Is het iets wat je ook hebt meegemaakt - of is het iets wat hij heeft meegemaakt en waar jij iets over gehoord hebt toen je klein was? In beide gevallen kunnen de beelden namelijk in je hoofd blijven hangen. Ook als je dat liever niet zou willen.
Ik zou toch aanraden om hier met iemand over te praten, bijvoorbeeld de huisarts. Het kan zijn dat die je doorstuurt naar cognitieve therapie waarbij je leert om je gedachten te zien voor wat ze werkelijk zijn; namelijk gedachten. Jij hebt nu de emotie angst aan bepaalde gedachten/beelden gekopppeld, maar die koppeling is helemaal niet vanzelfsprekend of logisch. Bij het beeld 'een lekker reep chocolade' vinden we het bijvoorbeeld logisch dat daar de emotie vreugde of genieten bij hoort - maar dat is niet zo. Iemand die een spuughekel aan chocolade heeft kan bij datzelfde beeld juist kotsmisselijk worden.
Bij cognitieve therapieren leer je je gedachten, emoties en de werkelijkheid van elkaar los te koppelen. Bij jou zit nu dat bepaalde beeld vast aan de emotie angst en de gedachte over de werkelijkheid dat er iets ergs gaat gebeuren. Die koppeling heb je per ongeluk aangeleerd, maar het goede nieuws is dat je die dus ook weer af kunt leren. 
Wat je nu misschien al kan helpen is te realiseren dat jij die beelden zelf maakt en redigeren. Vergelijk het met een liedje in je hoofd hebben. Veel mensen hebben het idee dat ze dan echt het liedje horen zoals ze het op de radio horen, maar als je gaat luisteren, ontdek je al snel dat de zanger niet de stukken tekst zingt die jij niet kent.
En de stukjes die jouw hersenen wel kennen en leuk vinden worden juist extra herhaald. Datzelfde geldt voor jouw beelden; ze hebben in feite niets meer met de werkelijkheid of het verleden te maken, want je ziet helemaal niet de werkelijkheid maar bepaalde stukjes die je uitvergroot terwijl je andere stukjes vergeet. Als het ongeluk bijvoorbeeld echt gebeurd is, dan ben je als kind waarschijnlijk door iemand opgevangen. En je hebt gezien hoe je pleegvader geholpen is, en je was waarschijnlijk ook ergens opgelucht omdat jij/jullie het ongeluk in elk geval overleefd hadden. Hoe naar zo'n dag ook, dat zijn allemaal positieve dingen. Die zou je ook kunnen onthouden. Je zou dus ook eens terug kunnen gaan naar die situatie en leuke dingen van die dag/dat jaar proberen te herinneren. Dat kan in elk geval al helpen om je hersens weg te sturen van de meest akelige beelden door ook positievere beelden rond die situatie op te halen en te bedenken waar je blij van wordt.
Je zou het zelfs nog verder door kunnen trekken: elke keer als je hersens jou die nare beelden presenteren, zou je dat als signaal kunnen nemen om even stil te staan bij alles wat wél goed gaat en waar je blij mee bent. Hersens zijn flexibel en leggen de nadruk op dat wat het meest benadrukt wordt. Dus als jij op zelfgemaakte enge beelden reageert met angst, dan blijft de focus op dat beeld en die emotie. Terwijl als jij de focus legt op leuke en prettige emoties, dan gaan je hersens zich daar op focussen.