Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-12-15 21:10

Niet lekker in mijn vel

Geplaatst door de TopicStarter : 13-12-15 21:10

Dit topic heb ik al zo vaak getypt, en ook zo vaak weer verwijderd..
Waarom ik dit typ? Dat weet ik zelf niet eens denk ik, voor een deel ook wel omdat ik graag een manier vind om dit op te lossen. Maar hoe weet ik echt niet.
Om bij het begin te beginnen, mijn ouders zijn op mijn 6e gescheiden en ik heb daarna altijd bij mijn moeder gewoond. Juli 2011 is zij overleden en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Ik was toen net 15
Ik ben met heel veel moeite toegelaten op de havo dankzij mijn moeder. Ik deed namelijk kader, maar mijn niveau is havo/vwo. Waarom ik op kader begin begonnen is een lang verhaal en niet relevant. Maar iniedergeval, omdat mijn moeder dit voor mij geregeld had was het echt super belangrijk voor me. Met heel veel pijn en moeite ben ik dit jaar geslaagd. Ik dacht dat dit super zou zijn, ik heb hier zo hard voor moeten werken, zo mijn best moeten doen. En ik wist al jaren welke studie ik wilde doen: rechten. Ik had echt oprecht zin in. Maar in de zomervakantie verdween dat gevoel al een beetje, wilde ik echt wel rechten doen? Nouja, toch met vol goede moed gestart.
En al vrij snel werd het een grote teleurstelling, de eerste periode was zó saai. Toch alles gehaald zonder te leren. En nu P2.. Dit is echt rechten wat ik wilde doen. Het is leuk, de stof. Maar ik ben zo intens ongelukkig dat ik me er niet toe kan zetten. Ik ben nooit op school, ik maak geen huiswerk meer. Even was ik er van overtuigd dat dit niet mijn studie was. Maar ik ben toch tot de conclusie gekomen dat dit het wel is, maar niet op dit moment.
Ik weet even niet meer wat ik moet doen, ik bedoel ik kan wel zeggen ik moet gaan leren, naar school gaan en dan komt het vanzelf goed. En ik neem het me voor, echt. Ik zet elke dag mijn wekker. Ik maak zelfs vluchtig mijn huiswerk af en toe. Maar op school raak ik maar zelden. En als ik er ben, voel ik me zo niet op mijn plaats. De mensen zijn aardig, daar ligt het niet aan.
En nu ben ik eigenlijk tot de conclusie gekomen dat het aan mij ligt, ik ben gewoon dood ongelukkig. Ik heb hierdoor zelfs mijn relatie van 3 jaar opgegeven, door mijn depressieve gedoe.
Ik kan me echt nergens toezetten, zelfs naar mijn paard niet. En dan heb ik nu nog wel een auto, hoef niet eens de kou in om ergens te raken.
Ik ben teleurgesteld in al mijn vriendinnen, ze lijken er nooit echt voor me te zijn. Ik ben teleurgesteld in mijn vader, die is altijd chagereinig. Teleurgesteld in mijn zusje, die hierdoor bij mijn tante is gaan wonen. Teleurgesteld in mijn (ex)vriend, die boos werd omdat ik nooit iets wilde ondernemen.
Maar ik besef nu dat het gewoon allemaal aan mij ligt, ik ben overgevoelig en kan vreselijk overreacten. Bijvoorbeeld als het op het werk fout gaat, of ik het gevoel heb dat ze niet tevreden zijn. Ik kan daar echt wakker van liggen, terwijl ik nooit te horen krijg dat ik echt moet verbeteren ofzo.
Maar wat nu? Het liefst zou ik ergens aan de andere kant van Nederland willen gaan wonen ofzo. Gewoon even helemaal opnieuw starten. Maar vluchten is ook geen oplossing.
Op dit moment lig ik alleen maar in bed series te kijken en te huilen, en ik wil er echt graag iets tegen doen.
Volgende week heb ik een gesprek met mijn SLB'er, is gewoon standaard. Maar ik weet niet of ik dit moet/kan vertellen. Het ligt niet aan de studie maar aan mij..

Misschien dat er bokkers zijn die het zelfde gevoel gehad hebben, of weten de juiste weg te behandelen? Ik ga liever niet naar mijn huisarts, vind dat zo'n vreselijk vent.

Ik heb dit topic bij lzp gezet, omdat het eigenlijk niet door school komt. Ik hoop dat het goed staat.

**Geplaatst**: 13-12-15 21:18

Re: Niet lekker in mijn vel

Geplaatst: 13-12-15 21:18

Ik snap je gevoel wel. Heb het zelf ook gehad. Nergens zin in, deed afstandelijk en boos naar iedereen, voelde me altijd rot en werd op gegeven moment zelfs angstig als ik in grote groepen mensen moest zijn zoals supermarkt of feestje oid.

Dit heeft me onder andere mijn relatie gekost en heeft me een aantal stomme keuzes doen maken.

Heb zelf heel erg lang ontkent dat ik zelf een probleem had. Schoof t altijd op stress van school, druk met werk, het winterweer, donkere dagen... pas toen ik echt helemaal op was, ben ik ermee naar de dokter gegaan. Die wees me door naar een psycholoog vanwege depressie. En weer kwam de ontkenning. Ik zou geen psycholoog nodig hebben, depressie zou iets zijn voor oudere mensen, niet voor een student van 20.

Maar al vrij gauw kwam t moment dat er echt geen andere oplossing voor was en ik dus naar een psycholoog moest. Kreeg ook pillen voorgeschreven. Heb me er in het begin heel erg voor geschaamd, maar naarmate ik weer een beetje mezelf werd, praatte ik er voorzichtig met anderen over. Werd eigenlijk heel goed op gereageerd.

