat ik mijzelf niet harder heb aangepakt, want ik weet dat ik het kan. Het was gewoon pure luiheid :p 
. 