Snap wel dat hulp zoeken heel moeilijk is, en dat de drempel hoog is. Maar ik zou je toch aanraden om hulp te zoeken.
Je komt er namelijk met de juiste hulp bovenop. Makkelijk is dat zeker niet, haalbaar wel. En je komt er sterker uit

Heel veel sterkte in ieder geval

**Geplaatst**: 13-12-15 21:19

Geplaatst: 13-12-15 21:19

Meis, ik denk dat je een beetje een burn-out/depressie hebt. Dat kan gebeuren, dat is neit erg. Ik zou eens met de huisarts erover gaan praten. Ik weet hoe het voelt om niks te willen, niks te (lijken te) kunnen, alles gaat mis etc. Dat gevoel is heel naar, maar dat kan weer over gaan. Maar om dat alleen te doen is lastig.

**Geplaatst**: 13-12-15 21:44

Geplaatst: 13-12-15 21:44

Allereerst: wat vervelend dat je je zo voelt.

Ik denk dat heel veel mensen het gevoel dat je omschrijft wel herkennen want dingen als er geen energie voor kunnen opbrengen, erg gevoelig zijn en je nogal eenzaam voelen en teleurgesteld zijn in wat je doet zijn allemaal tekenen van somberheid/depressie..

Is er misschien iemand waar je wel altijd goed mee kan praten? Ik zit momenteel een beetje in een gelijksoortige situatie en ik heb een vriendinnetje die nu door hetzelfde gaat en dat is voor mij echt heel fijn. Eis gewoon eventjes niet teveel van jezelf en wees blij met kleine dingen die je wel doet/ kan doen.

Misschien helpt kleine opdrachtjes voor jezelf maken wel? Ik probeer bv. elke dag een kort wandelingetje te maken, mn telefoon een uur niet te gebruiken, minstens 1x per week met de fiets naar school te gaan en proberen zo min mogelijk afspraken met mensen af te zeggen, maar het ook toegeven wanneer het echt niet lukt omdat je je te slecht voelt (!) en je daar dan niet te slecht over vvoelen. Voor mij helpt dat om uit mn negatieve sleur te komen, wie weet helpt het ook wat voor jou

**Geplaatst**: 14-12-15 10:41

Re: Niet lekker in mijn vel

Geplaatst: 14-12-15 10:41

Goed dat je dit schrijft,en praat er over met je slber, en huisarts. Zoek hulp.

**Geplaatst**: 14-12-15 10:46

Geplaatst: 14-12-15 10:46

Weet je dat dit ontzettend veel voorkomt bij studenten? Bij ons op school was er een speciale studenten psycholoog en deze kreeg ontzettend veel studenten met dezelfde klachten als jij hebt.
Daarbij heb je best wat te verwerken (gehad), onderschat dat niet. Ik vind het niet zo gek dat je je zo voelt.
Jouw oplossing begint met het praten met een professional. Heb je goed contact met je slb-er? Vertel het dan, echt.

**Geplaatst**: 14-12-15 10:51

Re: Niet lekker in mijn vel

Geplaatst: 14-12-15 10:51

Ik ga met bovenstaande reacties mee.
Praat met je slb'er. Je bent echt niet de enige student die dit heeft, en het is belangrijk dat ze er op school vanaf weten.
Bovendien wil ik je aanraden met iemand te praten, of dit nu je slb'er, je huisarts, of iemand anders is; praat erover!
Het is een grote stap om te erkennen dat het probleem bij jezelf ligt, probeer dan ook de volgende stap te maken.
Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-12-15 23:51

Geplaatst door de TopicStarter : 17-12-15 23:51

Bedankt voor de reacties, daar heb ik echt wat aan. Er staan enorme nuttige tips in. Alleen het lastige blijft gewoon om er daadwerkelijk iets mee te doen.
Sinds ik dit topic typte zijn er een hoop dingen gebeurd, ik was op een moment helemaal radeloos. Echt compleet in paniek. Ik heb dagen alleen maar in bed gehuild en zowat geschreeuwd omdat het allemaal echt teveel werd. Ik zou dit graag verder toelichten maar het is een lang verhaal, en ik heb helaas meelezers. Als hoogtepunt heb ik enorme ruzie met mijn vader gehad dat ik niks doe, ik heb hem proberen uit de leggen hoe ik mij voelde maar dat werd alleen maar erger..
Maaarr, ik heb gister een goed gesprek gehad met een klasgenoot over dat ik me niet echt lekker voel in de klas en dat een van de redenen is dat ik er niet ben. Het heeft niks veranderd, maar ik weet nu wel dat ik gewoon weer moet gaan. Het doen is nog een tweede stap, maar vandaag ben ik in ieder geval geweest (had ook maar 2 uur. :')

). En, ik heb het vandaag goed gemaakt met mijn beste vriendin. Dit was echt zo belangrijk voor me, ik ga niet in details want ik heb meelezers, maar dit was een van de redenen dat ik zo wanhopig was de afgelopen dagen. Het had niet direct met haar te maken maar deels wel, en ik kon uiteraard ook niet bij haar terecht. Echt een opluchting!
Ik voel me nu best wel redelijk, maar ik weet dat er vanacht, morgen, of anders overmorgen wel weer (enorme) terugslag komt. En die momenten gun ik echt mijn ergste vijand nog niet. Dus ondanks dat ik mij op dit moment redelijk voel ga ik alsnog hulp zoeken.

Nomineer dit bericht ×